De genezing van een vrouw en van de dochter van Jaïrus - paus Leo XIV [catechese]

Ook vandaag gaan verder met het overwegen van de genezingen door Jezus als teken van hoop. In Hem is een kracht aanwezig die ook wij kunnen ervaren wanneer we tot een relatie met zijn Persoon komen.

Een wijd verspreide ziekte in onze tijd is levensmoeheid: de werkelijkheid lijkt ons te complex, te zwaar en te moeilijk om aan te pakken. Met als gevolg dat we uitdoven, in slaap verzinken met de illusie dat bij het ontwaken de situatie anders zal zijn. De werkelijkheid echter moet aangepakt worden en samen met Jezus kunnen we dat erg goed. Soms voelen we ons afgeremd door het oordeel van hen die in de waan verkeren dat zij op anderen etiketten kunnen kleven.

Ik heb de indruk dat deze situaties een contactpunt hebben in een deel van het Marcusevangelie waar twee verhalen verweven worden: dat van een twaalfjarig meisje die stervend te bed ligt en dat van een vrouw die precies al twaalf jaar bloedverlies lijdt en Jezus zoekt om genezen te worden (cfr Mc 5,21-43).

Tussen die twee vrouwelijke personages plaats de Evangelist de figuur van de vader van het meisje. Deze blijft niet thuis om te klagen over de ziekte van zijn dochter, maar hij gaat naar buiten om hulp te zoeken. Ofschoon hij hoofd van de synagoge is, eist hij, op grond van zijn maatschappelijke rang, geen voorrechten. Wanneer hij moet wachten, verliest hij zijn geduld niet. En wanneer men hem komt zeggen dat zijn dochter overleden is en dat hij dus niet langer de Meester moet lastig vallen, dan blijft hij geloven en hopen.

Het gesprek van deze vader met Jezus wordt onderbroken door een vrouw die aan bloedvloeiingen leed. Zij slaagt erin dichtbij Jezus te komen en zijn mantel aan te raken (v.27). Met grote moed heeft deze vrouw een beslissing genomen die heel haar leven verandert: allen zegden dat zij op afstand moest blijven, zich niet vertonen. Ze hadden haar veroordeeld om verborgen en geïsoleerd te blijven. Soms kunnen ook wij slachtoffer zijn van het oordeel van anderen, die ons trachten te bekleden met een mantel die niet de onze is. Dat maakt het moeilijk en we slagen er haast niet meer in naar buiten te komen. Deze vrouw vat de weg van de verlossing aan wanneer in haar het geloof groeit dat Jezus haar kan genezen. Dan vindt ze de kracht om naar buiten te gaan en Hem op te zoeken. Ze wil trachten minstens zijn kleding aan te raken.

Jezus werd door vele mensen omringd en dus werd Hij door velen aangeraakt, maar met hen gebeurde niets. Wanneer echter deze vrouw Jezus aanraakt, wordt zij genezen. Waar ligt het verschil? In zijn commentaar op deze tekst zegt de Heilige Augustinus – namens Jezus – “De massa verdringt zich rond Mij, maar het is het geloof dat Mij raakt” (Discorso 243, 2.2). Zo gebeurt het: telkens wanneer wij ten aanzien van Jezus tot geloof komen, ontstaat er een relatie en meteen komt van Hem genade. Soms merken we dat niet, maar op verborgen maar werkelijke wijze bereikt de genade ons en verandert van binnenuit, stap na stap, het leven. Misschien verdringen zich ook vandaag vele mensen rond Jezus op oppervlakkige wijze, zonder echt te geloven in zijn kracht. Wij verdringen ons in het kerkgebouw, maar met het hart elders! Deze vrouw, stil en naamloos, overwint haar angst, raakt het hart van Jezus met haar handen die onrein werden geacht omwille van haar ziekte. En meteen weet zij zich genezen. Jezus zegt haar: “Dochter, uw geloof heeft u genezen. Ga in vrede en wees van uw kwaal verlost” (Mc 5,34).

Intussen wordt aan die vader het bericht gebracht dat zijn dochter overleden is. Jezus zegt hem: “Wees niet bang, maar blijf geloven (v. 36). Vervolgens gaat Jezus naar het huis van de man en bij het zien van de wenende en roepende mensen zegt Hij: “Het kind is niet gestorven, maar slaapt” (v. 39). Dan gaat Hij in de kamer waar het meisje lag, Hij neemt haar bij de hand en zegt: “Talita koemi”; wat vertaald betekent: Meisje, Ik zeg je, sta op! Onmiddellijks stond het meisje op en liep rond (cfr vv. 41-42). Dit gebaar van Jezus laat zien dat Hij niet slechts elke ziekte geneest, maar ook opwekt uit de dood. Voor God die eeuwig Leven is, is de dood van het lichaam als een slaap. De echte dood is die van de ziel: hiervoor moeten wij vrezen!

Een laatste bijzonderheid: nadat Jezus het meisje uit de dood gewekt heeft, zegt Hij aan de ouders: geeft haar te eten (cfr v. 43). Opnieuw een teken dat Jezus heel dicht staat bij onze menselijkheid. We kunnen dit ook in spirituele zin verstaan en ons de vraag stellen: wanneer onze kinderen een crisis beleven en behoefte hebben aan spiritueel voedsel, zijn wij dan bekwaam hen dat te geven? Hoe zouden we dat kunnen als we onszelf niet voeden aan het Evangelie?

Geliefde broeders en zusters, het leven kent ogenblikken van ontgoocheling en ontmoediging. En er is ook de ervaring van de dood. Laat ons van deze vrouw, van deze vader leren: laat ons naar Jezus gaan. Hij kan ons genezen, Hij kan ons doen herboren worden. Jezus is onze hoop!

Vertaald uit het Italiaans door Marcel De Pauw msc