‘En nu het woord aan de kleinkinderen!’ - [Dossier grootouders, deel 7 (slot)]

Tot slot van ons dossier over grootouders laten we de kleinkinderen aan het woord. Hoe is hun band met hun grootouders? Welke plaats nemen ze in in hun leven? 8 kleinkinderen aan het woord.

Tomasz (22): ‘Heen en weer naar Polen’ 

Tomasz Gozdalski werd geboren in het oosten van Polen. In 2008 – hij was toen vier – verhuisde hij met zijn ouders naar België. ‘Mijn nog twee levende grootouders wonen in het dorp Urzędów ten zuiden van Lublin. Vroeger trokken we elke school-vakantie naar Polen om hen te bezoeken en ik logeerde er dan in een gebouw van een groottante. We hebben er nu ook een huis. Daarnaast bellen of videocallen we, maar in het dorp is de ontvangst vaak niet goed. De mensen hebben er wel een andere mindset dan hier. Ze kennen bijvoorbeeld geen mensen met een andere huidskleur. Men gaat op het Poolse platteland ook anders om met ouder wordende mensen. Ze blijven er binnenshuis en worden verzorgd door familie. Hier is dat anders. We kunnen dus ook niet direct voor hen zorgen. Zoals voor elke emigrant is het lastig. Als ik bij mijn grootouders ben, wil ik eigenlijk niet terugkeren naar België. Als klein kind viel vertrekken mij steeds zwaar. Ik denk dat het ook voor de grootouders lastig moet zijn hun kleinkinderen te zien vertrekken.’

Amos (15): ‘Oma leert me hoe ik het leven moet aanpakken’

Ik ga naar het Sint-Lucas Kunstsecundair in Antwerpen, waar ik architectuur volg. In mijn vrije tijd ben ik veel bezig met sport. Mijn oma is schrijfster Kristien Hemmerechts. Ik zie haar een paar keer per maand, en daar kijk ik altijd naar uit. Vaak eten we samen. Haar shepherd’s pie, een gerecht met gehakt, groenten en puree, is mijn favoriet. Dat zijn momenten waar ik echt van geniet: gewoon samen aan tafel zitten en praten. Mijn band met oma Kristien is heel goed. Ze hielp me al vaak met studeren, vooral in de eerste jaren van het middelbaar onderwijs en tijdens examens. Maar ze is meer dan dat. Ze is iemand bij wie ik altijd terechtkan. Wat ik vooral van haar leer, is hoe je het leven moet aanpakken. Oma Kristien maakte al veel meer mee dan ik en dat voel je ook in onze gesprekken. We praten vaak over hoe het vroeger was, en daar steek ik echt iets van op. Ze heeft niet enkel meer tijd dan mij, maar ook meer ervaring. Dat maakt dat je anders naar dingen begint te kijken. Ik ben blij dat we zo’n goede band hebben.’

Wannes (7): ‘Met de vogels praten’

Wannes is zeven en woont in Ooigem, met papa, mama en zijn twee jaar jongere broer Maarten. Hij verloor zijn poepoeke Filip twee jaar geleden. Hij was toen vijf, maar herinnert hem nog goed.  ‘Poepoeke was altijd heel grappig. Van hem leerde ik mopjes en lachen met grappige dingen. Hij kon ook heel goed fluiten. Zo kon hij met de vogels praten’, herinnert Wannes zich. ‘We zien en spreken elkaar geregeld via videochat’, vertelt moemoeke Lea, want ze woont niet bij de deur. “Dan babbelt hij geregeld over zijn poepoeke en haalt hij graag herinneringen op. Dat is fijn. Zo blijft Filip nog voortleven.’ Van moemoeke leerde hij ook heel wat. ‘Ze leerde me tovenaar worden. Van alle plantjes en bloemen in de tuin maakt ze sapjes, die voor van alles goed zijn. Ik hoop dat ik dankzij die drankjes alles goed ga kunnen op school.’

Marie (21): ‘Ik woon op hun bovenste verdieping’

Als student trok ik ‘op kot’ in bij oma Betty en opa Raymond. Zo woon ik nu al 2,5 jaar op hun bovenste verdieping. Elke ochtend staat opa me beneden aan de trap op te wachten met een ‘goeiemorgen’ en een zoen. Zo vertrek ik naar mijn werk. En als ik weer thuiskom, drink ik een kopje thee met oma. Ze zijn allebei altijd heel geïnteresseerd in mijn verhalen en ik ben zelf ook een open boek, dus het is superleuk. Zelf komen ze nooit naar boven – ze gunnen mij mijn privacy. Daarbij geven ze me ook alle vrijheid. Er mogen altijd vrienden langskomen en het gebeurt geregeld dat die nog wat blijven chillen terwijl ik al naar mijn werk ben. Oma en opa doen met iedereen een babbeltje. Ze zijn zo blij dat er nog in het huis geleefd wordt.Het belangrijkste dat ik van hen heb meegekregen, is dat je moet openstaan voor iedereen. Ik voel me door hen super graag gezien. Ze zeggen dat wel niet zo gauw, maar je merkt het aan alles. En het is wederzijds! Als iemand me vraagt hoe het is om bij oma en opa te wonen, dan vertel ik altijd over het kusje van opa. Dat zegt alles. Toch?

