'Dichtregels tegen eenzaamheid': poëziebundel voor Warmste Week voorgesteld

'De echte eenzaamheid begint wanneer de woorden verstek laten gaan, wanneer alles in je zwijgt.’ 

Met dit citaat van de Vlaamse dichter Leonard Nolens lanceerde het literaire genootschap WOORDENTIJ, een initiatief van Tom Veys en Daniel Billiet, op 20 december in het bisschopshuis in Brugge de bundel Dichtregels tegen eenzaamheid. 

Een zestigtal mensen reageerde op de Facebookoproep van Tom, parochieassistent in Roeselare, om een gedicht tegen eenzaamheid te schrijven.

'Door te schrijven kunnen dichters eenzaamheid op een andere manier benaderen, zelfs indijken. Lezers vinden troost, sterkte, misschien begeleiding, … in gedichten', aldus Tom Veys. Met zijn neus voor taal en lay-out zocht Daniel Billiet, zelf dichter en mede-bestuurslid van WOORDENTIJ, contact met het Boekenhuis / Drukkerij Het Punt. Het resultaat is een warme bundel, waarvan de opbrengst aan de Warmste Week geschonken werd.

Otheo vroeg Tom twee gedichten uit de bundel te selecteren en kort zijn keuze toe te lichten. Onder de foto leest u ook een gedicht van zijn eigen hand. 

Oude vrouw

Het is stil in de straat. Nooit komt een man
voorbij met een brood in zijn armen.
Aan een hand hangt een bril, hulpeloos,
als een druppel aan een afgesloten kraan.

De vrouw in de rolstoel wordt niet meer warmer.
Een fotoboek is tegen de winterkou bovengehaald
en ligt als een ingeving naast de kachel.
Uit de klok hangt de koekoek stomweg omlaag.

Wat zij gemist heeft tast in haar rond
als een blinde geleid door een dwalende hond.
Het is stil in de straat. Iedere dag wacht dit kind,

al jarenlang, ontheemd, ondervoed.
Het wordt nooit warmer. Nooit komt een man
voorbij met een brood in zijn armen.

Charles Ducal
Uit: Bewoond door iets groters (2015, Atlas Contact/Poëziecentrum)
 

Charles Ducal (pseudoniem van Frans Dumortier) debuteerde in 1987 met de bundel Het huwelijk. In 2014 werd hij de eerste Belgische Dichter des Vaderlands.
Tom: 'Charles Ducal schrijft geëngageerd, hij heeft vaak oog voor het menselijke op een bijzondere manier. De eenzaamheid kan je als het ware voelen in het gedicht Oude vrouw.'

Over

I

Op een bankje zit een vrouw
zij wacht op het breken van glas 
in haar hoofd loopt een touwtje 
naar de overkant naar hoe het was 
in het lange waaien wandelt zij 
over de tijd zoals Jezus over het water
onder een boom hurkt een huilend kind
op zoek naar een vraag.

II
                    
Midden in haar hoofd groeit een appel
soms wordt de appel een heuvel
of een berg begroeid met gras
iedere dag kiest ze 
tussen de grote tafel en de kleine tafel
aan de kleine tafel wonen drie mensen
twee lezen de krant en een zegt niets
ze rekent trillend of ze past
langs het meetlint liggen jaren
bleek en lang en nog te nat
gaat het regenen vandaag?
door de serre vliegen duiven.

Monique Leferink op Reinink

Monique Leferink op Reinink woont in Leusden (Nederland) en is psychotherapeut, docent en supervisor. Ze volgde een cursus poëzie aan de Schrijversvakschool in Amsterdam. Vanaf 2021 verscheen haar poëzie in Meander, Het Gezeefde Gedicht en in een aantal verzamelbundels. Onlangs was ze de winnaar van de Rob de Vos-prijs 2024. 
Tom: 'Monique opent een nieuwe wereld in het gedicht Over. Ze leest daarbij de gedachten van een vrouw. De dichter benadert de eenzaamheid op een unieke manier.'

In Molenbeek

Een vrouw kijkt in Le Saint Charles
met een vergrootglas
naar een artikel in de krant,
we zeggen hallo,
houden in duistere tijden
gezellig stand,
op televisie kijken we samen
naar een voetbalwedstrijd.

In de marge van een eikenhouten deur
klinkt een bonjour als sjalom,
een odyssee gaat verder,
wellicht gaat iemand op een kier
wanneer we spreken.

Tom Veys