Jong, katholiek en zonder schroom: Romy (20), Sander (27) en Pieter (22) getuigen over hun geloof

We ontmoeten elkaar in Leuven, want dat is een van de dingen die deze jongeren met elkaar verbindt: ze wonen er of zitten er op kot. Maar dit interview onthult een nog grotere link: alle drie zijn ze overtuigd katholiek en durven ze op de barricade te gaan staan voor hun geloof.

Ik ga beginnen met een speciale vraag. Stel dat ik een dag met jullie mee zou lopen, zou het me onmiddellijk opvallen dat jullie gelovig zijn?

Sander: ‘Ik denk niet dat het meteen zichtbaar zou zijn, maar eens we aan de babbel geraken, zou het wellicht al snel naar boven drijven. Ik praat namelijk heel graag en veel over het geloof. Dat komt omdat ik er zoveel mee bezig ben. Ik lees er veel over, denk er vaak over na en schrijf ook geregeld opiniebijdragen’.

Romy: ‘Bij mij zou mijn ketting met kruisbeeld wellicht al veel verraden (lacht). Als je meegaat naar mijn kot, zou je ook meteen zien dat we daar in een gelovige bubbel leven. Ik verblijf in een huis van San Damiano, verbonden met Tiberiade, waar gebed en naastenliefde heel belangrijk zijn. 

Net als Sander spreek ik ook heel graag over mijn geloof. Zowel met mensen die ik toevallig tegenkom op de markt, als via mijn social media. Ik werk ook voor Credo, een Nederlandse website die jongeren wil begeleiden op hun geloofsweg vanuit de rooms-katholieke traditie.’

Pieter: ‘Het zou ervan afhangen welke dag je precies volgt. Als ik les heb, aan het werk ben of bezig ben met muziek- of toneelrepetities, zou het niet meteen opvallen. Ik draag meestal een TAU-kruis, maar na een zware nacht vergeet ik het ‘s morgens ook wel eens terug aan te doen (lacht). 

Als je me net treft tijdens een Taizé-viering of een activiteit met de Plussersgroep die ik begeleid, zou het natuurlijk veel duidelijker zijn. De laatste jaren kwam ik ook geregeld aan bod in de media als het over mijn geloof gaat.’

Wat is jullie drijfveer om zo publiekelijk over jullie geloof te getuigen?

Lees meer

Is geloof nog iets van deze tijd? 6 jongeren getuigen over hun levensbeschouwing in VRT MAX-reeks

Lees het volledige artikel

Pieter: ‘Bij mij is dat begonnen tijdens de Wereldjongerendagen in Lissabon. Vanuit Kamino zocht men toen enkele jongeren die de pers te woord wilden staan. Ik wou dat graag doen en sindsdien zit ik in de contactenlijst van enkele VRT-mensen (lacht). Wellicht vroeg men mij daarom ook voor het programma Oh my god!. 

Ik vind het heel belangrijk om altijd te kunnen spreken vanuit mijn eigen geloofsbeleving. Op die manier kan ik iets weerleggen van de vooroordelen die mensen hebben. Vaak leeft de perceptie dat religie veel oplegt. Ik wil laten zien dat je best kritisch mag staan tegenover wat de Bijbel zegt of wat kerkelijke verantwoordelijken uitspreken. Je hoeft niet alles slaafs te volgen.’

Sander: ‘Mijn drijfveer om veel opinies te schrijven, is vooral de overtuiging dat we als katholieken niet te zeer aan de zijlijn mogen blijven staan. Ik zie veel voorzichtigheid en mis de stem van kerkleiders en theologen in het actieve maatschappelijke debat. Op mijn eigen manier wil ik daar inspanningen voor leveren en ik hoop er ook andere christenen mee te inspireren.’

Romy: ‘Ik ben zelf nooit gelovig opgevoed en ontdekte het geloof online in filmpjes van een fitness youtuber. Voor mij voelde die ontdekking aan als zo’n grote schat dat ik niet anders kon dan er zelf over beginnen te delen. 

In mijn eigen video’s op YouTube en TikTok probeer ik door te geven dat God van je houdt, hoe je je op dat moment ook voelt of wat anderen ook van je denken. Ik wil ook laten zien dat geloven niets vreemds is. Er zou geen taboe op mogen rusten.’

Ervaren jullie dat soms, dat het ongemakkelijk is voor mensen om over geloof te spreken?

