Meegemaakt: herdenking voor overleden voetbalsupporters in het stadion van KRC Genk

Een arena van gejuich en gevloek is voor één avond een oase van ingetogen stilte en gedeeld verdriet. Philippe Ghysens was erbij namens Otheo.
19/11/2026 - 16:25

WAT: Herdenkingsavond Forever a Genkie voor overleden supporters van voetbalclub KRC Genk
WANNEER: woensdag 18 november
WAAR: Cegeka Arena in Genk
HOEVEEL: de nabestaanden en familieleden van 50 supporters
DUUR: van 18 uur tot 21 uur

Vooraf

In het weekend zie ik hier Heynen heersen, Ito vlammen en blauwwitte supporters vreugdevol rechtspringen of meewarig het hoofd schudden, want ik beken: ik ben een aanhanger van KRC Genk. En een supporter staat er voor zijn club in goede en in kwade dagen, zo heet dat dan. Op goede dagen bezorgen die spelers een mens kleine gelukjes, op andere momenten kan dat al leiden tot gesakker en gemekker. In die arena van uiteenlopende emoties nodigen voetbalclub Genk en het uitvaartbedrijf DELA familieleden van supporters en medewerkers uit voor een herdenkingsavond met een lichtshow.

Ik schuif aan. Omdat ik benieuwd ben of die onvoorwaardelijke trouw ook in de andere richting werkt. Of een voetbalclub er voor haar supporters is wanneer het leven hen niet langer kleine gelukjes, maar groot verdriet bezorgt.

Lees hieronder verder

Wat ik meemaak

De parkeerplaats voor het stadion van KRC Genk staat vol. Alsof het matchdag is. Maar de reusachtige lichtinstallaties boven het veld zijn niet aan. Geen geur van gebakken hamburgers, geen plastic bierbekers, geen wedstrijd vanavond, en toch veel drukte in de businessclub. 

Ik zie ook niet de veiligheidsmensen in hun nette pakken, wel even keurige onthaaldames en -heren in sobere kleding met grijze tinten en embleempjes van DELA. 

Binnen zie ik eerst clublegende Branko Strupar, op bezoek vanuit Zagreb, en daarna de indrukwekkende verzameling foto’s van de supporters, jong en oud, mannen en vrouwen, die de voorbije jaren overleden zijn. 

Lees hieronder verder

De gasten krijgen een drankje aangeboden, keuvelen wat, bekijken de foto’s, wijzen iemand aan en worden verwelkomd door Erik Gerits, de drijvende kracht achter de KRC Genk Foundation. Hij heeft het over een plek waar heel veel vreugde wordt gedeeld, maar ook verdriet. ‘We hopen dat jullie kunnen genieten van dit moment.’ 

Dat moment speelt zich buiten af. De genodigden wandelen door de spelerstunnel en langs de dug-out naar de tribunes, waar ze plaatsnemen in vakken V1 en V2. Medewerkers van het uitvaartbedrijf staan hier en daar opgesteld om mensen te waarschuwen voor kabels of andere kleine obstakels.

Ergens in de tribune, op de plaats waar de persoon altijd zat, floept een schijnwerper aan. 

Ik verbaas me over de ingetogen sfeer die er hangt in het nu vredige stadion. Stemmige pianomuziek klinkt uit luidsprekers die anders meezingers uitspuwen. Ik leer dat we luisteren naar A Sky full of Stars in een uitvoering door de Piano Guys. De sky is niet full of stars, en de voetbalsterren zijn ook nergens te bekennen, en dat hoeft niet, want het gaat vanavond niet over scoren en winnen, maar om gedenken. Het blauwige licht brengt rust. Vanop mijn zitje hoog in de tribune kijk ik neer op de groene mat die omringd is door blauwe schemer. Nu is blauw niet de kleur van de club, maar het blauw van de hemel.

Vandaag herdenken familieleden vijftig overledenen. Supporters voor wie hun club hun leven was, en die nu dood zijn. Alle vijftig krijgen een eresaluut. Op het zitje waar ze bij leven hun mooiste momenten beleefden, brandt een licht. De warme stem van Jos Roofthooft, de voormalige stadionomroeper, klinkt door de speakers: ‘Vandaag laten we die vertrouwde plek nog één keer oplichten als eerbetoon aan wie daar ooit thuishoorde.’ 

De eerste naam weerklinkt. Er volgt een korte omschrijving van de enorme clubliefde en het blauwwitte hart van de overledene. Martin, Yvonne, Peter, Antonino, Irini, Michiel…. Ergens in de tribune, op de plaats waar de persoon altijd zat, floept een schijnwerper aan. De lichtbundel wentelt rond, danst over het groene gras, alsof de geest van de overleden supporter een laatste keer een dribbel doet, en dooft uit.

