Meegemaakt: in Sint-Truiden praten de Twintigers over geloof en leven

WAT: De Twintigers, geloofsontmoeting voor generatie Y-Z
WANNEER: Zondag 22 maart
WAAR: Pastorij van Sint-Truiden
HOEVEEL: 10 twintigers, 1 gastheer
DUUR: van 12 uur tot 15 uur
DEELNAMEPRIJS: gratis
VOOR OTHEO TER PLAATSE: journalist Philippe Ghysens

Vooraf

Eerst sap, dan soep en vervolgens de vraag wat Witte Donderdag nu eigenlijk inhoudt, en waarom we andermans voeten wassen. Eén week voor de Heilige Week begint, komen ze samen in de pastorij van Sint-Truiden. Met tien zijn ze deze keer, de Twintigers die zich willen uitspreken over hun weg naar Pasen en hun ideeën over het geloof delen. Eerst gaan ze samen naar de eucharistieviering in een volgepakte Onze-Lieve-Vrouwekerk.

Wat ik meemaak

Het is even voor het middaguur. De mis is uit. Deken Wim laat me binnen in zijn pastorij. In de vergaderkamer zijn de grote tafel plus een bijzettafel al gedekt. Elf borden wachten op de gasten. Johan Van Herck, de 46-jarige parochieassistent van Sint-Truiden en bezieler van de Twintigers, komt als eerste binnen. Goedgeluimd, enthousiast, klaar om de middag in goede banen te leiden. ‘We gaan buiten in de tuin het aperitief drinken’, zegt de dubbeltwintiger. Hij tovert bruiswater, sappen van Oxfam en een fles Kidibul op tafel, nodigt iedereen uit een glas te vullen en mee naar buiten te nemen.

In de stadstuin, met de voeten tussen de bloemen in het gras en een glas in de handen, komen gesprekken schuchter op gang. Een van de twintigers is een jongeman uit Libanon die in Hasselt werkt. Hij spreekt en begrijpt Engels, waardoor de voertaal Engels wordt. Voor de meesten geen probleem. We staan in een kring en luisteren naar de moderator. ’Zeg eerst wie je bent en hoe je je vandaag écht voelt’, opent hij het gesprek, en herhaalt dan in het Engels.

De antwoorden zijn uiteenlopend. De ene heeft het over de good vibes van de ontmoeting, een ander is blij om mensen te kunnen ontmoeten, een derde zegt zich voor het eerst down te voelen. Maar het gezelschap en de zon doen goed, zo gaat hij verder. Soms struikelt iemand over de taal - hoe zeg je veertigdagentijd in het Engels? Maar onder het motto 'klinkt het niet, dan botst het' komt elk woord aan zoals het hoort. Intussen roept de soep en verdwijnt Johan even naar de keuken om de kookplaat op te zetten.

Twee laatkomers vervoegen de groep. De soep is klaar, de tien Twintigers gaan aan tafel. Johan bidt voor. En legt dan uit dat we tijdens de maaltijd het kaartspel Visje spelen - de christelijke variant van Loesje. Er wordt een dobbelsteen gerold en een kaart met een stelling of een opdracht voorgelezen. Het doel van het spel is om met elkaar in gesprek te gaan over geloof en het leven. De wortel-broccoli-soep wordt uitgeschept. Door Johan zelf ‘met liefde gemaakt en daarna gemixt’.

Dat de bijeenkomst op zondagmiddag plaatsvindt, is uitzonderlijk. Meestal zitten de Twintigers op zaterdagnamiddag samen. En dan is er altijd taart bij, excuseer: Limburgse vlaai. Maar die lekkernij is slechts een leuke bijkomstigheid. De echte voldoening zit vanbinnen, merk ik al snel. ’Het is fijn om samen te komen met jonge mensen om te praten over dingen waar jonge mensen meestal niet over praten’, verwoordt een van de aanwezigen haar motivatie.

’Het initiatief is ontstaan in september 2024’, vertelt Johan me. ’Het is begonnen met twee jongeren die — los van elkaar – naar de kerk kwamen. Ze vroegen de deken of ze enkele vragen mochten stellen over het geloof. We hebben dan op een zaterdag samengezeten. Op de eerste ontmoeting zijn we bezig geweest rond de vraag: wat is nu de eucharistie? Op het einde hebben we afgesproken over een viertal weken opnieuw samen te komen. En zo is dat beginnen groeien.’

Is het een uniek initiatief voor Vlaanderen, wil ik weten. Johan denkt even na. ’We kregen vragen van andere jongeren die wilden samenkomen rond geloof. We hebben de groep de Twintigers genoemd. In de whatsapp-groep zitten 25 jongeren. Sommige komen, andere niet, maar ze willen wel allemaal op de hoogte gehouden worden. Ja, eigenlijk is het een uniek initiatief in die zin dat het niet vanuit de kerk gegroeid is maar vanuit de jongeren zelf. Zij willen bijleren over geloof en dat is ook wel de kracht ervan.’

Met Pasen in zicht gaan de gesprekken deze zondag vooral over dat kerkelijk feest en wat errond hangt. Zoals de dopen. Op Paaszaterdag staan er 6 gepland in Sint-Truiden. Een van de aanwezige Twintigers is daarbij, een andere liet zich vorig jaar dopen. ’Ik kan me voorstellen dat sommigen van jullie niet weten wat de Heilige Week precies is’, gaat Johan verder. Geen probleem, hij heeft een filmpje gemaakt. Daarin legt de bezieler van de Twintigers uit wat er gebeurt op Witte Donderdag. Er wordt van gedachten gewisseld en het gesprek gaat moeiteloos over in het ritueel van het wassen van de voeten. ’Waarom waste Jezus de voeten van zijn apostelen? En belangrijker: waarom denken jullie dat het belangrijk is om andermans voeten te wassen?’

Johan excuseert zich, want hij moet het stoofvlees gaan checken. Het is wel de vastentijd, maar op zondag mag er al wat meer op tafel komen. Stoofvlees met frieten dus, en daarna drie soorten ijs. Alleen alcohol blijft van tafel. De gesprekken gaan vlotjes verder, de tafelgenoten leren elkaar beter kennen. 

Over een maand komen ze opnieuw samen. Het is niet iets wat jongeren meestal doen, maar hier in Sint-Truiden blijven ze het wel doen. ’Het is een fijne groep’, zegt Johan nog. ’Ze zijn heel voorzichtig en heel erg zoekend naar hoe ze christen kunnen zijn. Een van de meisjes is protestants en zegt dat ze zich eigenlijk wel wil laten dopen. Ik vind het keiplezant: werken met jonge mensen die bewust op zoek gaan naar hoe ze God in hun leven kunnen toelaten.’