Romy: ‘Ik denk dat er wel een kentering gaande is. Toen ik vroeger in de horeca werkte, voelde ik vaak ongemakkelijkheid bij de ander wanneer ik me uitsprak over mijn geloof. Ook mijn eigen broer vond het aanvankelijk heel vreemd dat ik ondanks mijn geloof toch achter de evolutieleer sta. 

Maar vandaag voel ik vooral veel nieuwsgierigheid als mensen mijn kruisje opmerken of vragen naar mijn studierichting. Via mijn social media-kanalen krijg ik wekelijks meerdere vragen binnen over het geloof. Dat kan gaan om informatieve vragen als Welke bijbel gebruik je? tot heel persoonlijke levensvragen.’

Sander: ‘Die nieuwsgierigheid van mensen ervaar ik ook. Mijn collega’s op het werk bijvoorbeeld zijn vaak jurist of econoom van opleiding. Maar ze weten wel waar ik voor sta en mee bezig ben. Als er iets over het katholicisme in de actualiteit speelt of geloof ter sprake komt, dan ben ik heel vaak het aanspreekpunt. Het is heel fijn om er op die manier met hen over te kunnen uitwisselen.’

Pieter: ‘Inderdaad, mensen praten best graag over geloof en zingeving. Op kot merk ik ook een toenemende openheid daarvoor. Ze vragen dan vaak naar mijn mening. Ook dat vind ik weer een gelegenheid om die kritische omgang ter sprake te brengen met wat religies zouden voorschrijven.’

Hoe zijn jullie zelf tot geloof gekomen?

Pieter: ‘Ik ben katholiek opgevoed, maar heb er ook altijd veel vrijheid in gevoeld om dat op mijn eigen manier te beleven. Soms ging ik mee naar de kerk, maar ik mocht ook thuis blijven. Toch werd ik vrij snel misdienaar. 

Rond de tijd van het derde middelbaar zei het geloof me minder en vond ik het saai. Maar de verhalen die ik meekreeg, zijn wel altijd blijven hangen en ik ben er mijn eigen weg mee gegaan.’

Sander: ‘Ook ik kreeg het geloof van thuis uit mee. Ik noemde mezelf niet per se katholiek, maar ging wel mee naar de mis. Rond mijn puberteit ging vooral het historische aspect van het christendom en religie tout court me erg interesseren. Ik vond het heel fascinerend om te weten dat we als christenen geloven in een persoon die écht geleefd heeft. Een goede godsdienstleerkracht zette me uiteindelijk op het spoor om theologie te gaan studeren.’

Romy: ‘Voor mij verliep het ietsje anders. Mijn jonge leven stond helemaal in het teken van topsport als tennisster. Op mijn 12 jaar kwam ik echter in een hele zware depressie terecht. Ook thuis ging het op dat moment niet goed. Het was toen dat ik online met het geloof in aanraking kwam. Ik besloot uiteindelijk om God om hulp te vragen en voelde me heel erg gehoord en geborgen. Daardoor ontdekte ik dat het leven om veel meer gaat dan presteren. Met de kerk als gemeenschap kwam ik pas zo’n anderhalf jaar later in aanraking.’

Is die gemeenschap vandaag belangrijk in jullie geloof?

Sander: ‘Heel belangrijk. Geloven betekent voor mij een soort van comfort te midden van de wisselvalligheden van het leven; een houvast waar ik altijd op terug kan vallen. Die houvast heeft veel te maken met het hele netwerk dat verbonden is aan het katholieke geloof. 

Dat netwerk schenkt mij een waardenkader waar ik mijn persoonlijke visie op kan baseren. Ik haal ook veel verbondenheid uit de gedachte dat er zovele mensen ter wereld gelovig zijn. Dat creëert haast een onzichtbaar draagvlak.’

Pieter: ‘Me met andere mensen verbonden voelen en weten dat ik niet alleen voor mezelf leef, is voor mij de kern van mijn geloof. Naastenliefde staat daarin centraal. 

In de gemeenschap van Kamino vind ik daar veel van terug. Op Pluskamp voelde ik me zelf ooit heel erg welkom en aanhoord. Ik zie ook hoe andere mensen er thuiskomen en iets mogen voelen van hoe graag God hen ziet. Los van wie je bent, waar je opgroeide of waar je voor staat. Gewoon zoals je bent.’

