Zo getuigde Aline Colpaert op de wake: ‘Wees niet bang om het goede te doen voor slachtoffers’

Lieve Allemaal,

Hier begin ik dan, als niet-gelovige in het epicentrum van het Antwerpse katholieke geloof te spreken.

Ik ben seksueel misbruikt geweest. Door een pater te Vosselaar.

Vanuit mijn eigen morele en ethische waarden kan ik niet aan de kant blijven staan wanneer er een mogelijkheid is om echt samen te werken. Eenvoudig is dat niet. Met momenten toch over mijn schaduw heen moeten stappen tijdens deze voorbereiding. Vooral om dat sommige bijbelteksten niet met mij resoneren. Wel zo fijn om dit echt samen te kunnen doen met andere slachtoffers/overlevers en medewerkers van het bisdom. Een voorbeeld van wat echt samen betekent.

Ook vind ik het belangrijk om in overleg te gaan met de gelovigen die hier aanwezig zijn. Zoals ik in het verleden ook al deed te Vosselaar. Jullie hebben geen verantwoordelijkheid voor wat er ons is aangedaan. Dat zijn alleen de misbruikers en het instituut.

Ik vraag jullie,
Wees niet bang om het goede te doen voor slachtoffers. 
Wees niet  bang om hulp aan te bieden. 
Sta aan onze zijde wanneer een slachtoffer van seksueel misbruik hulp  nodig heeft. Doe het vooral vanuit jullie menselijkheid.

En ja, weet dat vele lotgenoten graag koffie drinken. En voor mij: black, no milk, no sugar.

Als je weet dat je de waarheid spreekt, ben je niet bang om te spreken. Dan neem ik ten gepaste tijden het woord in de publieke ruimte. Zoals ook vandaag. En de zaken te benoemen zoals ik ze voel. Ook als ik het instituut en zijn leider dien terecht te wijzen.

Ik betreur echt dat we steeds onze aandacht moeten opeisen in de media. Dat daardoor misschien de belangrijkste boodschap en nuance verloren gaat. Maar zo werkt het systeem nu eenmaal. Ik kan alleen maar hopen dat jullie mijn en heel zeker ons engagement zien als een geschenk.

Om aan te moedigen om beter te doen.
Om alerter te zijn.
Om de slachtoffers echt centraal te stellen. 
In eerste plaats om nooit meer. Binnen en buiten de Kerk.
Om nooit meer!
Om nooit meer! 

In de tweede plaats omdat niemand nog honger mag hebben of zijn therapieën niet kan betalen ten gevolge onvoldoende financiële middelen. Armoede is onaanvaardbaar.

Ik wil  jullie even meenemen naar het voorrecht dat ik heb gehad om twee keer een paus te ontmoeten. Dit als leider van het instituut, als wereldleider en het allerbelangrijkste: als mens.

Paus Franciscus was een man van de passie en het hart. Misschien een beetje zoals ik.  Hij heeft me voor de eerste keer echte erkenning gegeven van mijn seksueel misbruik en de mensonterende verkrachting van mijn ziel. En ja, hij heeft toen zaken gezegd die voor mij heel belangrijk zijn. Zo heb ik ook onthouden: 
Wees niet bang, heb moed!!!
Wees niet bang, heb moed!!!
Wees niet bang, heb moed!!! 

Lees ook

Wake voor slachtoffers misbruik: ‘Het was niet jouw fout, je had als kind beschermd moeten worden’

Lees het volledige nieuwsitem

Voor alle slachtoffers/overlevers van seksueel misbruik, binnen en buiten de Kerk, voeg ik er nog heel graag aan toe: wij hebben nul, nul, nul, nul procent verantwoordelijkheid voor wat ons  is aangedaan. Dit kunnen we niet voldoende herhalen. 

Schaamte is de meest verschrikkelijke en pijnlijke emotie. Alle slachtoffers van seksueel misbruik hebben er allemaal mee te maken. Schaamte is echter echt niet op zijn plaats. In tegendeel, eens je de schaamte van jezelf kan afschudden, kan jouw healing beginnen. Kunnen wij elk op onze  eigen mooie authentieke manier woorden geven aan onze gebrokenheid. 

Het maakt ons leven kapot en toch ook niet. Want er is hoop, er is healing mogelijk. 
Door het eigenaarschap op te nemen. Niet van het seksueel misbruik zelf, maar van het herstel.
Eigenaarschap betekent niet dat je schuld draagt. Het betekent dat je de regie terugneemt over je leven. Dat je zegt: dit is mij overkomen, maar ik ben het  niet.  
Want trauma ontneemt controle. 
Het vertelt je brein: ’Je bent machteloos.’
Eigenaarschap doorbreekt die boodschap. Eigenaarschap geeft je het recht om te kiezen voor radicale zelfzorg. Geeft je het recht om te spreken zoals jij wil. Stilte en zwijgen is ook spreken.
Ik supporter heel hard dat elke lotgenoot woorden kan geven aan zijn gebrokenheid.

