Laatstejaars Klein Seminarie Roeselare in het spoor van de Emmaüsgangers

‘Prachtige, maar intense dagen!’ Zo omschrijft Luc Delaey, leraar aan het Klein Seminarie in Roeselare, het recente driedaagse verblijf samen met een vijftigtal laatstejaars en enkele collega’s in de Oude Abdij in Drongen. De bezinningsdagen, die dit jaar in het teken van het Bijbelse Emmaüsverhaal stonden, zijn een jaarlijkse traditie met de bedoeling de onderlinge band tussen de leerlingen te versterken, de groepssfeer te bevorderen en op te roepen tot reflectie en verstilling.

Maar niet zonder eerst een sportieve uitdaging. Zoals de Emmaüsgangers uit het Lucasevangelie (Lucas 24, 13-35) na Jezus’ dood van Jeruzalem naar Emmaüs stapten, zo fietsten de leerlingen van Roeselare naar Drongen, goed voor een tocht van 55 kilometer. Daar aangekomen kwamen ze via diverse ontmoetingen met ‘een derde’ (klasgenoten, leerkrachten, opvoeders en getuigen) tot bezinning, om vervolgens de ‘gewone’ draad van het leven terug op te nemen.

‘Ook de twee leerlingen in het Emmaüsverhaal keerden uiteindelijk terug naar Jeruzalem’, legt Luc uit. ‘Even waren ze ballingen, langs de eenzame weg die naar Emmaüs leidt. Daar ontmoetten ze de vreemdeling die hen opnieuw thuis bracht. Het doet me denken aan wat de Franse schrijver Edmond Jabès schreef: ‘L’étranger, c’est celui qui te permet de croire que tu es chez toi…’ (De vreemdeling is diegene die je thuis doet voelen). Het feit dat de getuige verdwijnt en plotseling weer vreemdeling wordt, maakt nog duidelijker dat de figuranten nu de hoofdpersonages zijn.  Zoals iedere goede opvoeder maakte ook Jezus zich onzichtbaar en verdween hij langs een zijweg van de periferie. Voortaan wordt iedere leerling uitgedaagd kosmopoliet of wereldburger te worden, zoals de oorspronkelijke betekenis van ‘katholiek’: universeel en overal aanwezig.’

Diepgaande gesprekken

De drie sleutelmomenten van het Emmaüsverhaal – woord, gebaar en daad – liepen als een rode draad doorheen de abijdagen. Doorheen hun verblijf luisterden de leerlingen naar Mohamed El Bachiri, auteur van Een Jihad van Liefde, waarin hij zijn ervaringen en verdriet deelt na het verlies van zijn echtgenote tijdens de aanslagen in Brussel in 2016. De tweede dag was het de beurt aan Emmanuel Wybo, oud-leerling van het Klein Seminarie Roeselare en directeur van het Bijbelse belevingscentrum Biblia in Brugge. Hij vertelde over christenen als 'mensen van de weg'. Tenslotte kregen de leerlingen de kans in gesprek te gaan met Luc Blomme, gekend om zijn olieverfschilderijen van Bijbelse taferelen. ‘Het werd een diepgaand gesprek over grote thema's zoals het leven, geloof, lijden en liefde’, zegt Ada Priem, een van de leerlingen.

Tijd voor actie

’s Avonds was het de beurt aan de leerlingen zelf. Samen hadden ze een grote quiz uitgewerkt met onder meer leuke anekdotes over de leerkrachten. ‘De leerkrachten hadden de groepjes vooraf samengesteld, wat de quiz tot een unieke kans maakte om samen te werken met klasgenoten die je minder goed kent’, vertelt Nika Vandevyvere. ‘De sfeer was heel gezellig en de quiz bracht iedereen dichter bij elkaar.’

Ook aan fysieke inspanning ontbrak het tijdens de bezinningsdagen niet. Ada: ‘Elke ochtend, net voor de bezinning, ging meneer Bentein joggen in de buurt van de abdij. Vrijdagochtend liep hij zijn laatste ronde. Omdat hij dit jaar met pensioen gaat, verrasten we hem door met een groot aantal leerlingen mee te lopen. Het vroege opstaan en de inspanning waren het meer dan waard. Er was ook tijd voor sporten zoals lacrosse en baseball, voor frisbee en een bosspel.’

Boosheidsthermometer

Vooraleer huiswaarts te keren, gaven begeleiders van vzw Touché nog een workshop ‘Omgaan met agressie’. Nika: ‘Omdat hun vragen nogal persoonlijk waren, waren we eerst wat terughoudend, maar beetje bij beetje kwam de groep open en leerden we elkaar op een dieper niveau kennen. Tijdens de workshop dienden we op een ‘boosheidsthermometer’ aan te geven hoe we ons voelden, waarna we in kleine groepen bespraken wat ons dwarszat. Daarna gaf Hassan een introductie in het uiten van agressie via boksen. Zonder tegenstander uiteraard. Hij deelde ook openlijk zijn eigen ervaringen met agressie en vertelde over de rol van zijn opvoeding daarin.’

Na nog een laatste bezinning, waarmee elke dag trouwens begon en eindigde, keerde de groep moe, maar voldaan terug naar huis, met in het vooruitzicht een weekje herfstvakantie. ‘Samen fietsen is niet enkel gezond. Het versterkt ook het groepsgevoel en gaf aan onze Emmaüsdagen de betekenis van een pelgrimage’, besluit Luc. ‘Loskomen van het dagelijkse om je voor te bereiden op het nieuwe dat op je wacht. Of zoals Eric-Emmanuel Schmitt in De reis naar Jeruzalem (Otheo, 2024, blz. 77) schrijft: ‘Een bedevaart is een lichamelijke trektocht, maar vooral een innerlijke reis. […] Dat is de paradox van de bedevaart: de werkelijkheid die je zoekt, is niet die van de aarde, maar van de hemel.’