Tijdens het leegmaken van mijn bureau op het werk vind ik dit citaat terug tussen één van mijn verzamelde Symposionkaarten. Met het einde van de schoolvakantie in zicht, kunnen deze woorden doen opmerken dat er thuis minstens evenveel moois te (her)ontdekken valt als tijdens voorbije vakantieverblijven. Zelfs wanneer je op het punt staat om van thuisplek te wisselen, zou het gezegde kunnen kloppen, zo bedenk ik me. Ik moet als vanzelf denken aan Jezus’ weggaan uit de wereld om thuis te komen bij zijn Vader.
Einde en nieuw begin lopen ook in ons leven zo vaak over in elkaar.
Het vraagt om het vertrouwen dat je na het loslaten van het ene opnieuw thuis mag komen in het andere. Met die gedachte sluit ik de deur op mijn oude job en verwelkom ik het mooie dat in het verschiet ligt.
