Liefde gaat nooit weg - Babs Mertens [column]

‘Heb je gehoord wat er gebeurde in het zuiden van Syrië?’, klinkt het terwijl ik onderweg ben naar de luchthaven. Even twijfel ik, maar nu kan het uitbrekende geweld me niet tegenhouden. Voor het eerst sinds de val van het regime wordt de Italiaanse jezuïet Paolo Dall’Oglio publiekelijk herdacht. Ik wil erbij zijn. In de conferentiezaal van woestijnklooster Deir Mar Moussa dalen we samen met Syriërs van alle landstreken en religieuze strekkingen af tot in de hel die Syrië de laatste decennia doormaakte. Ex-gevangenen getuigen over hun ervaringen met het voormalige Assad-regime en over hun weerbarstige veerkracht om het ondraaglijke toch te dragen. Soms laaien de gemoederen hoog op: de snijdende woede van mensen die tot op het bot vernederd werden, het hartverscheurende verdriet van pijnen die te lang alleen werden gedragen. 

Verhalen duiken op uit alle hoeken van het land. De openheid groeit: ‘We wisten niet hoe het voor jullie was.’  

Lees ook

Spreek! - Babs Mertens [column]

Lees het volledige artikel

Door de brokstukken en de nog verhitte stukken puin blijven we zoeken naar nieuwe hoop voor Syrië. Het is de hoop van Druzen, soennieten, christenen, Ismaëli’s die getroffen families gaan bezoeken. De hoop van twee jonge moslimvrouwen uit Idlib die kinderen en jongeren samenbrengen en getuigen over wat vergevingsgezindheid betekent. Het is de hoop van de gemeenschap van Deir Mar Moussa die ruimte biedt aan alle pijn, woede, verdriet en rouw … 

De grote afwezige die toch in alles aanwezig is, is Paolo Dall’Oglio. 

‘Paolo wás Syrië voor mij’, besluit Abouna Jihad, overste van de gemeenschap. ‘Toen hij verdween, leek het alsof ook Syrië verdween.’ Tot hij besefte dat Paolo’s leven én zijn verdwijning één getuigenis van liefde waren. Alsof de hele woestijn met hem schreeuwt: ‘Ik blijf, want liefde gaat nooit weg!’

Babs Mertens is stafmedewerker bij ‘TAU - Franciscaanse spiritualiteit vandaag’.