Woordkracht - Met een zucht [column]

“Vervolgens sloeg Hij zijn ogen ten hemel, zuchtte en sprak tot hem: “Effeta”, wat betekent: Ga open.”
Marcus 7,34 - 23ste zondag door het jaar

Afgelopen week waren er wel 101 dingen waar ik tegelijk aan dacht te moeten denken. Mara-Lea merkte mijn ongemak op en vroeg: “Waarom zucht je, mama?”

Ook Jezus zucht in het Evangelie voor zondag. Zou het hem ook allemaal even te boven zijn gegaan? Mooi is dan dat hij op het moment van de zucht zelf al ‘naar boven’ aan het kijken is om er zijn Vader te vinden. Jezus’ zucht lijkt er alleszins geen van berusting te zijn, want hij is volop betrokken in een gebarenspel met de doofstomme. 

Misschien spreekt zijn zucht eerder van verlangen. Verlangen naar een situatie waarin niets verhinderen kan dat Gods bevrijdende boodschap wordt gehoord en doorverteld. En wat Jezus verlangt, wordt waar. Want met de ‘opening’ van zijn oren en het ‘losmaken’ van zijn tong, wordt de doofstomme zélf een teken van Gods bevrijding. 

In het licht van Jezus bekeken, kan ik mijn eigen gezucht al wat beter verdragen. Het maakt me benieuwd zelfs, naar het verlangen dat schuilt in mijn zucht. En naar de manier waarop mijn verbondenheid met God kan helpen om die toekomst gaandeweg te ‘openen’.