Barbara Van Overbeke: "Moeder van een groot èn klein gezin"

Barbara Van Overbeke is gemeenschapsbegeleidster bij de zusters van de H. Jozef en zorgcoördinator in Huize Vogelzang in Sint-Michiels. Als iemand haar vraagt wat haar job inhoudt, dan antwoordt ze dat ze overdag moeder is van een groot gezin en 's avonds zorgt voor haar kleine gezin. Het grote gezin bestaat uit een 40-tal zusters en heel wat medewerkers. De drie kinderen om wie ze zich 's avonds bekommert, noemt ze haar 'kleine' gezin.

Moeder zijn betekent:

je verantwoordelijk voelen. Je wil dat je kinderen, de religieuzen en de medewerkers het goed hebben. Het is een oerkracht die ik ervaar, waardoor je troost, bescherming en nabijheid kunt bieden aan je kinderen en je naasten- in de brede zin van het woord.

Mijn voorbeeldmoeders zijn:

mijn grootmoeders. Ze waren sterke vrouwen die veel hadden meegemaakt, denk maar aan de oorlog. Daardoor konden ze bepaalde zaken beter relativeren en oprecht genieten van gewone dingen. Ze waren een totaal ander type moeder maar ik heb veel van hen geleerd. Ik ben als kind vaak bij hen geweest en had een heel goede band met hen. Ze gaven mij een gevoel van veiligheid. Maar ook als ik spreek met vriendin-moeders raak ik geïnspireerd.

(Lees verder onder de foto)

De mooiste aspecten van het moederschap zijn:

je kinderen zien ontplooien en groeien tot wie ze vandaag zijn. Elke leeftijd heeft zijn noden, wat ik uitermate boeiend vind. Als moeder sta ik elke dag verwonderd over de verwondering van mijn kinderen.

Moeder worden helpt om beter te relativeren. Zaken waar je je vroeger druk om maakte, lijken nu minder belangrijk. De focus in het leven verlegt zich naar je kinderen.

Als moeder bouw je een enorm sterke band op.

Deze waarden wil ik doorgeven:

je moet durven te vertrouwen op je buikgevoel. Als iets niet goed aanvoelt, dan moet je naar dat gevoel luisteren. Dat gebeurt te weinig vandaag. Daarnaast vind ik sociaal zijn heel belangrijk. Je moet je durven in de plaats te stellen van de ander. Geef die ander ook niet te snel op, maar geloof in het positieve dat in ieder van ons zit. Ga ook voor wat je wil bereiken. Dat is niet altijd simpel, maar als je in iets gelooft, moet je er alles voor proberen te doen. En tot slot is humor cruciaal.

(Lees verder onder de foto)

Ik werk dagelijks aan:

het veiligheidsgevoel dat ik wil geven. Kinderen en ouderen kunnen heel broos zijn. Als ze er zelf niet toe in staat zijn, moet jij als een moeder voor hen opkomen. Ze moeten bovendien bij je terecht kunnen met allerlei vragen en problemen, zonder dat ze angst of schroom hebben om je te benaderen. Ik probeer ook steeds aandacht te hebben voor hun belevingen, voor hun leefwereld.

Zo ga ik om met moeilijke moedermomenten:

ik probeer mild te zijn voor mezelf en te beseffen dat ik alles met goede bedoelingen doe. 

Je bent uiteindelijk 'maar' een mens. Kinderen mogen best beseffen dat ook jij moe kunt zijn, dat de grens bereikt is. Het is best oké om te tonen hoe je je voelt. Je hoeft niet te doen alsof.

Ik durf mezelf ook wel in vraag te stellen, want moeder zijn is een voortdurende evenwichtsoefening. Je moet ruimte durven te geven aan mogelijke aanpassingen. Gemaakte afspraken moeten opnieuw bespreekbaar kunnen zijn. Verder mag de helende werking van de onvoorwaardelijke liefde en vergevingsgezindheid van kinderen ook niet onderschat worden.

Op dat ogenblik zit mijn opdracht er als moeder op:

Nooit. Kort, maar krachtig.

Moeder ben je nu eenmaal voor altijd. Hoe jong of oud de personen voor wie je zorgt ook mogen zijn.