Vlaamse bisschoppen willen vrouwen meer betrekken in theologische, liturgische en pastorale zaken

Lees ook

Vrouwen-In-Zicht uit kritiek op de uitsluiting van vrouwen uit het diaconaat

Lees het volledige nieuwsitem

Eind december 2025 richtte Vrouwen-In-Zicht zich in een open brief tot de Vlaamse bisschoppen. 

Ze drukten daarin hun pijn en bezorgdheid uit over het Romeinse besluit om de opening naar het vrouwelijk diaconaat on hold te zetten.

Erkenning en dankbaarheid

Op deze brief hebben de bisschoppen nu gereageerd, nadat ze hem samen bespraken tijdens de bisschoppenconferentie van 8 januari 2026. 

Ze erkennen daarin de pijn en teleurstelling van vrouwen en zijn ook dankbaar voor hun liefde voor de Kerk die blijkt uit hun gedrevenheid.

Daarnaast reageren ze op vijf elementen die in de open brief naar voor kwamen.

• De bisschoppen benadrukken dat het helemaal niet de bedoeling is om het debat over vrouwen in het diaconaat af te sluiten. ‘Het blijft, zoals gevraagd, zonder vooraf opgelegde beperkingen open’, zo klinkt het.
• ‘De aanwezigheid van vrouwen in de leiding van de kerk is ontegensprekelijk een rijkdom,’ zo gaan ze verder. De bisschoppen beloven dan ook om vrouwen - waar ze kunnen - structureel te betrekken in de besluitvorming rond theologische, liturgische en pastorale kwesties.

• In de koppeling van wijding en gender mag de traditie niet het doorslaggevende criterium zijn, zo stellen ze, en moeten de hedendaagse tekenen van de tijd serieus worden genomen.
• Vrouwen die zich tot het diaconaat geroepen voelen, moeten beluisterd worden, zonder evenwel valse beloften te wekken, schrijven de bisschoppen.
• Tot slot lichten ze er de liturgie nog eens extra uit en benadrukken ze dat het ‘geen goede zaak is als er enkel mannen liturgische taken opnemen in een viering.’

Nood aan concrete acties

‘We zijn blij met die positieve respons,’ zo reageert Josian Caproens, die de open brief ook schreef. ‘Onze bisschoppen vinden het duidelijk ook jammer dat het debat in Rome stilviel en zijn blij met onze inzet voor de Kerk. Ze beloven ons ook mee te willen denken om vrouwen meer kansen te geven in de liturgie en op beleidsniveau.’

Wel moet er nu een concreet vervolg komen, vindt Caproens. ‘We hopen samen te kunnen zitten met de Vlaamse bisschoppen en concreet te kijken op welke vlakken vrouwen meer verantwoordelijkheden kunnen krijgen binnen de mogelijkheden die er nu al zijn.’

Vrouwen-In-Zicht zet zich intussen ook niet bij de pakken neer. Josian: ‘Soms krijgen we de indruk dat de gewone gelovigen de thematiek als een ver-van-hun-bed-show beginnen te beschouwen. We willen er dan ook uitdrukkelijk op inzetten om het thema zo dicht mogelijk bij de basis te brengen. Op het niveau van geloofsgemeenschappen zouden mensen er zelf over moeten praten met elkaar. Die betrokkenheid van de modale gelovige staat in het hart van het hele synodale proces. Vrouwen-In-Zicht wil er mee over waken dat de kwestie van het vrouwelijke diaconaat levendig blijft en mee wordt opgenomen in deze synodale gesprekken.’

‘Toch hebben we in Vlaanderen momenteel niet te klagen,’ zo besluit Josian. Als voorzitster van het Europees Lekenforum is ze nu op weg naar de laatste samenkomst van de zogenoemde Synodalversammlungen, georganiseerd door het ZdK (het Zentralkomitee der deutschen Katholiken), de Duitse tegenhanger van het Interdiocesaan Pastoraal Beraad(IPB). ‘Ook hier zal het vrouwelijk diaconaat ter sprake komen. Ik ben benieuwd naar de conclusie en wat we daaruit kunnen meenemen voor Vlaanderen.’