Bereid om te sterven – Barbara Mertens [column]

'Een zelfmoordterrorist heeft zich dertig minuten geleden opgeblazen tijdens de eucharistie in een kerk in Damascus. Er zijn zeker 25 doden', hoor ik terwijl ik soep opwarm. Haar bericht doet mijn adem stokken.

Het is pijnlijk en hartverscheurend voor de families die aan het bidden waren. Onze vrienden in Damascus stellen het goed, maar iedereen is in shock. 'Stel je voor dat het in mijn kerk was gebeurd deze morgen! Dat mijn leven zo in één klap eindigde: boem!' Plots hangt er dreiging in de lucht voor alle christenen in Syrië. Is het slechts de eerste druppel van een nakende golf van geweld? Zijn wij de volgenden?

'Ik ben bereid te sterven als christen al biddend in de kerk', klinkt het wat later vastberaden, 'maar ik wil niet dat mijn zoontje gewond raakt. Moet ik hem morgen naar de zomerschool in de kerk sturen?' Angst en nachtmerries overvallen haar, des te meer als ze ’s nachts probeert te slapen. Ook ik maak me zorgen. Wordt Syrië het volgende Irak?

De onverschrokken bereidheid het leven te willen geven als christen voor het geloof gaat me door merg en been. Het doet me denken aan aartsbisschop Jacques Mourad die als gijzelaar in handen van daesh ook bereid was te sterven voor zijn geloof. 'Voor mij is het leven een houding, een realiteit, een waarheid waarin ik geloof. Alles krijgt zin van daaruit en niet andersom', zei hij tijdens zijn bezoek aan ons land.

Een al even vastberaden overtuiging maakte dat ook Greta Thunberg en 11 andere activisten besloten hun levens te riskeren door met een boot met hulpgoederen naar Gaza te trekken. Zovele tekens en uitnodigingen om in het diepst van ons hart op zoek te gaan naar die waarheid, die houding waarvoor wij bereid zijn te leven en … misschien zelfs te sterven.