Oscar (79) bouwt eigenhandig een kapelletje voor zijn zieke vrouw

Oscar (79) en Nadine (77) wonen in de wijk Negenmanneke, in Sint-Pieters-Leeuw. Het koppel is 52 jaar getrouwd, maar hun huwelijksverhaal kreeg de voorbije twee jaar een moeilijke wending. Nadine werd na een hartoperatie zwaar ziek en haar herstel verliep moeizaam. Na maanden in het ziekenhuis volgden nog maanden van revalidatie in zorginstelling Inkendaal, in deelgemeente Vlezenbeek. 

Voor Oscar was het een periode van machteloosheid. Hij wilde iets doen, ook al kon hij de ziekte van zijn vrouw niet wegnemen. Hij zocht naar iets wat binnen zijn mogelijkheden lag. Iets vanuit zijn liefde voor haar. ‘Ik zocht mijn toevlucht tot Onze-Lieve-Vrouw en brandde kaarsjes voor een spoedig herstel in de basiliek van Halle en bij de Mariagrot in Vlezenbeek’, vertelt hij. ‘Toen ik daar wat zat te verwijlen, groeide bij mij het idee om een eigen kapel te bouwen in onze tuin.’

Hoop

Oscar ging aan de slag. In de plaatselijke doe-het-zelfzaak kocht hij losse keien. Steen voor steen begon hij te bouwen. ‘Ik kon maar twee rijen per dag bouwen, zodat het cement telkens de tijd kreeg om te drogen. Het was dus een werk van lange adem, maar tegelijk gaf het me iets om handen. Bovendien gaf het werk me iets belangrijks terug: hoop.’

Terwijl Nadine in het ziekenhuis en later in revalidatie verbleef, groeide in de tuin langzaam een plek waar Oscar zijn geloof en zijn zorgen een plaats kon geven. In de Sint-Martinusbasiliek van Halle kocht hij een Mariabeeld en plaatste in de kapel ook nog kaarsen op batterijen en een kruisbeeld. Zo ontstond in de tuin van hun woning een eenvoudig maar bijzonder plekje.

‘Oscar had me er in het ziekenhuis wel over verteld, maar toen ik ze voor de eerste keer zag, raakte het me echt’, vertelt Nadine. ‘Als een man zoiets doet voor zijn zieke vrouw, dan moet de liefde toch wel heel groot zijn. Hij heeft ook samen met enkele buren de trappen naar de voordeur vervangen door een hellend vlak, zodat ik met mijn rolstoel vlot binnen en buiten kan.’

Geloof

Nadine is intussen weer thuis en aan de beterhand. Boven haar ziekbed in de woonkamer waakt een ander Mariabeeld over haar, omringd door kaarsen en een vlagje van de Sint-Amanduskerk in Elingen, de kerk waar ze huwden.

‘Onze vijftigste huwelijksverjaardag konden we samen met onze twee dochters vieren in het revalidatieziekenhuis. Het werd vooral een moment van dankbaarheid omdat we het samen konden beleven’, zegt Oscar wat geëmotioneerd. ‘Nu ga ik elke avond voor het slapengaan nog even naar de kapel, om te bidden en te danken. Voor de dag die voorbij is, voor de kracht die we hebben gekregen en voor de mensen die ons onderweg hebben geholpen. Ik ben ervan overtuigd dat de kapel en Onze-Lieve-Vrouw haar erdoor hebben geholpen.’

En zo staat er in een van de rijtjeswoningen in Negenmanneke een tuinkapel in het groen, gebouwd uit losse stenen door Oscar, een man die bleef geloven, bleef hopen en bleef liefhebben, ondanks een moeilijke tijd. Een Mariakapel gebouwd uit dankbaarheid voor het grootste geschenk dat hij opnieuw dicht bij zich heeft, zijn vrouw Nadine.