Virga Jessefeesten brengen Taf Van Duffel (88) naar zijn heimat

Ere-notaris Taf Van Duffel woont dan wel al bijna 55 jaar in Zaffelare bij Lochristi, aan zijn accent te horen, liggen zijn roots duidelijk elders. De naar Oost-Vlaanderen uitgeweken Limburger werd geboren in Genk. Hij groeide, samen met zijn vijf jongere broers en zussen, op in Hasselt, de stad waar om de zeven jaar de Virga Jessefeesten plaatsvinden. Dankzij Bedevaarten Bisdom Gent zullen Taf en zijn echtgenote, Rita Maes, op 24 augustus, de gekende processie van op de tribune kunnen mee volgen.

Foto’s uit de oude doos
Tafs herinneringen aan de Virga Jessefeesten gaan terug tot het jaar 1954. ‘Ik was toen negentien en stapte samen met mijn drie jongere broers mee in de processie. Twee van hen als apostel en één als koning. Zelf stapte ik mee als begeleider van de groep. Een rol die ik ook zeven jaar later, in 1961, opnam. Toen stapten ook mijn twee zussen mee. Mijn oudste zus Ria als Onze Lieve Vrouw, op een wagen getrokken door leerlingen van de ambachtsschool, en mijn jongste zus Lina als zingende engel. Dat was de enige keer dat we met ons zessen samen deelnamen. In 1964 ben ik gehuwd met Rita, waarna we kinderen kregen en ik de feesten meerdere jaren niet bijwoonde.’

Pas in 1996 speelden de Virga Jessefeesten opnieuw een rol in het leven van het echtpaar uit Zaffelare. ‘Niet als deelnemer, maar als toeschouwer’, mijmert Taf, terwijl hij foto’s laat zien van zijn broer Leon en zoon Kristof en van zijn petekind Benjamin, eerst als scout en later als drager van het conopeum. Het voorwerp, dat lijkt op een half dichtgeklapte parasol in geel en rood, moest de paus vroeger beschermen tegen de zon. Het is een van de twee belangrijke symbolen die worden meegedragen in elke processie die vertrekt vanuit een basiliek. ‘Het andere symbool is een tintinnabulum of klokje, dat vooraan bij het hoofdaltaar in de basiliek wordt opgesteld’, geeft Taf nog mee.

Opmerkelijke mirakels
Ook in 2003, 2010 en 2017 genoten Taf en zijn echtgenote van de befaamde processie te midden van de straatversiering. ‘

En Taf vervolgt: ‘Opmerkelijk zijn de mirakels, waaronder ‘de dief op het hek’, ‘de dolende man’ en ‘het kind van de moorin’. Je kunt daar vragen bij stellen, maar ze blijven tot vandaag tot de verbeelding spreken.’ Het meest ontroerde dat de ere-notaris zich herinnert, is het lied Mijn hart zingt voor de Heer: Magnificat, een compositie van Paul Schollaert. ‘Werkelijk prachtig’, zegt de gewezen voorzitter van de kerkfabriek in Zaffelare. ‘Vooral als het samen in een grote groep engelen wordt gezon- gen, begeleid met klokkenspel.’

Of Taf verwacht had ook dit jaar de processie te kunnen bijwonen? ‘Ik hoopte ooit nog eens in de stad van mijn jeugd te geraken’, geeft hij toe. ‘Dankzij onze dochter Giselinde en mijn jongste zus Lina deed die gelegenheid zich inmiddels voor. Dat ik dit jaar nog een tweede keer in Hasselt zou geraken, had ik gehoopt, maar niet verwacht. En dan nog wel voor de Virga Jessefeesten. Als ik vlot op de tribune geraak, zal ik al heel blij zijn. Wellicht wordt het de laatste keer dat ik deze zinvolle en ontroerende processie kan bewonderen.’