Zie, Ik ga iets nieuws beginnen – Valérie Kabergs [standpunt]

Een grote poëziekenner ben ik niet. Toch heb ik me zelf al af en toe eens aan een gedicht gewaagd. Op de een of andere manier brengt het altijd meer naar boven dan ik me op voorhand kon indenken. Alsof er iets nieuws ontstaat. Mede door die ervaring draag ik de poëzieweek een warm hart toe.

Het thema van de voorbije gedichtenweek was metamorfose. Bij Otheo staan we vaak stil bij kleine en grote metamorfoses. In het persoonlijke leven van mensen, zowel als op breder maatschappelijk vlak. Vaak hebben die metamorfoses met God van doen. Mensen lopen ergens tegenaan, maar ontdekken gaandeweg weer veerkracht en weten dat met God te verbinden. Of God lijkt net te ontbreken in tendensen in Kerk en samenleving en we proberen te zoeken naar sporen van Hem buiten de grote verhalen om. In het kleine, kwetsbare en verborgene.

Metamorfose staat eigenlijk in het hart van het christendom. Een al-krachtige God komt aanwezig in een mensenkind. Datzelfde gekwelde mensenlichaam verschijnt na de verrijzenis in een nieuwe, geheelde gedaante. Christenen zijn mensen die geloven in de metamorfose. Ze durven hoopvol zijn in situaties die tot wanhoop drijven en verwachten iets nieuws waar het oude lijkt te triomferen.

Poëzie en geloof spreken vaak dezelfde taal. Ze openen in de dagdagelijkse werkelijkheid een alternatieve wereld en kunnen ons bij de hand nemen om die verandering te leven. De gedichten die ons het sterkst raken, gaan soms een leven lang mee. Net omdat ze telkens opnieuw in staat zijn om iets nieuws te scheppen. En hoe fijn is het dan om af en toe ook zelf de pen vast te nemen. Om iets neer te schrijven wat je zelf nog niet kende, maar wat toch in jou ging leven. De aloude poëzie van de bijbelse Jesaja - Zie, Ik ga iets nieuws beginnen. Het is al begonnen, merk je het niet? (Js 43,19) - komt zo verrassend dichtbij.

Reageren? Mail naar valerie.kabergs@otheo.be