Twee kaarsjes. Elke dag. Meer niet – Koen Vlaeminck [standpunt]

Soms zegt één klein verhaal meer over geloof dan duizend woorden. Ergens langs de Oude Baan in Webbekom, bij Diest, branden elke dag twee vlammetjes. Ze worden aangestoken door Jos, 75 jaar. In weer en wind, zomer of winter, wandelt hij naar het kleine kapelletje op de hoek van de straat. Hij begon ermee na het overlijden van zijn moeder. Zij deed het vroeger ook. Sindsdien is Jos de stille wachter van dat kapelletje. Wie haastig voorbijrijdt, ziet misschien enkel twee kleine vlammen. Maar wie even stilvalt, ziet iets groters branden: het geloof dat trouw blijft, ook als niemand kijkt.

Ik las het verhaal van Jos in de krant. Tussen al het nieuws van oorlog en crisis, tussen meningen en meningsverschillen, sprong dat ene bericht eruit. Het bleef hangen. Wat betekenen twee kaarsjes tegenover zoveel oorlogsleed en armoede? En toch: het is precies dat kleine gebaar dat hoop laat oplichten. Tegen de ruis van de wereld in. Tegen het gevoel van machteloosheid. Tegen het idee dat het kleine niets uitricht. Wat Jos doet, lijkt banaal, maar het is heilig in zijn eenvoud. Zijn dagelijkse gebaar verbindt generaties, herinnert voorbijgangers aan licht, aan volharding, aan gebed. Misschien houdt dat kleine licht de wereld net een beetje warmer.

We hunkeren vaak naar grote woorden en indrukwekkende daden. Maar het evangelie fluistert iets anders: dat geloof zich verschuilt in het kleine, in stilte, in zorg, in vlammetjes die blijven branden, ook als de wind opsteekt. In een hand op een schouder, een luisterend oor, een blik vol mededogen. Soms lijkt alle hoop vergeefs, maar dan is er zo’n kapelletje, een man met kaarsen en vlammen die weigeren te doven. Misschien moet ik eens op pelgrimstocht naar Webbekom. Daar waar twee kleine vlammen het uithouden, tegen alles in.

Reageren? Mail naarkoen.vlaeminck@otheo.be