Crans-Montana, het grote waarom – Lieve Wouters [standpunt]

Veertig doden en 116 gewonden. Een vredig Zwitsers bergdorp, van de ene dag op de andere ontredderd door een regelrecht drama. De slachtoffers zijn dan ook nog eens piepjonge mensen, die onbezorgd het ingaan van een nieuw jaar aan het vieren waren. Zo’n drama doet de grond onder je voeten wegzakken. De vraag die zich dan altijd opdringt, is: hoe kon dit gebeuren?

Werden de regels voor brandveiligheid wel gerespecteerd? Was de overheid nalatig in het inspecteren? Wie is hier schuldig? Maar veel dieper ligt eigenlijk de vraag: waarom in godsnaam? Waarom die jonge mensen, jongens en meisjes van nog maar 16 jaar vaak… Waarom overkomt ons zoiets?

Mei 2000. Ik werkte nog maar enkele maanden voor dit blad, toen in het Nederlandse Enschede een gelijkaardig drama plaatsvond. In een vuurwerkfabriek midden in een woonwijk was brand ontstaan. Net toen de brandweerlui dachten dat ze het vuur onder controle hadden, volgde een enorme ontploffing. Er vielen 23 doden, onder wie 4 brandweerlieden. Ongeveer 950 mensen raakten gewond en 200 woningen werden verwoest.

Ik herinner me nog de reportage die Leo Fijen destijds maakte voor Kruispunt (KRO) en bezocht de plek ook zelf voor een reportage. Het rampenteam dat de plek moest opruimen en de slachtoffers bergen, kreeg bijstand van een augustijnerpater. In het ziekenhuis stond een protestantse pastor de slachtoffers en het verplegend personeel bij. En de pastoor van de plaatselijke kerk, Ben Tiedink, was op slag een bekende Nederlander. De buurt zocht troost bij zijn herders. En die kregen ze niet in de vorm van pasklare antwoorden op het waarom. Maar hun nabijheid sprak boekdelen.

In Crans-Montana is het niet anders. Ook daar, anno 2025, zoeken en vinden mensen troost in de kerk, protestants zowel als katholiek. De Vlaming Guy Liagre is er al enkele jaren predikant. We kennen hem nog als voorzitter van de Verenigde Protestantse Kerk in België, een functie die hij vervulde tot hij in 2012 secretaris-generaal werd van de Conferentie van Europese Kerken (CEC) en verhuisde naar Genève. ‘Hier zijn geen woorden voor’, zei hij op Radio 1. ‘Maar we kunnen ook iets betekenen zonder woorden te zeggen, namelijk door aanwezig te zijn.’

Als de Kerk de Godsnaam Ik zal er zijn voor u concreet maakt, is ze op haar best. Immanuel, God onder ons. En niet alleen in de eerste weken na de ramp, maar ook als alle media-aandacht al lang weer naar een andere ramp is verschoven.