Een kind dat koekjes bakt met oma of aan een boot knutselt met opa. Hoe gezellig het er ook uitziet, veel grootouders en kleinkinderen zullen zichzelf niet herkennen in dat ideaalbeeld. En dat hoeft niet eens negatief te zijn. Zelf had ik een oma die ons in de bomen leerde klauteren en een opa die zich mee verkleedde. Ieder bouwt zijn of haar eigen unieke relatie op met omi’s, moekes, mimi’s, pepe’s, pakes en papsies. Die verbondenheid staat op Wereldgrootouderdag extra in de aandacht.
Net in die verbondenheid loopt het ook wel eens mis. Omdat karakters toch niet zo goed bij elkaar passen, er ruzie in de familie kwam of mensen elkaar minder kunnen zien omdat ze ver weg wonen. Ik denk ook in het bijzonder aan grootouders die een kleinkind verloren. Of aan mensen die nooit grootouder zullen zijn, omdat ze ook geen mama of papa konden worden. Die ene dag in het jaar waarop grootouders wat meer aandacht krijgen in de media, kan dan heel erg beladen zijn. Grootouderdag is er dus ook voor al wie een kleinkind mist. Vaak in alle scherpte.
Grootouderdag is er ook voor al wie een kleinkind mist. Vaak in alle scherpte.
Ik vraag me af of deze dag ook voor hen iets van warmte zou kunnen krijgen. We kennen allemaal wel iemand die een kleinkind mist. Wat als we net op Grootouderdag met extra aandacht bij hen zouden zijn? Om te luisteren naar wat misschien zo weinig benoemd wordt. Of om samen iets te doen wat niet herinnert aan de pijn van die dag.
Uiteindelijk gaat Grootouderdag ook over meer dan de band tussen grootouders en hun kleinkinderen. Paus Franciscus sprak heel bewust over een Werelddag voor Grootouders én Ouderen. Het gaat om dankbaarheid voor wat voorgaande generaties ons schonken en om respect voor ouderen vandaag in de samenleving. Elk kind wordt ooit oud. Is dat iets wat we vieren of eerder vrezen? Die ene dag op het jaar nodigt alvast uit tot het eerste. En ieder van ons kan een klein steentje bijdragen om van die hoop stukjes realiteit te maken.
