7 Bijbelse vragen aan schrijver Jean-Paul Mulders

Lezers van Knack Weekend en De Morgen kennen Jean-Paul Mulders van zijn wekelijkse columns en journalistieke bijdragen. Zijn boek De zoon van Hitler (Aspekt, 2009), waarin hij de bewering van een zelfverklaarde zoon onderzocht, haalde de wereldpers. We zoeken de schrijver op in zijn biotoop: de oude platendraaier speelt Arno, naast de ligstoel van Le Corbusier slingeren barbiepoppen van de 10-jarige dochter en voor de volle boekenkast groeit een papieren stalagmiet met bovenop … een oude schoolbijbel.

#1 Wat is jouw naam?

Jean-Paul Mulders • Johannes en Paulus verenigd in één voornaam, Bijbelser kan bijna niet. Heel mijn jeugd baadde in de christelijke sfeer. Ik was tien toen we na de dood van paus Paulus VI het nieuws volgden over de opvolging. Kun je je voorstellen hoe fier ik was toen de nieuwe paus mijn naam koos? En mijn ontgoocheling toen die 33 dagen later overleed … tot zijn opvolger opnieuw mijn naam koos, ongelooflijk toch?!

Vandaag ben ik minder blij met mijn naam. Hij doet zo ouderwets aan naast de Liams en Danen in mijn vriendenkring.

#2 Waarover maak je je zorgen?

Over de wereld, het klimaat, oorlog, de toekomst. Vooral als ik naar mijn dochters van 10 en 16 jaar kijk. Het zijn meisjes met het hart op de juiste plaats. Ze zijn opgevoed met waarden als eerlijkheid en empathie. Maar precies daar maak ik me zorgen over: hoe ver kom je daarmee in deze samenleving? Zijn ze wel bestand tegen de hardheid buiten?

Tijdens de ochtendroutine eerder deze week bracht het radionieuws het ene asociale bericht na het andere: een vluchtmisdrijf hier, een sluikstort daar. Kort daarna klonk doodleuk de Radio 2-jingle Goeiemorgen morgen.

Onder het motto ‘Je moet toch positief blijven’ aanvaarden we te veel bullshit.

Positiviteit wordt dan toxisch. De smeerlapperij moet ook benoemd worden. Ik ben een zwaar tegenstander van de schone schijn.

#3 Waar is je geloof?

Zoals bij veel mensen is het door de jaren heen weggezakt. Mijn kinderen zijn niet gedoopt. Ze werden geboren toen de misbruikschandalen in de kerk volop aan het licht kwamen. Waarschijnlijk heeft mijn geloof nooit op een lager pitje gestaan dan toen.

En toch kan ik geen kerk voorbij lopen of ik ga even binnen. Zie je die bijbel daar liggen, boven op de stapel? Het is mijn oude schoolbijbel.

Met Pasen lazen mijn vriendin en ik om beurten een lijdensverhaal uit een van de vier evangeliën aan elkaar voor.

We verbaasden ons erover dat ze alle vier vrij beknopt zijn en andere klemtonen leggen. Om maar te zeggen dat het geloof me wel blijft intrigeren. Als ik een gelovig lief had, kan ik me voorstellen dat ik me er door haar terug in zou laten meenemen.

#4 Wat maakt jou boos?

Egoïsme. Lafheid. Iemand die de motor van zijn auto laat draaien terwijl hij zit te wachten. Nee, echt. Ik kan begrip hebben voor heel wat smeerlapperijen – zelfs voor graaiende parlementsleden – maar waarom laat je in ‘s hemelsnaam zonder enige reden je motor draaien? Het lijkt een bagatel, maar het is een symptoom van onverschilligheid en een egoïstische opvatting van vrijheid.

‘Ik wil mijn goesting doen en niemand moet daartussen komen.’ Hoe kan het goed komen met de wereld op die manier?

Eerlijk gezegd ben ik mijn geloof dat het ooit goed komt, verloren toen ik zag hoe grof iemand als Greta Thunberg aangepakt werd vanwege haar klimaatactie. Voor mij is zij een halve heilige.

#5 Om welke dingen huil je?

Ik huil niet vaak, maar word wel almaar makkelijker ontroerd. Vooral door al wat met kinderen te maken heeft. Onlangs zat mijn dochter smileys te printen. ‘Wat doe je daar dan mee?’, vroeg ik. ‘Af en toe naar kijken’, zei ze. Naast haar werkjes lag de krant open op het bericht van de 9-jarige Raul, wiens lichaam maanden na zijn onopgemerkte verdwijning uit het water was opgevist. Mijn gemoed schoot vol.

#6 Waar zou jij je leven voor geven?

Voor mijn kinderen, en hopelijk ook voor die van anderen.

Als ik in het zwembad iemand ‘papa’ hoor roepen, voel ik me altijd aangesproken.

Mijn vader heeft in de Tweede Wereldoorlog papieren vervalst voor joden. Ik hoop dat ik dat ook zou durven te doen. Wat ik wel zeker weet, is dat ik niemand zou verraden. Als ik in mijn leven al messen in mijn rug gestoken krijg, dan haal ik die eruit en gooi ze op een hoopje.

#7 Waar zie jij echte naastenliefde?

Het woord ‘liefde’ is een beetje uitgehold. Het wordt de hele dag door bezongen in hitparades terwijl er alleen seks mee wordt bedoeld. Toen ik een tijdje eenzaam was, raadde iemand me aan om vrijwilligerswerk te gaan doen. ‘Wat heb ik daar nu aan?’, dacht ik. Ik wou een lief!

Vandaag schat ik de romantische liefde minder hoog in. Eigenlijk is dat de laagste trap van de liefde, een makkelijke liefde, die voor een groot stuk gericht is op jezelf. De liefde van ouders voor hun kind staat al iets hoger, maar blijft een vorm van instinct en egoïsme. Ook SS-leider Heinrich Himmler was naar het schijnt een goede vader. Zijn dochter bleef hem tot het einde van haar dagen op handen dragen.

Nee, het mooiste is de liefde voor wildvreemden. Voor wie zo hard stinkt dat hij geen enkele begeerte opwekt. Voor die liefde zou ik zelf graag ook wat meer willen kiezen, in grote en kleine dingen.