Het Pasen als landingsplaats van het onrustige hart - paus Leo XIV [catechese]

Catechesecyclus – Jubileum 2025. Jezus Christus onze hoop. IV De verrijzenis van Christus en de uitdagingen van de hedendaagse wereld. 8. Het Pasen als landingsplaats van het onrustige hart

goedendag en welkom! Het menselijk leven wordt gekenmerkt door een voortdurende beweging die ons tot handelen en doen brengt. Op de dag van vandaag vraagt men overal snelheid in het behalen van de beste resultaten in de meest verscheiden situaties. Op welke wijze werpt de verrijzenis van Jezus licht op dat element van onze ervaring? Zullen we tot rust komen wanneer we aan zijn overwinning op de dood deelnemen? Het geloof zegt: ja we zullen tot rust komen. We zullen niet onbeweeglijk zijn, maar we zullen binnentreden in de rust van God en dat is vrede en vreugde. Welnu, moeten we louter afwachten of kunnen we die verandering vanaf nu reeds een plaats geven?

Belang van het hart

We worden opgeslorpt in veel activiteiten die ons niet altijd voldoening schenken. Veel van onze daden hebben te maken met praktische, concrete zaken. We moeten de verantwoordelijkheid dragen voor vele initiatieven, problemen oplossen, vermoeidheden een plaats geven. Ook Jezus was begaan met mensen en met het leven, zonder zich te ontzien, integendeel Hij gaf zich ten einde toe. En toch, we stellen vast dat het vele doen, ons geen voldoening geeft, maar een draaikolk wordt die ons met verstomming slaat. Het neemt onze vrede weg, het verhindert ons echt goed te beleven dat wat belangrijk is voor ons leven. We voelen ons dan moe, onvoldaan: de tijd lijkt zich op te lossen in duizend praktische zaken die echter niet bijdragen aan de ultieme betekenis van ons leven. Soms voelen we ons leeg na een dag vol activiteiten. Waarom? Omdat wij geen machines zijn, wij hebben een “hart”, meer nog, we kunnen zeggen; wij zijn een hart. Het hart is het symbool voor heel onze menselijkheid, samenspel van gedachten, gevoelens en verlangens. De onzichtbare kern van onze persoonlijkheden. De evangelist Matteüs nodigt ons uit na te denken over het belang van het hart, door de mooie zin van Jezus aan te brengen: “Waar uw schat is, daar zal ook uw hart zijn” (Mt 6, 21).

Het is dus in het hart dat de ware schat bewaard wordt, niet in de brandkasten van de aarde, niet in grote financiële beleggingen, die nooit erger dan vandaag op hol geslagen zijn en onterecht geconcentreerd. Ze worden aanbeden ten koste van miljoenen menselijke levens en ten koste van de verwoesting van Gods schepping.

Lees ook

Het ultieme antwoord op de vraag naar ons sterven - paus Leo XIV [catechese]

Lees het volledige artikel

Het is belangrijk over deze aspecten na te denken, omdat in de vele inzet die wij voortdurend aangaan, steeds duidelijker het gevaar van de verstrooiing zichtbaar wordt soms zelfs van de wanhoop, van gebrek aan betekenis , zelfs in succesrijke mensen. Daarentegen betekent het lezen van het leven in het teken van Pasen, ernaar kijken samen met de verrezen Jezus, dat de toegang teruggevonden wordt tot het wezen van de menselijke persoon, ons onrustig hart: cor inquietum. Met dit bijvoeglijk naamwoord “onrustig”. doet de Heilige Augustinus ons de bewogenheid verstaan van het menselijk wezen gericht op zijn volledige vervulling. De volledige zin verwijst naar het begin van de Belijdenissen, waar Augustinus schrijft: “Heer, Gij hebt ons voor u gemaakt en ons hart is onrustig, tot het rust in U” (I, 1,1).

God Liefde

De onrust maakt duidelijk dat ons hart niet in beweging komt bij toeval. Ongeordend, zonder doelstelling of bedoeling. Het is gericht op zijn ultieme doelstelling die van de “terugkeer naar huis”. Het waarachtige raakpunt van het hart bestaat niet in het bezit van aardse goederen, maar in het streven naar dat wat het volledig kan vervullen, met name de liefde van God, of beter nog: God Liefde. Deze schat echter vindt men slechts door de naaste te beminnen die men op de levenstocht ontmoet: broers en zussen van vlees en bloed van wie aanwezigheid ons hart uitdaagt en aanspreekt door het op te roepen zich te openen en zich te geven. De naaste vraagt je te vertragen, hem/haar in de ogen te kijken, soms zelfs om het programma te veranderen, soms zelfs om van richting te veranderen.

dit is het geheim van de beweging van het menselijk hart: terugkeren naar de bron van zijn wezen, genieten van de vreugde die niet vermindert, die niet ontgoochelt. Niemand kan leven zonder een betekenis die verder gaat dan het broze, verder dan wat voorbijgaat. Het menselijk hart kan niet leven zonder te hopen, zonder te weten gemaakt te zijn voor de volheid, niet voor het ontbrekende.

Jezus Christus, heeft een stevig fundament geven aan deze hoop door zijn Menswording, zijn Lijden, Dood en Verrijzenis. Het onrustige hart zal niet ontgoocheld worden wanneer het binnentreedt in de liefdesdynamiek waarvoor het geschapen is. Het punt van aankomst is zeker, het leven heeft overwonnen en in Christus zal het blijven overwinnen bij elk einde van het dagdagelijkse. Dat is de christelijke hoop: laten we de Heer zegenen en dankzeggen voor dit geschenk.

Vertaald uit het Italiaans door Marcel De Pauw msc