Lees hieronder verder

Precies vijfentwintig minuten later rolt de laatste naam over de tribune en valt de stilte weer over de nabestaanden. Een applaus volgt. Niet voor een doelpunt, maar voor vijftig gedenkwaardige levens. De groep verplaatst zich naar de herdenkingsmuur in de catacomben van het stadion. De namen en foto’s van overleden supporters hangen er op. Familieleden raken even de muur aan, alsof het een bedevaartplek is. Een zangeres op een klein podium brengt een ingetogen versie van het ultieme supporterslied, hét symbool van de solidariteit die er toch kan heersen binnen het voetbal: You’ll never walk alone. In de kille ruimte klinkt de muziek rauw en aangrijpend. Ik hoor mensen zachtjes huilen. Familieleden schuiven wat dichter bij elkaar. Naast mij vecht een dame tegen de tranen. Ik vraag haar wie ze verloor. ‘Mijn man, Jan Bollen, is morgen precies een jaar geleden gestorven. Hij is van een ladder gevallen. Hij kwam al sinds zijn twaalfde met de fiets naar het voetbal. Alle thuismatchen.’ Ik vraag wat ze vindt van het initiatief. ‘Heel mooi. Echt heel mooi.’

Warmte voor de supporters

Iets verder ontmoet ik Wim, Godelieve en Amber, de ouders en zus van Michiel Vandeweert. Drie maanden geleden stierf de stoere Michiel, ook al zo’n supporter sinds jaar en dag. Papa Wim verwoordt precies wat ik me afvroeg over die goede en kwade dagen: ‘Je moet als supporter warmte hebben voor je club. Hier zie je dat de club ook warmte heeft voor zijn supporters. Wat ze hier doen, dat lijkt weinig, maar ik krijg er een heel goed gevoel van. Het geeft troost. Maar de pijn, die blijft. Dit allemaal gaat nooit de pijn wegnemen. Ik zeg altijd tegen de mensen: ik hoop dat je nooit moet meemaken, wat wij meemaken.’
 

Lees hieronder verder

Fotograaf Tony toont me een foto die hij nam tijdens You’ll Never Walk Alone. Helemaal vooraan bij het podium. Een mama en haar kind, dicht bij elkaar, verenigd in immens verdriet. Ik vind ze even later terug. Vraag of we de foto mogen publiceren. Geen bezwaar, zegt de mama. Ze heet Carmen, haar zoontje Brayden, en op 2 mei verloren ze hun man en papa Ben. Amper 41 jaar. Hartfalen. ‘Om hier te zijn, betekent heel veel voor ons. Het was emotioneel en pakkend maar ik vind het belangrijk om het verdriet te delen met de andere supporters en met de families.’

Ik praat nog met andere nabestaanden. Ze zijn tevreden dat ze erkend worden in hun verdriet. Dat de ploeg waaraan hun dierbare zoveel jaren trouw is gebleven, nu ook trouw is aan hen. 

Genk-man Gerits omschrijft het zo: ‘We proberen respect en dankbaarheid te tonen voor al die trouwe steun die ze ons altijd gegeven hebben. Het concept heet Forever Genkie: je blijft voor altijd in ons hart. Het is de tweede keer en vorig jaar heb ik alleen maar heel dankbare gezichten gezien. Het is een huzarenwerk om het voor elkaar te krijgen, maar als we respect willen tonen, dan moeten we dat ook op de juiste manier doen.’

Lees hieronder verder

Voetbal wordt soms wel eens een religie genoemd. Een supporter gelooft in de spelers, valt zijn club niet af,  blijft de kleuren trouw. 

Vanavond werd duidelijk dat de dood voor een supporter niet het einde hoeft te zijn. Dat een voetbalstadion niet alleen een plek is waar mensen samen vieren, maar ook samen kunnen rouwen. De liefde van de supporter voor de club is voor altijd. En die van de club voor de supporter ook. In goede en in kwade dagen. 

Philippe Ghysens

Lees ook

Nieuws

Een arena van gejuich en gevloek is voor één avond een oase van ingetogen stilte en gedeeld verdriet. Philippe Ghysens was erbij namens Otheo.

kerstboom bengelt aan helikopter

Gisteren vertrok de 24 meter hoge spar uit het Nationaal Park van Pollino in Zuid-Italië. Hij krijgt een plek naast de obelisk voor de basiliek.

Mozaïeken van de van misbruik beschuldigde priester Marko Rupnik worden afgedekt in Lourdes op 31 maart 2025

Leo XIV erkent hiermee een blinde vlek in het kerkrecht. Het bewustzijn over de impact van spiritueel misbruik groeit.

Gebrokenheid wordt in zachtheid gedragen.

Op 15 november bracht de wake in de Sint-Pauluskerk in Malle mensen samen rond de verwerking van seksueel misbruik.

© SIR

Kamino heeft 94 plaatsen voor de reis naar Seoul. Al 64 Vlaamse jongeren hebben zich aangemeld.

Paus Leo XIV vreest verdeeldheid over de wijding van gehuwde mannen en houdt vast aan de regels voor de traditionele Latijnse mis.