Hilair vertelt in theatermonoloog over moeilijke jeugd: ‘De zusters zagen mij wel staan’

Wanneer we Hilair Francisco (35) ontmoeten, doet niets vermoeden welke stormen hij als jongere moest trotseren. Vandaag is de dertiger zorgkundige in een woonzorgcentrum, bijna afgestudeerd als verpleegkundige en de trotse vader van een dochtertje van vier. Alsof dat nog niet genoeg is, staat hij momenteel op de planken met zijn eigen voorstelling. Toch liep Hilairs leven allesbehalve over rozen. 

Erkenning 

Hilair werd geboren in Gent als zoon van een Congolese vader en een Angolese moeder. Nadat zijn moeder uit het leven stapte, bleef hij als kind van twee samen met zijn oudere broer achter in een instabiele thuis. ‘Mijn vader worstelde met een alcoholverslaving, met zijn verleden als migrant en met onvervulde dromen, zoals profvoetballer worden. Dat is hem niet gelukt en daarom moest ik op de leeftijd van zes gaan voetballen. Als kind had ik daar helemaal geen zin in maar uiteindelijk heeft het mijn leven veranderd. Door het voetbal leerde ik mensen uit diverse culturen en milieus kennen en had mijn leven toch enige structuur. Op het veld kreeg ik de erkenning die ik thuis vaak miste.’ 

Een vergelijkbare ervaring vond Hilair in de Kerk. ‘In de multiculturele geloofsgemeenschap rond de Gentse Zalmstraat waren mijn broer en ik misdienaar en zongen we mee in het koor. In de kerk kon ik even vergeten wat er zich thuis afspeelde. Ik ontmoette er mensen die naar me luisterden en bij wie ik mezelf kon zijn. Toen het koor dertig jaar bestond, zagen we velen terug. Dat was fijn.’ 

Lees meer.

‘Gebedsgroep veranderde mijn leven’ — Cara Nova in Gent viert gouden jubileum

Lees het volledige artikel

Ook de zusters van de Visitatie uit Gent maakten een ongelofelijk verschil. ‘Na het overlijden van onze moeder ontfermde zuster Cécile Lust zich over mij en mijn broer. Ze werd mijn meter en een soort van moederfiguur.'

'Het klooster was voor ons als een viersterrenhotel. De zusters hielpen ons niet enkel met praktische zaken, zoals met school en de was. We kregen er eten en vooral affectie. Ook de geloofsgemeenschap Cara Nova werd een soort tweede thuis.’

Toen zuster Cécile overleed, twee jaar na het verlies van zijn vader, was Hilair opnieuw even het noorden kwijt. ‘Gelukkig stond Céciles medezuster Francine Van Puymenbrouck toen voor me klaar. Ze moedigde me aan mijn studies te hervatten. Want door alle moeilijkheden had ik geen diploma. Op mijn 25ste studeerde ik af als zorgkundige en straks als verpleegkundige. Ik wil iets kunnen betekenen voor anderen. Ik heb zelf ondervonden hoe belangrijk dat is.’

Mede door theatergezelschap Victoria de Luxe ontdekte Hilair nog een ander talent. Sinds 2019 werkt hij aan een eigen voorstelling over zijn levensverhaal. In 2025 ging zijn stuk in première: een monoloog waarbij hij in de huid van zijn vader kruipt. Daarmee kiest de Gentenaar niet voor de makkelijkste weg. ‘Ik had een moeilijke jeugd maar mijn vader had ook goeie kanten. Hij had een groot hart en zette zijn deuren wagenwijd open voor mensen die het moeilijk hadden, klaar om anderen te helpen.’

Met zijn voorstelling wil Hilair een bron van hoop zijn en jongeren die het vandaag moeilijk hebben stimuleren om hulp te zoeken. Volwassenen wil ik aanmoedigen verder te kijken dan cijfers en problemen, de talenten van jongeren te zien en hen te helpen. De zusters zagen mij wel staan en dat heeft mijn leven gered.’

Volgende voorstelling op 3 juli om 19.00 uur in Theaterbox Gent. Meer via www.hilair.be