Een tweetal weken geleden was ik in Rome. Wat een circus is me dat hier! Is al dit materialisme echt nodig om de eenvoudige waarheid en boodschap van liefde na te leven? Waar Franciscus een man van het hart is, is paus Leo een man van de geest. Empathisch, maar ook duidelijk een politiek strateeg.

Wij hebben drie thema’s besproken:

1. Spiritualiteit

Onder meer over ’spiriticide’ of  ’De verkrachting van onze ziel’.

De gelovigen onder de 15 hebben de vraag gesteld wat paus Leo XIV gaat doen om zij die hun geloof hebben verloren, te helpen dit terug te krijgen.

Wij hebben de bevestiging gekregen dat de term ’spiriticide’ in het canoniek recht zal worden opgenomen. Een mooie erkenning. Nu nog in ons Belgisch strafrecht.

Persoonlijk heb ik ook opnieuw erkenning gekregen van mijn trauma.

2. Nooit meer

Dit gaat onder meer over een betere screening en opvolging van priesters, paters, nonnen en medewerkers.  

Hij is hier natuurlijk voor. De paus is wel zo eerlijk om te vertellen dat dit geen zekerheid is dat het nooit meer zal gebeuren.

3.   ‘Trauma informed’ zorgsysteem op basis van een holistische zienswijze.

In essentie betekent dit dat elke lotgenoot vanuit zijn eigenaarschap van het seksueel misbruik het recht heeft om op autonome wijze te bepalen welke zorg hij nodig heeft om van zijn trauma te healen. Het eigenaarschap van het trauma is hierin essentieel. De paus is het hier mee eens en steunt onze eis.

Ook met het  standpunt dat wanneer men geen comfortabel leven kan leiden, er geen sprake kan zijn van zorg. Een gesprek met een psychiater/psycholoog of een sessie emotioneel lichaamswerk heeft geen waarde als je 's avonds niet weet of je  geld hebt om je verwarming te betalen. Of wanneer je geen geld hebt om  eten te kunnen betalen binnen een week.

Ook dit standpunt steunt hij ten volle.

Ik volg ook zijn standpunt dat een financiële vergoeding alleen geen erkenning is. Het maakt er wel noodzakelijk deel van uit.  Zeg nu zelf, als je dit allemaal leest. Vraag je jezelf toch af waar het Belgisch instituut en bischoppen nog op wachten.

Voor mij was het heel geruststellend dat de paus een grote kennis heeft over Trauma en de gevolgen van Trauma.  Ik volg zijn mening over de noodzaak van te kunnen vergeven. Net als respect voor alle slachtoffers die het nog niet kunnen of het helemaal niet willen. Voor mij  is vergeven menselijk en heeft het geen katholieke gelovige betekenis.

Dit is nu voor mij heel moeilijk moment! Om de laatste noodzakelijk stap te zetten om mijn trauma te kunnen laten zijn. En het voelt ook zo moeilijk en pijn vol aan.

Mijn misbruiker heb ik al  vergeven.

Ik wil  zelf ook vergiffenis vragen aan mijn mama, mijn overleden papa, mijn broers, familie, mijn vriendinnen en vrienden, mij ex-geliefden Ilse, Ann en heel zeker ook Lief. Ook aan collega’s. En vooral ook aan mezelf. 

Omdat mijn traumasporen me belet hebben om niet altijd de dochter, zus, partner en vriendin  te zijn geweest die ik wil zijn. Die ik de kern van mijn innerlijke zelf ben.

Ik vergeef hier en nu ook het instituut om al wat ze mij hebben aangedaan. De boosheid , de woede, de frustratie zijn me niet meer dienstig.  

Het instituut vergeven betekent niet dat je het iemand gemakkelijk maakt, het betekent dat je jezelf toelaat om in alle vrijheid verder te gaan met jouw leven.  In vergeven zit ook het woord ’geven’. Ik wil mezelf de volledige ruimte geven voor wat echt belangrijk is voor mij.

Vergeven is een daad die je niet in één keer doet. Het is een proces van vallen en opstaan. Van zachtheid en mildheid. Net als het leven zelf. Ook geen toeval dat ik het vandaag doe op de wake. De afsluiting van een lang proces en enkele heel intense weken.

Graag sluit ik af met mijn eigen mantra’s:

Be strong, not hard
Be soft, not weak

Ik wens iedereen veel zachtheid naar zichzelf toe.

Aline Colpaert