Vechten voor onze roos - Lieve Wouters [standpunt]

De generaal van het Belgische leger zegt het net op de radio: het is niet langer de internationale rechtsorde zoals die ontstond na de laatste grote wereldoorlog die het geopolitieke spel bepaalt, maar het recht van de sterkste. Daar zijn we terug aanbeland.

Achter de schermen is het misschien altijd wel zo gebleven, zegt de realist in mezelf. Denk aan de gevangenis op Guantanamo, opgericht na de aanslagen van september 2001. Een 240-tal gevangenen zat er jarenlang opgesloten zonder enig respect voor de mensenrechten. De inval in Irak in 2003 was niet gelegitimeerd, destabiliseerde het hele Midden-Oosten en bracht een nieuwe exodus van christenen op gang. Allemaal om de macht te vergroten van staten die nu dood en verderf zaaien in de regio. En dit is dan de tijd die ons gegeven is om iets van ons leven te maken, om iets te betekenen in deze samenleving.

Eigenlijk vind ik dat nog het meest hoopgevende van de hele situatie: dat we hier en nu wel degelijk een verschil kunnen maken. Ieder van ons kan in eigen huis of tuin, straat of werk een oase creëren waar menselijkheid gevoed wordt. Met de zorg van de kleine prins voor zijn ene roos.

Ook wij moeten investeren in defensie! ‘Houd stand, met de waarheid als gordel om uw heupen, de gerechtigheid als harnas om uw borst, de inzet voor het evangelie van de vrede als sandalen aan uw voeten...’ (Efeziërs 6). Laten we zo vechten voor onze roos, alsof ons leven ervan afhangt.

Reageren? Mail naar lieve.wouters@otheo.be