Noa (11), Lilou (8) en Lotte (9): ‘Altijd een beetje feest’

Noa: Ik heb twee paar grootouders: oma en opa in Beerst en moeke en vake in Handzame. Oma werkt veel in de moestuin en kan goed koken. Opa werkt ook graag in de tuin en houdt van dieren zoals honden, kippen en duiven. Hij is grappig. Moeke is vriendelijk en niet zo streng en vake kan goed klussen. Soms helpt hij mij met mijn schoolwerk. Ik heb een heel goede band met alle vier mijn grootouders. We zien elkaar ongeveer één keer om de twee weken en doen vaak dingen samen. Bij mijn grootouders is het anders dan thuis, omdat ze minder streng zijn. Ik word meer verwend. Toch leer ik er veel: van opa leer ik over dieren, van oma en vake over planten en koken. Ik heb dingen leren eten die ik thuis niet lustte, zoals rode kool of asperges. Wat ik heel graag nog eens zou willen, is met opa naar een voetbalwedstrijd gaan kijken. En misschien ook eens met oma en opa op vakantie, want met hen waren we nog nooit langer dan één dag op stap. 

Lees ook

‘Oma, vertel nog eens over ...’ - Christophe Vekeman [Dossier grootouders, deel 6]

Lees het volledige artikel

Lilou: Ik ben de zus van Noa. Mijn moeke is heel lief, maar ze kan soms ook streng zijn. Vake is superhandig en een echte klusjesman. Ik speel graag spelletjes met hem. Bij oma en opa is het ook heel leuk: oma kookt superlekker en maakt de beste desserts, en opa is grappig en houdt van zijn duiven. Ik zie mijn grootouders vooral op feestjes of als mama en papa eens niet kunnen oppassen. Dan is het altijd een beetje feest. We mogen daar soms dingen doen die thuis niet mogen, zoals aperitiefhapjes eten. Bij oma en opa kan ik met hun hond spelen. Dat vind ik heel leuk, want thuis heb ik geen hond.Mijn grootouders betekenen heel veel voor mij. Ze verwennen mij ook meer dan mama en papa.’

Lotte: Ik ben het nichtje van Noa en Lilou. Ik ga vaak naar vake en moeke in Handzame. Als mama moet werken of een vergadering heeft, mag ik daarheen. We doen daar veel leuke dingen samen. Ik speel graag gezelschapsspelletjes en help vake soms in de serre. Van vake leer ik veel over planten en de tuin. Moeke leert mij mooi kleuren en samen maken we soms papieren strandbloemen om in een vaas te zetten. Moeke kookt altijd iets dat ik graag eet. Dat vind ik heel fijn. Bij mijn grootouders is het anders dan thuis. Ik krijg er meer tijd en aandacht en soms mag ik dingen die thuis niet mogen, zoals op mijn sokken rondlopen in huis.  Vake komt me soms ophalen van school. Onderweg vertel ik dan honderduit over mijn dag.’

Yuyan He (20): ‘Als kind mee naar de kerk’

Ik vind dat mijn oma heel gelovig is, omdat ze elke zondag naar de kerk gaat om de mis bij te wonen. Daarnaast gaat ze ook naar andere kerken wanneer daar een mis is, en ze helpt vaak met het schoonmaken van de kerk. Bijna mijn hele familie is katholiek. Mijn opa had vroeger geen geloof, maar toen hij zestig jaar oud was, is hij gedoopt, onder invloed van mijn oma. Mijn opa en oma bidden elke avond samen de rozenkrans. Mijn oma zegt vaak dat we ’s ochtends en ’s avonds moeten bidden, en ook wanneer we op reis gaan. Sinds mijn kindertijd ging ik met haar mee naar de kerk, dus ik ben daarmee opgegroeid. Voor haar is geloof een gewoonte die een natuurlijk deel van haar leven is.’

Sien (36): ‘Kruisje en langgerekte avondrituelen’

Ik was enig kind en had maar één grootouder: oma Lisette, kortweg oma. Omdat mijn ouders fulltime werkten, was ik veel bij haar. Ze bracht me naar school en kwam me halen. En als ik eens geen zin had, nam ze me gewoon weer mee naar huis. Wat onze band nog verstevigde, was dat oma meeging in elk fantasiespelletje dat ik bedacht. En toen ik groter werd, besteedde ze veel aandacht aan mijn interesses. Ze is bijzonder belangrijk geweest in wie ik geworden ben als persoon. Mijn ouders hadden me niet laten dopen en lieten zich geregeld heel kritisch uit over de Kerk. Maar omdat oma wel heel gelovig was, intrigeerde het me des te meer. Als ik bij haar bleef slapen, gaf ze me steevast een kruisje. Op een dag vroeg ik wat dat betekende. Het werd een langgerekt avondritueel, gezellig bij haar in bed. Voor een nieuwsgierig kind als ik was dat voldoende om het avondritueel voortaan telkens op dreef te houden met nieuwe vragen over Jezus, een Bijbelverhaal of waarom andere kinderen wel een adventskrans mochten maken op school en ik niet … De volgende dag maakten we dan samen zo’n krans. Ook als tiener ging ik nog meerdere keren per week naar oma. Onze band is steeds heel sterk gebleven. En natuurlijk zat ze op de eerste rij bij mijn doopsel toen ik op mijn 18de zelf de keuze mocht maken van mijn ouders. Drie jaar geleden is oma gestorven. Ze was nog maar begin de 80, dus het was pijnlijk om al afscheid te moeten nemen. Tegelijk was het mooi, op de een of andere manier. Samen met mijn twee nichtjes zat ik bij haar – alle kleinkinderen bijeen. Na het bericht van de geslaagde operatie van mijn nonkel is ze rustig heengegaan. Ik mis haar nog elke dag super hard, maar kan dankzij mijn geloof ook dankbaar naar de dood kijken. Ik ben blij dat ze Miel, haar achterkleinkind, nog heeft gekend. Ik vertel zo vaak over oma dat hij de indruk heeft haar te kennen. (LA/EDS/LW/IVH)

We starten met een nieuwe reeks ‘1 jaar paus Leo’. 

Wat vindt u van paus leo XIV? Laat het ons weten via redactie@otheo.be