Kome wat komt - Lieve Wouters [standpunt]

Die tijd van het jaar weer: boekentassen checken, pennenzakken vullen, mappen kopen die er binnen enkele weken alweer verfomfaaid zullen uitzien… Aan het begin van zo’n nieuw begin hebben we in het gezin de gewoonte om al eens vooruit te blikken naar de uitdagingen die ons te wachten staan en momenten om naar uit te kijken. Er komt weer veel op ons af, beseffen we. Gaan we dat allemaal aankunnen?

Opnieuw beginnen vergt elke keer een goede dosis moed, vooral als je gedreven bent door de ambitie om in je werk en leven iets te betekenen, een verschil te maken voor anderen. Die ambitie klinkt misschien mooi, maar kan tegelijk ook makkelijk afgedaan worden als naïef en zelfs pretentieus. Het leven is een stuk eenvoudiger als je de lat lager legt. Kop in kas, niet de nek uitsteken. Maar dan maak je ook weinig mee en kabbelt je leven voorbij zonder dat het echt geleefd wordt. Daar pas ik voor. Het is ook niet de roeping van de christen om risicoloos te leven. Integendeel, het volle leven!

En wat mogen we dan van samen Kerk-zijn dit werkjaar verwachten? Een verdere krimp, ongetwijfeld. En een nieuwe dreun met het VTM-programma De nonnen dit najaar, dat zich presenteert als een vervolg op Godvergeten. 

Lees ook

Op de bodem van de zee - Lieve Wouters [standpunt]

Lees het volledige artikel

Maar ook een verder ontdekken van authentiek christen-zijn in die volatiele en vaak ontmoedigende situatie. In het laboratorium van vervelling en vernieuwing zie ik toch kiemen van iets nieuws. In Groot-Brittannië is het christelijk geloof, met name in de katholieke Kerk, sterk gestegen. In vier jaar tijd is het aantal 18- tot 24-jarigen dat zegt in God te geloven, meer dan verdubbeld. Ook het kerkbezoek is navenant gestegen. Christus’ boodschap is meer dan ooit relevant in deze stuurloze tijden. Vindt de Kerk ook in België een nieuwe adem? Dat zal niet alleen van haar leidinggevenden afhangen, maar ook van jou en mij en de mate waarin we samen Gods geest toelaten om door ramen en deuren te waaien.

Dus terwijl onze oudste zoon zich verheugt op zijn eerste jaar in het hoger onderwijs, klaar om zijn vleugels uit te slaan, smeer ik mijn vleugels nog eens in met hoop, geloof en liefde. Kome wat komt!

Reageren? Mail naar lieve.wouters@otheo.be