Romy: ‘In de eerste periode na mijn bekering was geloof vooral een individuele bezigheid voor mij. Ik las veel in de Bijbel en ging overal op het internet op zoek naar meer informatie over de christelijke traditie. 

Vandaag vind ik het heel fijn om deel uit te maken van verschillende kleinere gemeenschappen binnen die bredere gemeenschap van de katholieke kerk. Ik kan net zo hard genieten van een Taizéviering of een gebedsmoment bij Chemin Neuf, als van een traditionele mis of de viering in mijn eigen parochie met een merendeel van 70-plussers.’

Hoe ervaren jullie God?

Romy: ‘Ik kan Hem niet anders omschrijven dan de grootste liefde in mijn leven. De passage waarin Jezus aan Maria Magdalena verschijnt, is een bijbelverhaal dat me nauw aan het hart ligt. Jezus vraagt Maria hem niet aan te raken. Toch is hij zo dichtbij. Hij is ongrijpbaar en toch aanwezig, dichterbij dan we denken. Het leert me God te ervaren op momenten dat ik het totaal niet verwacht. In kwetsbare mensen op straat die je aanvankelijk niet durft aan te spreken bijvoorbeeld.’

Sander: ‘In de abdij van Vlierbeek is er een afbeelding van God in de wolken. Als kind was het gemakkelijk om me God zo voor te stellen. Vandaag probeer ik dat zo min mogelijk te doen. 

Als ik ga wandelen in de bergen, oneindig ver kan kijken en rust me overvalt, voel ik Hem wel dichtbij. Maar het meest van al zie ik Hem in andere personen aan het werk. Als ik bijvoorbeeld praat met mensen zoals zuster Jeanne Devos, dan zie ik God actief bezig in de wereld.’

Pieter: ‘Bij dat laatste kan ik me helemaal aansluiten. Ik zie God tot leven komen in mensen die zich voor elkaar smijten en daarin gedreven worden door de enorme kracht van het geloof. 

In Turijn bezochten we met Kamino onlangs het Arsenaal van de Vrede. Wat daar gebeurt, is een puur Don Boscoverhaal. Jongens worden er van straat gehaald en ze vinden een nieuwe toekomst. Zonder de kracht van het geloof hou je zo’n grote inzet volgens mij niet vol.’ 

Lees ook

Romy Kersten las deze maand het Lucasevangelie: wat leerde ze eruit?

Lees het volledige artikel

Waar vinden jullie zelf voeding voor jullie geloof?

Romy: ‘In de aanbidding. Zowel persoonlijk als samen met anderen. Tijdens zo’n moment wordt het stil in mijn hoofd. Ik hoef me dan niet meer af te vragen of Jezus er al dan niet is. Jezus is daar! 

Maar ook mijn sporten helpt me om dicht bij God te blijven. Het brengt me letterlijk in beweging en dat schenkt leven. De Ignatiaanse spiritualiteit helpt me om op zoek te gaan naar dat levengevende en vreugdevolle in mijn leven. Dat is bij uitstek de plek waar ik God heel persoonlijk kan blijven ontmoeten.’

Pieter: ‘Ik haal veel kracht uit samen muziek maken en gebed. Na een Taizéviering voel ik me vaak weer helemaal opgeladen. Maar ook tijdens een diepe babbel kan ik die aanwezigheid van het hogere sterk voelen.’

Sander: ‘Voor mij ligt die herbronning ook vaak in het kunnen delen met andere mensen die gelovig zijn. Persoonlijk vind ik bovendien veel voeding in het lezen over de christelijke traditie. De katholieke sociale leer in het bijzonder heeft mij altijd heel erg geboeid.’

Twijfelen jullie soms aan het bestaan van God?

Sander: ‘Ik heb nog geen grote twijfels ervaren. Ik vergelijk mijn relatie met God graag met die met een vriend. Soms zie ik vrienden lange tijd niet, maar dat wil niet zeggen dat de vriendschap voorbij is. Ze is altijd sluimerend aanwezig. We weten ook van elkaar dat we bij elkaar terecht kunnen. Geloven is een never-ending friendship.’

Pieter: ‘Zo ervaar ik het ook. Het leven is heel druk. Onze maatschappij is niet aangepast aan het geloof. Er bewust voor kiezen, is soms moeilijk. In bepaalde periodes ben ik minder met mijn geloof bezig en denk ik soms: Oh, zonder gaat het ook. Maar wat later voel ik dan weer wat ik gemist heb en ben ik helemaal terug. 

