Ik had me de overzet naar het eiland Ugljan voor-gesteld als niet veel meer dan een bustrip. De afstand vanuit de haven van Zadar telde tenslotte maar een 6-tal km. Na een tweedaagse rit konden we er niet snel genoeg zijn. Maar ons geduld werd nog even op de proef gesteld. Het juiste ticket voor de ferry kopen, vaststellen dat we toch net te laat zijn voor de boot die daarnet nog rustig lag te dobberen, wachten op de volgende en, uiteindelijk dan toch, met ronkende motoren het ruime sop in.
Hé hé. Het is duidelijk dat Ugljan niet het meest toeristische eiland van Kroatië is. Het zijn vooral dagjesmensen uit Zadar en inwoners van Zagreb met een buitenverblijf die hier de restaurants bevolken en het mooie weer maken. Maar dat was nu ook net wat we zochten: geen drukte, zalige rust, een onderdompeling in de lokale cultuur en natuur. We huurden fietsen en reden het halve eiland af, grotendeels ongerept. Betoverend.
De reis ligt nu al even achter ons, maar we houden de herinneringen vast door geregeld terug te blikken. Dat begint meestal zo: ‘Twee weken geleden waren we nu …’ En dan zoeken we naar de plek, wat we aan het doen waren, wat we die dag aten, enzoverder enzovoort. Deze keer begon de conversatie anders. Op de Facebookgroep van het eiland – die we natuurlijk meteen zijn gaan volgen – had iemand een vraag gepost: ‘Wat vinden jullie van het voorstel om het eiland via een brug te verbinden met het vasteland?’ De groepsleden reageerden als door een wesp gestoken. Bijna unaniem gingen de 216 reacties in de richting van: Wát? Dát gaan ze toch niet doen? (Maar dan in het Kroatisch, ik moest de vertaling raadplegen.)
Spontaan neigen we naar het grootst mogelijke comfort, maar voldoening vinden we pas als we ergens moeite voor hebben gedaan. Het is een merkwaardige paradox.
Een luchtige vakantieherinnering werd plotseling een filosofisch vraagstuk van jewelste. In mijn achterhoofd hoorde ik een oude boutade: ‘De vooruitgang van de achteruitgang, ja!’ Wat is dat toch met de mens, dat hij almaar sneller overal wil kunnen zijn, terwijl we net zoveel nood hebben aan vertraging? Spontaan neigen we naar het grootst mogelijke comfort, maar voldoening vinden we pas als we ergens moeite voor hebben gedaan. Het is een merkwaardige paradox.
Intussen zien de bewoners hun eiland al volop veranderen. Genoemd naar zijn weelderige olijfgaarden, verloor Ugljan zijn betekenis toen de industriële verwerking van de oogst zich opdrong. De oude persmolen is nu een museumstuk. Jonge mensen trekken weg en wie vroeger leefde van het land, zoekt nu werk in het toerisme of de bouw van luxeappartementen. Een brug zou dat proces nog versnellen, maar tegenhouden kun je het niet.
Volgende keer wacht ik met plezier op de ferry. Misschien is hij tegen dan elektrisch. Dat zou pas vooruitgang zijn.
