Luc Terlinden wordt nieuwe vicaris-generaal van het aartsbisdom

Op 1 september 2021 wordt Luc Terlinden (52), priester van het aartsbisdom Mechelen-Brussel, vicaris-generaal van het aartsbisdom Mechelen-Brussel. Hij volgt er vicaris-generaal Etienne Van Billoen op die op het einde van het jaar 79 jaar wordt en na 20 jaar trouwe dienst als vicaris-generaal met emeritaat gaat.  Onze Franstalige collega’s van Cathobel interviewden de nieuwe rechterhand van kardinaal aartsbisschop Jozef De Kesel.

Ik was behoorlijk onder de indruk van de belangrijke uitdagingen die aan de taak van vicaris-generaal verbonden zijn, bekent Luc Terlinden als hij terugdenkt aan het moment waarop kardinaal De Kesel hem vroeg of hij de benoeming wilde aanvaarden. Gelukkig is mijn voorganger er nog. Hij zal me deskundig inwijden en me de dossiers overhandigen. Beide heren kennen elkaar al langer. Etienne Van Billoen was president van het seminarie toen Luc Terlinden er zijn priesteropleiding begon. En toeval of niet, maar Luc Terlinden trad al eerder in de voetsporen van zijn voorganger: in 2017 werd hij benoemd tot president van het Franstalige diocesane seminarie …

Een kwestie van vertrouwen

In datzelfde 2017 werd Luc Terlinden ook lid van de bisschopsraad en het Sint-Romboutskapittel. Na zijn eerdere ervaringen in het vicariaat Waals-Brabant (als parochievicaris in de Sint-Franciscusparochie in Louvain-la-Neuve) en het vicariaat Brussel (als pastoor in de Pastorale Eenheid Heilig Kruis van Elsene en oprichter van de Pôles Jeunes XL voor Brusselse jongeren van 18 tot 30 jaar) bood het hem de gelegenheid om de hem tot dan toe minder bekende Mechelse regio beter te leren kennen. Het aartsbisdom met zijn drie vicariaten, waar de hulpbisschoppen voor Brussel, Waals-Brabant en Vlaams-Brabant & Mechelen tegelijk ook vicarissen-generaal zijn, is toch bijzonder. Omdat de kardinaal omwille van gezondheidsproblemen tijdelijk een stap opzij moest zetten, hebben de hulpbisschoppen en vicaris-generaal Van Billoen het aartsbisdom collegiaal geleid. Als toekomstige naaste medewerker van de kardinaal beseft Terlinden maar al te goed dat er een aantal delicate en lastige dossiers op hem liggen te wachten. Toen ik het diepe vertrouwen van de aartsbisschop in mij mocht ervaren, kon ik niet anders dan accepteren, ook al betekent het een opoffering.

Nieuwe wegen verkennen

Meer synodaliteit, naar het model dat paus Franciscus voor de universele Kerk voor ogen staat, antwoordt Luc Terlinden op de vraag naar de prioriteiten in zijn beleid als vicaris-generaal. Het is een manier om samen de grote uitdagingen van de Kerk voor de toekomst aan te pakken, onderstreept hij. Dat betekent concreet onder meer dat verschillende adviezen en standpunten van uiteenlopende achtergronden in aanmerking moeten worden genomen vooraleer een definitieve beslissing wordt genomen. Een van de onderwerpen waarmee Luc Terlinden straks zal worden geconfronteerd zijn de human resources, de mensen die in dienst zijn van de Kerk. In dat verband dringt hij erop aan om goed te onderscheiden waar de Geest ons roept en nieuwe stemmen op het spoor te komen. Op de vraag van onze Cathobel-collega’s over de plaats van vrouwen in het aartsbisdom, antwoordt Terlinden: Toen ik in 2010 in Brussel aankwam, zag ik dat vrouwen er werden aangesteld aan het hoofd van pastorale eenheden of als assistent van de deken. Zij kunnen net zo goed aan het hoofd staan van een bisschoppelijk vicariaat, zoals in het geval van zuster Marie-Catherine Pétiau, die in het aartsbisdom bisschoppelijk gedelegeerde voor het godgewijde leven is.

Bron: Cathobel