Net zoals je in een relatie niet altijd een even grote verbondenheid ervaart, zijn er ook ups en downs in mijn geloofsleven. Het blijft een zoektocht. Die geruststelling probeer ik ook mee te geven aan de jongeren die ik begeleid.’

Romy: ‘Voor mij werkt de gemeenschap op dat vlak heel ondersteunend. Ze houdt me een spiegel voor wanneer mijn eigen godsbeeld misvormd dreigt te geraken. 

Ik heb nog nooit getwijfeld aan het bestaan van God, maar twijfel soms wel of Hij er zou zijn voor mij. Op zo’n moment beseffen dat er bijvoorbeeld in Lourdes dagelijks een lichtprocessie uitgaat, waarin mensen bidden voor de hele wereld en dus ook voor mij; dat kan me veel kracht geven.’

Pieter, jij bent van opleiding wetenschapper. Romy en Sander, jullie zijn het ook gewoon om geloof met een wetenschappelijke bril te bestuderen. Zit er soms geen spanning op die verhouding tussen geloof en wetenschap?

Pieter: ‘Of je nu een wetenschappelijke interesse koestert of niet, het spirituele staat daar volgens mij los van. Het heeft alleszins nooit voor een conflict gezorgd in mijn hoofd. Als mensen me daarover aanspreken, verwijs ik altijd graag naar Georges Lemaître. Deze Belgische priester was astronoom, de vader van de bigbangtheorie en daarmee ook de grondlegger van de moderne kosmologie.’

Sander: ‘Ik sluit me daar helemaal bij aan. Ik lees heel veel en dat gaat veel breder dan theologische literatuur. Als er vandaag nog een spanning tussen geloof en wetenschap leeft, dan komt dat vooral voort uit het uitvergroten van extreme geloofsopvattingen die een letterlijke lezing van de Bijbel aanhangen en meestal overwaaien vanuit het buitenland.’

Romy: ‘Ik denk dat er ook steeds meer besef komt bij iedereen dat we veel minder weten dan we denken. Dat geldt zowel voor de wetenschap als voor het geloof. Toen ik startte met de studie theologie, hoopte ik alles over het geloof te weten te komen. Maar zo werkt het niet. Er komen alleen maar meer vragen. Ons bewust zijn van die gedeelde onzekerheid kan veel spanningen opheffen of voorkomen.’

Ik veronderstel dat jullie binnen tien jaar nog deel uit zullen maken van de Katholieke Kerk. Hoe zouden jullie graag hebben dat die er dan uitziet?

Sander: ‘Ik zou graag wat meer moed en durf zien. We hoeven niet iedereen te overtuigen van het christelijke geloof, maar mogen ons wel meer mengen in het maatschappelijke debat. 

Ik ben ook van mening dat we als wereldkerk niet alles samen hoeven te doen. Als de Belgische kerk klaar is voor vrouwelijke diakens en men die stap elders niet wil zetten, dan zou dat moeten kunnen.’

Pieter: ‘Voor mij is het belangrijk dat het een authentieke kerk is. Een kerk die op zoek durft te gaan naar jongeren die zoekend zijn en met persoonlijke levensvragen zitten. Iedere jongere zou ooit van het christelijke geloof gehoord moeten hebben of eens een viering meegemaakt hebben. Pas als die keuzemogelijkheid er is, zijn er gelijke levensbeschouwelijke kansen voor iedereen.’

Romy: ‘Ik droom van een kerk die veel levendiger, vuriger en verwelkomender is. Het is tijd om meer vertrouwen te geven aan leken en jongeren. Ik hoop dat we gaandeweg meer verantwoordelijkheid krijgen om ons met onze eigen creativiteit en talenten in te zetten voor de gemeenschap.’

Sander: ‘Inderdaad. Daartoe hebben we inspirerende figuren nodig die vertrouwen en geloof voorleven. We kunnen niet meer verlangen dat mensen naar ons toekomen zonder dat we hen duidelijk maken wat we te bieden hebben.’

Romy: ‘Evangelische kerken zijn daar vaak beter in dan wij, vind ik. We mogen niet langer denken: Ze moeten maar blij zijn met ons. Nee, wij moeten als kerk blij zijn met iedere persoon die zichzelf wil geven en de eigen manier waarop het geloof zich in zijn of haar leven manifesteert ook respecteren.’