Odysseus en Jezus — dit schrijven ‘De 12’ deze week

De 12’ vormen samen het lezerspanel van Kerk & Leven. In een beurtrol verzorgen ze elke week vier kleine rubrieken: een column, het antwoord op drie doordenkers, een foto die ze onlangs op Otheo zagen en die hen inspireerde en een citaat dat hen dierbaar is.

Odysseus en Jezus — column Alexander Vandaele

Dé film van de voorbije zomer was The Odyssey van Christopher Nolan. Matt Damon speelde de Griekse oorlogsheld die na tien jaar oorlog nog eens tien jaar nodig had om thuis te geraken bij Penelope op Ithaka. Twintig jaar onderweg. Zelfs met de Oosterweelwerken is dat behoorlijk lang… Odysseus was de grote held van Homeros: slim, sluw en moedig. De man van het houten paard. Cyclopen, sirenen, monsters en stormen: hij vond altijd een uitweg. Zijn levensmotto klonk verrassend modern: Hoe red ik mezelf? Hoe zorg ik dat ík overeind blijf?Een paar eeuwen later verscheen een heel andere held. Jezus van Nazareth was ook onderweg. Er waren zelfs ernstige gevaren. Jezus zocht geen ontsnappingsroute. Integendeel: ‘Wie zijn leven wil redden, zal het verliezen. Wie zijn leven verliest om Mijnentwil, zal het vinden.’Dit botst! Veel in onze wereld draait om het omgekeerde: zorg dat je niets tekortkomt. Het is de Odysseus-optie. Bewaak je grenzen. Haal eruit wat erin zit. Jezus zegt niet dat we onszelf moeten verwaarlozen. Maar Hij nuanceert en zegt eigenlijk: maak van jezelf redden niet het belangrijkste project van je leven.Anno 2026 spreken we graag over zelfredzaamheid en jezelf vinden. Jezus spreekt over jezelf geven. Precies daarin vindt een mens zichzelf. Odysseus overleeft door list en strategie. Jezus door zichzelf weg te cijferen. Odysseus probeert zichzelf thuis te brengen. Jezus komt om óns thuis te brengen. Jezus’ weg begint dichtbij: even binnenspringen bij iemand die alleen is, blijven zorgen voor wie je nodig heeft, na een ruzie als eerste bellen, iets van je tijd, gemak of grote gelijk verliezen. Het zijn geen heldendaden voor Hollywood. Het is de stille weg van Jezus.

Doordenkers: Romy Kersten beantwoordt 3 vragen

Met welk elfde gebod zouden de Tien Geboden kunnen worden aangevuld?

‘Gij zult niet oordelen! Oh, wat vind ik oordelen nutteloos. We kennen nooit het hele verhaal, net zoals anderen nooit het jouwe kennen. En zelfs dan is oordelen zinloos. Ik probeer erop te letten dat mijn woorden anderen opbouwen en een positieve omgeving creëren. Ook in het evangelie lezen we constant dat Jezus iedere vorm van vooroordeel corrigeert. Want ook Jezus is niet gekomen om te oordelen, maar om lief te hebben.’

Wat wil je zeker aan je kind doorgeven?

‘Ik hoop vooral dat mijn kinderen een bepaald zelfvertrouwen mogen ontwikkelen. We zijn zo vaak een prooi voor de meningen van anderen en proberen ons daarnaar te schikken. Als je erop vertrouwt dat wij allemaal kinderen van God zijn, is er geen reden om onzeker te zijn. Juist vanuit die kracht kun je anderen beter waarderen op de wijze waarop God hen heeft gemaakt.’

Is er iemand die je wilt vergeven?

‘God. Het is best spannend om deze vraag te beantwoorden, maar ik denk ook dat veel mensen hierin herkenning vinden. Na levensveranderende gebeurtenissen is onze eerste reactie vaak: waarom moet mij dit overkomen? Het kan zijn dat je, zelfs na veel gebed of therapie, nog steeds niet hetzelfde vertrouwen hebt als vroeger. Ook ik ben soms nog steeds een beetje boos op God over onrecht, zowel in de wereld als in mijn persoonlijke leven. Ik ben dankbaar dat Hij ons in die tijd niet loslaat en wij de ruimte krijgen om opnieuw te groeien in vertrouwen.’

Dirk Aerts kiest een foto die hem bijbleef

Het bezoek van de paus aan Frankrijk vond nauwelijks weerklank in de gewone media. Toch is het de moeite waard om stil te staan bij de betekenis ervan. Zeker, de paus bracht een enorme mensenmassa op de been en samen met het stijgende aantal volwassenendopen kan dit reden zijn tot optimisme. Maar laten we nuchter blijven. Frankrijk is een van de meest geseculariseerde landen ter wereld en daar zal niet snel verandering in komen. Belangrijker lijkt me de vraag wat al die toehoorders aantrok in de woorden van paus Leo. Waarom slaagt hij er wel in om hun hart te raken, terwijl de politici in Frankrijk er enkel in slagen om de gemoederen van hun tegenstanders tot het kookpunt te brengen? Het antwoord heeft volgens mij veel minder te maken met charisma dan met authenticiteit. Zowel in zijn toespraken als in zijn daden plaatst paus Leo de boodschap van het evangelie centraal. Dat klinkt banaal, want van een kerkleider verwachten we niet anders. Als dit pausbezoek dus een succes was, bewijst dat enkel de kracht van de Blijde Boodschap, ook vandaag.

Mats De Cubber over dit citaat

In hun nummer Wachten benadrukt Het Zesde Metaal hoe noodzakelijk het is om pauzes in te lassen. Doorheen het nummer komt deze zin vaak terug. Wachten is niet hetzelfde als stilstaan. Het innerlijke groeiproces van de mens ligt vaak in het pauzeren. Best paradoxaal, niet? Stappen zetten terwijl je stilstaat. Toch is het de meest effectieve manier om met jezelf te leren omgaan. Het heeft weinig zin om te wachten tot de slechte dagen overwaaien, want die zullen er altijd zijn. We wachten op onszelf, zodat we onszelf niet voorbijlopen. Best moeilijk in een wereld die niets anders kent. Gelukkig begint dat bij ons als mens. We hebben enkel onze menselijkheid nodig in de stilte. Zolang dat gebeurt, zal Hij wel komen aankloppen. Al kan ik niets bewijzen natuurlijk, maar zolang er hoop is, mag je er op zijn minst wel in geloven.