Commentaar bijbellezing 17/11 - ‘Woorden die blijven’ - Valérie Kabergs

Evangelie: Marcus  13, 24-32 — ‘Hemel en aarde zullen voorbijgaan’

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: ‘Na de verschrikkingen in die dagen zal de zon verduisteren en de maan zal geen licht meer geven; de sterren zullen van de hemel vallen en de hemelse heerscharen zullen in verwarring geraken. Dan zullen zij de Mensenzoon zien komen op de wolken met grote macht en heerlijkheid. Dan zal Hij zijn engelen uitzenden om zijn uitverkorenen te verzamelen uit de vier windstreken, van het einde der aarde tot het uiteinde van de hemel. Trekt uit de vergelijking met de vijgenboom deze les: wanneer de twijgen al zacht worden en beginnen uit te botten, weet ge dat de zomer in aantocht is. Zo ook, wanneer gij al deze dingen ziet, weet dan dat het einde nabij is, ja voor de deur staat. Voorwaar, Ik zeg u: dit geslacht zal niet voorbijgaan totdat dit alles gebeurd is. Hemel en aarde zullen voorbijgaan maar mijn woorden zullen niet voorbijgaan. Van die dag of dat uur weet niemand af, zelfs niet de engelen in de hemel, zelfs niet de Zoon, maar de Vader alleen.’

Commentaar Valérie Kabergs: ‘Woorden die blijven’

Regelmatig draag ik woorden met me mee. Ze werden tot me gesproken of ik kwam ze toevallig ergens tegen. Het kunnen woorden zijn die me uit balans brengen of woorden die op de een of andere manier leven schenken. Beide kunnen een onverwachte gids op mijn pad zijn, voor korte of langere tijd.

Marcus spreekt in zijn Evangelie over woorden van Jezus die nooit zullen verdwijnen. Het maakte me nieuwsgierig: over welke woorden zou het precies gaan? Jezus heeft immers veel gesproken. Een blik op de eerste woorden van Jezus in het Marcus-evangelie bracht helderheid. De woorden gaan immers over de nabije komst van Gods koninkrijk en dat is ook waar Marcus 13 in zijn geheel om draait.

Met alle verschrikkingen die worden opgesomd als voorafgaand aan de komst van dit Rijk, voelt het op het eerste gezicht vreemd aan om die woorden als ‘goed nieuws’ te bestempelen. En toch waren ze dat voor Marcus en alle mensen die de evangelist destijds met zijn eigen woorden wilde bereiken. Ze wilden als een gids worden meegedragen toen Jezus zelf verdween en al wie zich een leerling van hem noemde dichtbij het eigen levenseinde stond door vervolgingen.

Vandaag kunnen we verder schrijven aan woorden die we niet willen zien verdwijnen. Woorden die iets zeggen over hoe wij onze verbondenheid met God beleven en hoe we met elkaar verbonden willen zijn. Woorden die ook voor anderen een gids kunnen zijn. Wat is het goede nieuws dat jij wil doorgeven?

Valérie Kabergs is redactrice bij Otheo en Bijbelblogster.