Zuster Lieve en pastoor Patrick bieden weeskinderen perspectief

Met ouders die missionair gezind waren stond het in de sterren geschreven dat Lieve ervan droomde om missionaris te worden. De congregatie waartoe Lieve behoorde, de zusters van het Heilig Hart van Maria in Brakel, had al een stichting in Congo.

Lieve • Toen ik op bedevaart naar Banneux trok, vertelde ik aan het Onze-Lieve-Vrouwtje dat ik graag als missionaris in het buitenland zou werken, maar dat ik niet wist waar. Toeval of niet, maar in Banneux waren er zusters van Popokabaka aanwezig, met wie ik een gesprek begon.

Wat volgde is geschiedenis: in november 1994 trok Lieve als verpleegkundige naar Popokabaka (Congo). De situatie in Congo was op dat ogenblik dan ook schrijnend. Veel weeskinderen kwamen aankloppen bij de zusters. De verantwoordelijke vroeg Lieve om de weeskinderen te helpen opvangen.

Lieve •

Toen ik er aankwam waren er een achttal weeskinderen, intussen ben ik verantwoordelijk voor 176 kinderen.

De baby’s werden peuters die we leerden kleuren herkennen, lezen. Eigenlijk was er nood aan een kleuterklas, maar die was er niet. We merkten ook bij de andere bewoners van het dorp een grote nood aan een kleuterschool en dus rees bij ons de vraag of we geen kleuterschool konden oprichten.

Van schamel hutje tot stenen weeshuis

Haar broer Patrick, pastoor in de pastorale eenheid Sint-Anna Waregem, was niet verrast door Lieves keuze om in Congo te werken. Met zijn familie ging hij meteen aan de slag om het werk van Lieve financieel te ondersteunen, en onder meer de kleuterschool te kunnen bouwen.

Patrick • We trommelden enkele vrienden en familieleden op om permanent deel uit te maken van de vzw Bayakavrienden, onder het mom van:

wie kan twee broden per maand uitsparen voor Lieves werk in Congo?

Patrick • We geraakten al snel aan een veertigtal Bayakavrienden, waardoor we in een constante zorg en financiële bijdrage konden voorzien.

Het aantal leden dikte in sneltempo aan, intussen zijn het er 700. Er werd werk gemaakt van een fiscaal attest, zodat wie geld stort ondertussen een deel kan terugvorderen. De permanente financiering wordt aangevuld met extra acties.

Patrick • Zo is er jaarlijks het Bayakafeestweekend, waar we alle Bayakavrienden samenbrengen en dat een stevige duit in het zakje doet. We hebben ook 13 jaar pizza’s verkocht.

Tijdens de topjaren verkochten we wel 17.000 pizza’s!

Patrick • Zes jaar geleden zijn we overgeschakeld op de verkoop van fairtradekoffie. Ook onze broer die in Haacht woont, zet daar acties op. En af en toe kunnen we rekenen op een financiële meevaller dankzij een erfenis die een enkeling aan ons schenkt. We zijn ook de provincie West-Vlaanderen heel erkentelijk, want zij heeft in de loop der jaren het project meermaals meegefinancierd.

En zo is het schamel hutje zonder ramen noch deuren intussen omgetoverd tot een stenen weeshuis, met watervoorziening.

Lieve • Toen de waterputten er nog niet waren, moest er zes kilometer gewandeld worden tot de rivier waar water kon worden genomen.

Er zitten heel wat krokodillen en het gebeurde wel vaker dat iemand terugkeerde zonder arm of been. Ik was nooit op mijn gemak.

Lees verder onder de foto's

Financiële onafhankelijkheid ultieme droom

Er kwam een kleuter- en lagere school bij, waar intussen meer andere kinderen dan weeskinderen school lopen. Het komt dus ook ten goede aan de lokale bevolking. Er werden koeien en varkens gekocht en er werd geïnvesteerd in visvijvers om zoveel mogelijk zelfbedruipend te zijn. Er werd ook een polyvalente zaal gebouwd waar er net zo goed gestudeerd, vergaderd als gefeest kan worden. Zo vinden er regelmatig huwelijksfeesten plaats, wat dan weer de nood aan slaapplaatsen opwekte. Er kwam een herberg met een veertigtal slaapplaatsen bij, wat opnieuw een bron van inkomsten is. Volledig zelfbedruipend is het weeshuis echter nog lang niet.

Lieve • Dat is nochtans mijn ultieme droom: niet meer financieel afhankelijk zijn.

Ik zou ook al heel blij zijn als de levenssituatie in Congo verder verbetert, zodat vrouwen sterker worden en we minder weeskinderen moeten opvangen.

Intussen zijn er al heel wat kinderen die van jongs af opgevangen werden in het weeshuis en die uitgegroeid zijn tot zelfstandige volwassenen.

Patrick • Sommigen geven nu zelfs les in het schooltje dat we er hebben opgericht. De laatste keer dat ik in Popokabaka was, in 2017, mocht ik het eerste huwelijk van een weeskind inzegenen. Een heel speciaal gevoel.

Lieve • De kinderen zijn ons heel dankbaar, zeker wanneer ze voelen dat ze aanvaard worden in de maatschappij. Het doet deugd hen op eigen benen te zien staan, zeker als je weet dat we – vooral in het begin – heel wat kinderen niet konden helpen. Er liggen al 36 kinderen op het kinderkerkhof.

Dankzij mijn geloof heb ik hier al die tijd weten door te zetten. Beseffende dat er zoveel mensen bidden voor ons heeft me doorheen de eenzaamste periodes begeleid.