Knuffel voor Boef — dit schrijven ‘De 12’ deze week

De 12’ vormen samen het lezerspanel van Kerk & Leven. In een beurtrol verzorgen ze elke week vier kleine rubrieken: een column, het antwoord op drie doordenkers, een foto die ze onlangs op Otheo zagen en die hen inspireerde en een citaat dat hen dierbaar is.

Knuffel voor Boef — column Jana Wuyts

Ze stuurde me een berichtje via Messenger om te zeggen dat ze het jammer vond dat ze ons niet had gevonden. Ze had voor Boef een knuffel in de kringloopwinkel gekocht. Daar is hij dol op, dat wist ze van het boek dat ik over hem schreef. Ze was op onze vaste plekken gepasseerd: het Antwerpse Zuidpark en café Den Engel, waar Boef ons telkens binnentrekt voor de stukjes kop die hij er krijgt. 
‘Kom maar langs’, zei ik, en ik gaf haar ons adres.

Boef was meteen dol op de pluchen teckel. Hij nam hem in zijn bek en zwaaide ermee door de lucht alsof het een jachttrofee was. Ze kreeg tranen in de ogen, en wij daarna natuurlijk ook.

Terwijl Boef zijn pluchen kameraad alle hoeken van 
de kamer liet zien, vertelde ze haar verhaal. Over haar 
ex-man en zijn drankverslaving, en de schulden die hij maakte. Over het café dat ze had uitgebaat (‘nooit meer’) en hoe ze daarna haar geluk had gevonden in de zorg. Over haar jaren in Spanje, waar ze een hondje had 
gevonden dat ze zo ontzettend miste. Een nieuwe hond, dat ging niet meer.

‘Ik ben intussen achtenzeventig,’ zei ze, waarna ze haar medische perikelen opsomde. ‘Maar Boef doet me zo aan ons Nerissa denken. Wat lijken ze op elkaar.’  
Ze streelde Boef en even was ze weer in Spanje.

Het ontroert me dat onze vagebond, die niemand wilde, nu mensen zo kan raken dat ze speciaal de tram nemen om hem een knuffel te brengen. 

Doordenkers: Luc Smeets beantwoordt 3 vragen

Hoe smaakt geloof? 

De weg naar geloof is er een van verbondenheid en tegelijk perspectief. Geloven is voor een stuk je overgeven aan iets wat ongrijpbaar is en tegelijk weten dat vele mensen mee op tocht gaan. Religie is verbindend en in zijn extreme vorm tegelijk een gevaar voor polarisatie. Ik kies voor het eerste. Ten slotte is het geloof een houvast in elke levensfase, van geboorte tot de dood. De draad doorheen dit alles is dat liefde en geborgenheid winnen van kilheid en egoïsme. En daarom geeft geloven een positieve rust.

Waar voel je je thuis?

Binnenkort vertrek ik opnieuw voor een week naar de Abdij van Averbode, een plek met kracht, rust en een grote gastvrijheid. Het verblijven op een plek vol symboliek en geestelijk leven op de getijden van de dag is altijd weer thuiskomen. Een gesprek, de stilte, een wandeling en de gebedsmomenten vormen de ingrediënten van de dagen in de abdij. Het gevoel dat de bewoners verbonden zijn met een grotere gemeenschap, al eeuwenlang, heeft een bijzondere betekenis voor mij.

Wat is jouw favoriete bloem en waarom?

De zonnebloem heeft voor mij een bijzondere betekenis omdat deze bloem voor altijd verbonden is met mijn nichtje Julie, die verongelukte. De gele, opwekkende kleur staat symbool voor haar opgewekte en optimistische karakter. Toen ik in de vakantieperiode door midden-Frankrijk reed, kruisten we velden met zonnebloemen. Een geel-gouden pracht lachte ons toe en de gedachten gingen onverwijld naar onze lieve Julie. 

Broeder Daniël kiest een foto die hem bijbleef

Toen in september 2025 de gemeenschap van Abdij Maria Toevlucht op haar eigen verzoek werd opgeheven, was je abt zonder gemeenschap. Terwijl sinds 11 september 2026  de gemeenschap van St. Sixtus er een was zonder abt.

Toen dacht ik: als broeder Guido niet naar ons komt (en heus niet om abt te worden), zouden de broeders hem dan niet hiernaartoe roepen om het wel te worden? En zo is geschied. Met een ervaring van 18 jaar novicenmeester en 5 jaar abt heb je dát al in jouw rugzak. Je bent aan de slag geweest als maatschappelijk werker in Brussel, je was jarenlang actief als psycho-herapeut. Als dan Vader Benedictus in zijn Regel schrijft: ‘De abt moet goed weten dat hij de zorg voor zieke zielen op zich genomen heeft en geen heerschappij over gezonden’, dan lijk je daarvoor bij ons wel ‘goed te zitten’…  en wij, zondaars-in-de-bekering, ook bij u. God geve!

Xenia Geysemans over dit citaat

Festina lente: haast je langzaam. Een paradox die me bevalt, niet in het minst omdat ik ook van tegenstrijdigheden houd. Ze herinneren ons eraan dat de werkelijkheid zich zelden in ‘of-of’ laat vatten. We leven in een tijd waarin alles sneller moet. Maar sommige dingen laten zich niet opjagen: liefde, rouw, geloof. Je kunt aan een zaadje trekken, maar daarmee groeit het nog niet sneller. Misschien is dat ook de paradox van de christelijke hoop. We kijken uit naar wat komt, verlangen naar licht en verwachten nieuw leven. Tegelijkertijd vraagt hoop dat we niet voortdurend vooruitlopen op de toekomst. Advent leert ons wachten, zonder dat wachten hetzelfde wordt als passiviteit. We bereiden ons voor, maar kunnen Kerstmis niet dichterbij duwen. Ik geef toe: ook ik kijk uit naar wat nog komt. De kerstmarkten bijvoorbeeld. De advent mag voor mij gerust wat vroeger beginnen. Blijkbaar is het makkelijker om geduld te prediken dan om op Kerstmis te wachten … Festina lente herinnert me eraan dat niet alles wat traag gaat, stilstaat. Soms moet je de tijd de tijd laten, als je liever al bij het volgende seizoen was.