Samen met de paus op tram 7 - Kolet Janssen [column]

Voor het eerst is de paus jonger dan ik. Ook al scheelt het nog geen half jaar. Dat zegt natuurlijk ook iets over mijn leeftijd. We zijn namelijk jaargenoten, de paus en ik. Misschien besef ik daardoor beter dat zo’n nieuwe job op die leeftijd geen lachertje is. 

Niet dat Robert Prevost bezig was met uitbollen daar in het Vaticaan, maar toch. Het is toch al even geleden dat hij de handen uit de mouwen stak in Peru.

Binnenkort wordt onze paus dus zeventig. Been there, done that, denk ik dan. Als ik het kan, en zovelen met mij, kan hij het zeker. De overstap maken van het sexy 69 naar het loodzware 70. Al kan hij er als paus ook een Bijbelse verwijzing in zien.

We hebben natuurlijk niet hetzelfde leven geleid, de paus en ik. Ik ben vrouw van, moeder en grootmoeder, vriendin en buurvrouw. Ik gaf les en ik schrijf over alles wat ik tegenkom. Terwijl hij, als priester, het veeleisende leven van een vriend van Jezus heeft geleid, op vele plekken. En met die insteek ook in het Vaticaan aan de kar gaat trekken.

Ook op je zeventigste kun je heel nieuwe en verrassende dingen meemaken. Voor mij gebeurde dat toen ik mezelf de vraag stelde hoe ik een leuk oud mens kon worden. Dat werd een boek en het maakte iets los bij heel veel mensen.

Paus Leo staat op zijn zeventigste meer in de spotlights dan ooit tevoren. Iedereen verwacht van alles van hem, en het zal nooit genoeg zijn. Wie ben ik om de paus raad te geven? Maar toch, ik doe een poging.

Beste paus Leo, blijf met je voeten op de grond. Blijf trouw aan wie en wat je leven tot nu toe zin heeft gegeven. En probeer van daaruit helder in te schatten wat je kunt doen om de wereld (en in jouw geval, de Kerk) een duwtje in de goede richting te geven. We zullen je allemaal dankbaar zijn.

Alvast een heel gelukkige verjaardag, paus Leo! Het leven begint niet met zeventig. Maar er komt nog wel een heel mooi stuk. Maak er, met God in je hart, het beste van!