We zijn op babybezoek bij mijn vriendin, wanneer ze vertelt dat ze met haar goede voornemens voor het nieuwe jaar is gestart. Ze gaat voortaan driemaal per week trainen om mee te kunnen lopen met wedstrijden.
Ik begrijp niet zo goed wat ik hoor: een baby, nog een ouder zusje, binnenkort weer een voltijdse job en toch ook nog tijd voor zichzelf die niet beperkt is tot uitgeput in de zetel liggen. Ze ziet het me wellicht denken en voegt er snel aan toe: ‘Op de loopband hier thuis he’.
Die loopband blijft in mijn gedachten spelen. Ook mijn lichaam zou wel een loopband kunnen gebruiken. Maar ik probeer mezelf begrip toe te spreken. Het leven zelf lijkt al vaak genoeg op een loopband, waar je op mee moet hollen. Misschien wens ik mezelf wel net géén loopband toe voor het nieuwe jaar. En verlang ik naar tijd om stil te mogen staan, naast alles wat voorbij rent. Tijd ook om terug te blikken op wat passeerde. Niet alleen wat voor ons ligt, verdient aandacht.
Eigenlijk put ik mijn dagdagelijkse kracht veel vaker uit het verleden, bedenk ik me. Eeuwenoude bijbelse woorden helpen me om houvast te vinden op de loopband van het leven of om met een hoopvolle blik naar de toekomst te kijken. Wat traditioneel lijkt, kan het heden soms net vernieuwen.
Niet alleen wat voor ons ligt, verdient aandacht.
Op dat vlak mag ik van geluk spreken dat ik eind vorig jaar bij Otheo mocht starten. Als mediabedrijf kan het niet anders dan meelopen op de loopband van de geschiedenis. Maar er is altijd ook ruimte om van die loopband af te stappen. Om wijsheden uit de rijke christelijke traditie uit te diepen en de verhalen van mensen die ernaar leven door te vertellen. In onze tijd is dat vernieuwend. Bijna exclusief. We hopen dan ook dat je in dit nieuwe jaar dicht bij ons blijft. En meeloopt op een spoor dat Kerk en leven met elkaar blijft verbinden.
