Hoe sport Romy Kersten dichter bij God bracht

Sport is de nieuwe religie, hoor je wel eens.  Sport roept emoties op, creëert gemeenschappen en geeft veel mensen richting en betekenis.

 In mijn eigen jeugd als topsporter herkende ik dat rituele karakter ook: de vaste routines, de spanning, het toeleven naar een moment. Het doet me vandaag denken aan hoe ik mijn geloof beleef. Het duurde dan ook even voordat ik daarin mijn evenwicht vond, maar hoe verhouden mijn twee grootste passies zich nu tot elkaar? 

Ik ga een aantal jaar terug, toen mijn persoonlijke leven er heel anders uitzag dan nu. Van jongs af aan tenniste ik en dit bleef niet bij een enkele keren per week. Mijn hobby groeide al snel uit tot topsport. Toen ik acht jaar was, won ik mijn eerste toernooi, ik kreeg een nieuwe trainer en ging iedere dag vanuit school direct door naar de tennisbaan om te trainen. Aangezien mijn vader ook mijn coach was, was ik er constant mee bezig. Van tennisslagen oefenen in mijn lunchpauze tot het slapen met mijn nieuwe tennisracket in mijn armen. Sport was als een god. 

Toen ik 14 jaar was, bereikte ik één van mijn doelen: derde van Nederland worden in mijn leeftijdscategorie. Ik had grote vreugde verwacht, voldoening voor al het harde werk, maar ik ervaarde meer leegte dan ooit. Had ik al die jaren zo hard mijn best gedaan voor dit? Wat als ik volgende week niet win, is dit dan allemaal voor niets? En gaat dit zo blijven voor de rest van mijn tenniscarrière? Ik belandde in een enorm diep dal waar ik pas anderhalf jaar later uit kwam, maar dit keer niet door middel van sport.

De ommekeer kwam toen ik op een avond een YouTube-video keek. Ik was enorm fan van een fitnessinfluencer, eerst enkel vanwege haar sportvideo’s, maar hier en daar scheen er iets door van haar overtuiging als katholieke christen. Na het kijken van een Q&A (een video waarin zij vragen van volgers beantwoordde) over haar geloof, besloot ik uit wanhoop zelf eens te bidden. Ik zat ondertussen al enige tijd diep in de put, mijn ouders hadden die avond ruzie en ik had alle hoop verloren. Hoe kunnen mensen God ‘goed’ noemen, terwijl ik zo veel pijn en moeilijkheden ervaar?, dacht ik bij mezelf na het zien van de video. Hoewel ik in eerste instantie niet direct overtuigd was, bleek dit moment de start te zijn van een enorme ommekeer. Eerst bad ik enkel wanneer ik hulp nodig had, maar al snel begon ik God ook te betrekken in de goede momenten van het leven. Ik werd dankbaarder en vreugdevoller. Voor het eerst in een lange tijd voelde ik mij begrepen en geliefd. Het leven begon lichter te voelen, mijn depressie verdween en ik kon mijzelf een christen noemen.

Wat bijzonder dat God mijn passie voor sport gebruikte om Hem te leren kennen en dat gebeurde nogmaals. Ongeveer anderhalf jaar na mijn bekering begon ik sterk het verlangen te krijgen om naar een kerk te gaan, maar ik had geen idee hoe. Er was niemand in mijn omgeving om mee te gaan, ik kende geen enkele kerk en wist al helemaal niet wat het verschil was tussen verschillende stromingen. Totdat ik op een dag werd aangesproken in de sportschool. Ik droeg al een tijdje een ketting met een crucifix en deze jongen vroeg mij of ik katholiek was. Het gesprek begon en binnen enkele weken deed ik mee aan de eerste catecheseavond voor volwassen dopelingen.

