Dweilen met de kraan open — Mieke Grypdonck [column]

Het is nu echt weer dweilen met de kraan open. Die gedachte overviel mij toen gemeld werd dat Israël toch Libanon bombardeerde. Terwijl hulpverleners met alle middelen proberen het lijden van de bevolking wat te milderen, wordt iets verderop de kraan volop opengezet. Een nieuwe stroom ellende, die al de inspanningen weer relativeert. Terwijl maar mondjesmaat mensen geholpen kunnen worden, blijven nieuwe slachtoffers toestromen. Niet door oncontroleerbaar natuurgeweld of een tragisch ongeluk, maar door koele menselijke beslissingen. De kraan wordt heel bewust opengezet.

De hulpverleners houden het gelukkig vol. Met groot gevaar voor hun eigen leven blijven ze aan de slag, ook al heeft een aanzienlijk aantal van hun collega’s het leven gelaten. Ze doen voort. Want ook als de kraan openblijft - de internationale gemeenschap lijkt geen vat te (willen) krijgen op deze oorlog - moet er gedweild worden. Want iedere mens telt. Niet alleen elk kind, elke persoon die gered wordt telt, ook elk kind, elke vader of moeder die (een beetje) getroost kan worden, is de moeite waard. In Gaza, in Libanon, en overal waar oorlog woedt en ellende veroorzaakt wordt.

De hulpverleners blijven. Ze blijven dweilen met de kraan open. Ze verdienen onze grootste bewondering en actieve steun. Ze bewaren namens ons menselijkheid in een onmenselijk geworden wereld. Zij houden het vol; wij mogen daarom niet in moedeloosheid verzinken. Wij mogen kracht putten uit wat zij doen. Om de medemenselijkheid te verdedigen. In kleine of grotere gebaren. 

Mieke Grypdonck is gepensioneerd hoogleraar verplegingswetenschap.