‘Hoe langer we dat masker dragen, des te moeilijker het wordt om het te onderscheiden van ons echte zelf.’ Lees de column van Stacey.
Soms wil je toch gewoon even roepen of huilen. Soms wil je al je frustraties even uiten en ze niet moeten verbergen. Soms wil je er gewoon even tussenuit. Even alleen zijn, ver weg van de drukte.
Het is vermoeiend om constant alles te geven of om constant te lachen. Het is vermoeiend om de hele tijd onder anderen te zijn, de hele tijd hetzelfde gesprek te voeren uit beleefdheid of uit een soort onzichtbare verplichting.
We dragen vaak een masker, doen ons net iets anders voor dan wie wij echt zijn. Hoe langer we dat masker dragen, des te moeilijker het wordt om het te onderscheiden van ons echte zelf. Op die manier begin je dan te twijfelen aan jezelf. Wie ben ik nu echt? Ben ik inderdaad de persoon die omschreven wordt door die andere persoon of is er iets anders aan mij? Is er een deel van mij dat ik niet goed ken? Hoogstwaarschijnlijk wel.
Juist door in contact te komen met andere mensen, door me te verdiepen in het geloof, door even tijd te nemen voor mezelf, leer ik mezelf beter kennen. Daarenboven is dat masker ook zwaar en wordt het steeds zwaarder. Het kleeft hardnekkig aan je, zodat het niet simpel is om het af te leggen.
Toch zijn er, als ik erover nadenk, momenten waarop het net iets gemakkelijker gaat. Die momenten zijn in mijn dichte kring van vrienden, familie of tijdens een bezinning. Het zijn de momenten en de mensen bij wie je oprecht jezelf kunt zijn en je fragiel kunt opstellen. Waar je gewoon even kunt schreeuwen, even kunt huilen, even alles kunt neerleggen. Het zijn juist die momenten en die plaatsen die zo dierbaar zijn. Het zijn juist die plaatsen en die personen waarvoor ik zo dankbaar ben.