Hoewel ik nu geen topsport meer doe, is sport nog altijd een essentieel onderdeel van mijn leven. Hoe kan ik dit talent rijmen met mijn geloof als christen? Vrienden met aanleg voor muziek konden terecht in het kerkkoor of spelen in een christelijke band. Iemand met een passie voor kunst kan dit ook op een expliciet christelijke manier beleven en zal genoeg inspiratie vinden in talloze kerken en musea. Wat dan met sport? Het leek mij zinloos om jezelf uit te sloven zonder er een specifieke beloning of prijs aan over te houden die mensen naar God kan wijzen. Toch geloof ik nu dat ook sport en lichaamsbeweging in het algemeen een deugdzame werking hebben. Het leert discipline, eerlijkheid, zelfvertrouwen, doorzettingsvermogen, verbondenheid, geduld, speelsheid en ga zo maar door. De heilige Ignatius van Loyola heeft gezegd dat lichamelijke oefening, wanneer zij goed geordend is, ook gebed is waardoor je God kunt behagen. Onze huidige paus Leo XIV is ook sportief. Hij gaat regelmatig naar de fitness, speelt tennis en is enorm fan van de honkbalploeg Chicago White Sox. 

Toen één van mijn volgers vroeg op welke manier je God kunt eren met sport, heb ik hierover een video opgenomen. 

Ik onderscheidde God eren in sport, God eren met sport en God eren door sport. 

Om te beginnen is lichaamsbeweging hoe dan ook gezond, dat is niets nieuws. In sport kunnen wij het lichaam dat wij van God hebben ontvangen gebruiken. We mogen uitproberen wat het kan, het stimuleert onze gelukshormonen en we mogen dankbaar zijn voor Zijn schepping. Het biologische aspect dus. 

God eren met sport is het interne aspect van het verhaal. We kunnen een kruisje slaan voor een wedstrijd, mogen ons gesteund weten tijdens een zware training of simpelweg onze sportprestatie aan Hem opdragen. 

Tot slot is het ook mogelijk om sport op een heel expliciete christelijke manier te beleven. Een prachtig voorbeeld vind ik de Braziliaanse voetballer Kaká, die zijn ‘I belong to Jesus’-shirt toonde aan het publiek na het scoren van een doelpunt, of de Servische tennisser Djokovic, die openlijk over zijn geloof als orthodoxe christen praat in interviews en op zijn sociale media. 

Ook ikzelf vind het enorm leuk om mijn geloof door te laten schijnen tijdens het sporten. Zo heb ik een Bijbelvers op mijn loopschoenen geschreven; de bekende Filippenzen 4, vers 13: ‘Alles vermag ik in Hem [Christus] die mij kracht geeft.’ 

Het vers staat misschien wat los van zijn originele context, maar het geeft mij altijd hoop in zware momenten!

Goede doel

Op mijn verjaardag combineerde ik mijn twee grote liefdes dit jaar op een bijzondere manier. Ik liep de Halve Marathon van Leuven, 21 kilometer op mijn 21ste verjaardag en zamelde hiermee ook geld in voor het Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap. Uiteindelijk heb ik 700 euro mogen ophalen voor één van de projecten in de Filippijnen: ongeveer 800.000 mensen die Northern Sorsoganon spreken, hebben nog geen Nieuw Testament in hun eigen taal. Zo heb ik mensen uitgenodigd om mijn verjaardag mee te vieren door een Bijbel cadeau te geven aan anderen. Daarnaast heb ik ook nog eens een persoonlijke recordtijd gelopen van 1 uur en 47 minuten en een enorme steun van familie en vrienden ervaren. Boven alles hoop ik mensen te mogen inspireren: dat sport hand in hand mag gaan met je levensovertuiging en dat wij zorg mogen dragen voor onze geestelijke én fysieke gezondheid tot eer van God.

Romy Kersten is studente Theologie en Religiewetenschappen aan de KU Leuven en katholieke influencer, spreekster en schrijfster(@romykersten19). Volg Romy op TikTok of Instagram.