Nadenken over het mysterie van het lijden - paus Leo XIV [catechese]

Cyclus – Jubileum 2025.Jezus Christus onze hoop. III Het Pasen van Jezus. 1. De voorbereiding van het Avondmaal. “Maakt daar alles voor ons klaar” (Mc 14,15)

we zetten onze jubeltocht verder ter ontdekking van het gelaat van Christus waarin onze hoop vorm en vastheid krijgt. Vandaag beginnen we het nadenken over het mysterie van het lijden, de dood en de verrijzenis van Jezus. We beginnen met nadenken over een woord dat eenvoudig lijkt, maar een kostbaar geheim van het christelijk leven bevat: “voorbereiden”.

In het Evangelie van Marcus wordt verhaald “Op de eerste dag van het ongedesemde brood, de dag waarop men het paaslam slacht, zeiden de leerlingen tot Hem: ‘Waar wilt Gij dat wij voorbereidselen gaan treffen zodat Gij het paasmaal kunt houden?” (Mc 14,12). Dat is een praktische vraag, geladen vol verwachtingen. De leerlingen voelen aan dat iets belangrijks staat te gebeuren, maar ze kennen er de details niet van.. Het antwoord van Jezus is haast een raadsel: “Gaat naar de stad en daar zult ge een man tegenkomen die een kruik water draagt” (v. 13). 

Lees ook

Paus spreekt miljoen jongeren toe: ‘Jullie zijn het teken dat een andere wereld mogelijk is’

Lees het volledige nieuwsitem

De details zijn symbolisch: een man die een kruik water draagt. in die tijd een gedrag uitsluitend van vrouwen – een reeds klaargemaakte bovenzaal, een onbekende huiseigenaar. Het lijkt wel alsof alles op voorhand is klaargemaakt. En feitelijk is dat ook zo. In dit gebeuren openbaart het Evangelie ons dat de liefde niet de vrucht is van toeval, maar een bewuste keuze. Het gaat niet om een eenvoudige reactie, maar om een beslissing die voorbereiding vergt. Jezus gaat het lijden niet tegemoet als een noodlot, maar uit trouw aan een weg die aanvaard en gegaan wordt in vrijheid en met zorg. . Dat is het wat ons troost: weten dat de gave van zijn leven voortkomt uit een diepe bedoeling en niet uit een onverwachte aanleiding.

Die ‘reeds klaargemaakte bovenzaal’ maakt ons duidelijk dat God ons steeds voorafgaat. Nog voor wij beseffen dat we onthaal nodig hebben, heeft de Heer voor ons reeds een ruimte bereid waar we ons als zijn vrienden herkennen en voelen, Die ruimte is, feitelijk, ons hart: een 'kamer' die ledig lijkt, maar die slechts wacht om herkend, gevuld en bewaard te worden. Het Pasen, dat de leerlingen moeten bereiden, is in werkelijkheid reeds klaar in het hart van Jezus .Hij is het die alles bedacht heeft, die alles klaar gemaakt heeft, alles besloten heeft. Hoe dan ook, Hij vraagt aan zijn vrienden hun bijdrage te doen. Dat leert ons iets wezenlijks over ons geestelijk leven: de genade schakelt onze vrijheid niet uit, maar wekt ze op. De gave van God schakelt onze verantwoordelijkheid niet uit, maar maakt haar vruchtbaar.

Ook vandaag, zoals toen, is er een avondmaal te bereiden. Het gaat niet uitsluitend over de liturgie, maar over onze bereidheid deel te hebben aan een gebaar dat ons overtreft. De Eucharistie wordt niet uitsluitend op het altaar gevierd, maar ook in de alledaagsheid, waar het mogelijk is elk gebeuren te beleven als gave en dankzegging. Zich klaarmaken om deze dankzegging te vieren, betekent niet: meer doen, maar ruimte scheppen. Het betekent opruimen wat hindert, de aanmatiging verkleinen, ophouden met het koesteren van onwerkelijke verwachtingen. Te vaak, immers, verwarren wij voorbereidselen met illusies. Illusies maken ons stuk, voorbereidselen geven ons de richting aan. Illusies zoeken een resultaat, voorbereidselen maken een ontmoeting mogelijk. Echte liefde – zo herinnert ons het Evangelie - schenkt ons nog voordat ze beantwoord wordt. Het is een vooruitlopende gave. Steunt niet op wat men ontvangt, maar op wat men wil geven. Dat is het wat Jezus met zijn gezellen heeft beleefd: terwijl zij nog niet begrepen, terwijl een op het punt stond Hem te verraden en een ander klaar was om Hem af te zweren, bereidde Hij voor allen een avondmaal van gemeenschap.

ook wij worden uitgenodigd “het Pasen van de Heer voor te bereiden”. Niet slechts het liturgische, maar ook dat van ons leven.. Elk gebaar van beschikbaarheid, elk kosteloos gebaar, elke vooraf aangeboden vergiffenis, elke geduldig aanvaarde vermoeidheid is een wijze om een plaats te bereiden waar God kan wonen. We kunnen ons dus de vraag stellen: welke ruimten in mijn leven moet ik herordenen om ze klaar te maken voor de Heer? Wat betekent voor mij vandaag “voorbereiden”? Misschien afzien van een pretentie, ophouden te verwachten dat de ander anders wordt, de eerste stap zetten. Misschien meer luisteren, minder doen, of leren vertrouwen op wat reeds is voorbereid.

Als we de uitnodiging aanvaarden om de ruimte van gemeenschap met God en met elkaar te bereiden, dan ontdekken we dat wij omringd zijn door tekenen, ontmoetingen, woorden die ons richten op die wijdse en bereide ruimte waar men onophoudelijk het mysterie viert van een oneindige liefde die ons steunt en voorafgaat. Moge de Heer ons helpen nederige bereider te zijn van aanwezigheid. En moge, in deze dagdagelijkse beschikbaarheid in ons ook het rustige vertrouwen groeien dat ons in staat stelt met een vrij hart alles tegemoet te treden. Want, waar de liefde voorbereid is, daar kan het leven echt bloeien.

Vertaald uit het Italiaans door Marcel De Pauw msc