Kris Claeys over de vasten: "Bezinnen, bidden, bezoeken"

Terwijl de wereld kreunt onder het enorme oorlogsgeweld probeer ik om in deze veertigdagentijd toch ook te denken aan: hoe kan ik mee de 25%-revolutie van Broederlijk Delen gestalte geven? Het klinkt bijna cynisch. En toch zullen we het moeten doen. Met enthousiasme wil ik meegaan om die revolutie een kans te geven.

De thermostaat van de verwarming een graad verminderen, mij beperken tot twee maaltijden per dag, wat meer de fiets gebruiken en het leven wat soberder invullen zijn daartoe mijn ingrediënten.

Los van de besparing die ik ermee verricht scherpt het ook de gedachte dat ik er heel bewust iets moet aan doen, wil ik het mooie van onze schepping doorgeven aan mijn kinderen en kleinkinderen, en voor de toekomst hopelijk ook aan mijn achterkleinkinderen.

En toch gaat een groot deel van mijn aandacht vooral naar al die mensen die op de vlucht zijn voor al dat nodeloze geweld, wereldwijd.

Ik weet niet of de vredesvlag aan mijn gevel en de affiche die om vrede schreeuwt en broederlijk naast die van Broederlijk Delen prijkt veel indruk maakt op mijn woonomgeving. Maar ik doe het toch in de hoop dat er ook daar wat bewustwording groeit.

De oorlogstaferelen die ik dagelijks op mijn netvlies gebrand krijg, zie ik ook op een van de Broederlijk Delenfilmpjes. De straatbeelden van stoeiende jongeren in Gaza die Broederlijk Delen - dankzij velen - probeert zuurstof te geven, lijken voor mij precies dezelfde als die in Oekraïne: in flarden geschoten gebouwen. Alleen de vijand verschilt.

Maar ik zie ook hoop, veel hoop. De veerkracht van alle jongeren in de drie projecten van Broederlijk Delen toont mij hoe ik in het dagelijkse leven best wat ruimte maak in mijn agenda om de drie B’s wat beter in te vullen:

Bezinnen, Bidden, Bezoeken.

Bezinnen, door met een groep mensen de Alphacursus te volgen. Het is een plek waar ik mijn geloof in een ongedwongen, open en eerlijk gesprek kan en mag delen met anderen.

Bidden, door wat meer tijd te nemen om in mijn dagelijks gebed wat meer zuurstof op te doen. De 40-dagenretraite van het Ignatiaans bidden is een daarvoor een fijn geschenk. Ook de wekelijkse kruisweg met projectie waarin ik mag voorgaan is een innig moment. De aanwezigheid hierbij van de families van onze overleden parochianen voor wie wij bij elke halte bidden versterkt dit nog.

Bezoeken, door naast mijn inzet als omarmer voor gedetineerden, ex-gedetineerden en vluchtelingen mijn eerder gemaakte beloftes na te komen en niet alleen mensen die mij na aan het hart liggen, maar ook zij die zich vereenzaamd voelen thuis op te zoeken voor een deugddoende babbel.

De woorden uit Matteus 25, 40: 'Alles wat je voor één van de minsten van deze minste broeders hebt gedaan, heb je voor Mij gedaan' sturen mij dagelijks in die richting.

Het zijn diezelfde woorden die ik belangrijk vind om samen met onze vaste medewerkers de Broederlijk Delenacties in de verf te zetten: soepstop, verkoop van Oxfamwereldwinkelproducten na de weekendviering, Zondag-Zindag... het zijn enkele daden waar onze medemensen in het Zuiden hopelijk beter van worden.