De mooiste leugen van het jaar – Valérie Kabergs [standpunt]
In deze dagen verwelkomen we Sint en Piet opnieuw in ons land. Miljoenen kinderhartjes kijken ernaar uit om een glimp van hen op te vangen en verlangen naar het snoep- en speelgoed dat ze beloven. Hier thuis is dat niet anders. Twee Spiekpieten waken nauwlettend over ons gedrag, we bakken speculaas, knutselen druk en Sinterklaasliedjes of -films vullen de living. Of het nieuwe prentenboek van de Rotterdamse pedagoog Anouk van der Lucht ook in huis zal komen, weet ik nog niet. Volgens haar kan het Sinterklaasfeest prima zonder de leugen en kunnen kinderen evenveel genieten zonder te geloven.
Lees ook
Haar uitspraak raakt me, want eerlijkheid is ook bij ons van grote waarde. Maar minstens zo belangrijk is ons vertrouwen in de kracht en zin van geloof. Een gezellig feestje kan je inderdaad altijd organiseren. Maar hoe extra bijzonder wordt dat feest als je gelooft dat er iemand is die het heel belangrijk vindt om iedereen blij te maken met zijn of haar lievelingscadeau? Als je kan geloven dat de wereld eigenlijk vol goedheid zit en de ruwe realiteit even in de schaduw staat? In die verwondering worden niet alleen kinderen, maar ook ouders en grootouders graag meegenomen. Het bevestigen van de leugen komt volgens mij niet voort uit een keuze tussen eerlijkheid en traditie, zoals Van der Lucht beweert. Het is een optie voor verwondering boven alledaagsheid. Voor een geloof dat meer genieten mogelijk maakt.
Onlangs werd ik alvast wat getroost in mijn andere leugen over de paasklokken. ‘Ik denk dat ze dat gewoon vertellen om het allemaal wat leuker te maken voor de kindjes, maar dat vind ik heel fijn’, zei mijn dochtertje van zes. Een antwoord verwachtte ze niet. We tuurden samen wat voor ons uit naar de ramen van de verlichte kerktoren, te zien vanuit ons slaapkamerraam. Misschien was dat toch wel de uitgang die de klokken in de lente weer zouden nemen om naar Rome te vliegen.
Reageren? Mail valerie.kabergs@otheo.be







