Otheo-podcastmaker Wim Corbeel schrijft boek over zijn avonturen op Brusselse parochie

Van ‘mevrouw Snaar’ tot ‘Henk Suikerwafel’. Wie een ernstig boek verwacht, blijft wellicht op zijn honger zitten. Wie Wim Corbeel (53) echter beter kent, weet dat humor nooit ver weg is in zijn leven. Vandaag woont hij samen met zijn echtgenote Gabrielle Christenhusz in de Ros Beiaardstad, waar hij sinds vorig jaar parochieassistent is.

Wim Corbeel: ‘In zijn brief Gaudete et Exsultate (Wees blij en juich!) onderstreept paus Franciscus het belang van humor: ‘Christelijke vreugde gaat gewoonlijk gepaard met een gevoel voor humor’ en ook ‘God wil dat we positief, dankbaar en niet te gecompliceerd zijn’. In mijn debuutroman zal je dan ook geen cynisme of sarcasme terugvinden, maar veeleer een vorm van milde humor. Dat leerde ik van Toon Hermans, mijn grote idool. Wat zouden we trouwens doen als we te midden van angst, onheil, cynisme en onzekerheid geen glimlach meer op de lippen kregen? Waren we dan niet reddeloos verloren?’

Aansluitend bij het Jubeljaar wil Wim met Het dolle dagboek mensen hoop geven. Ook hij zelf is hoopvol. ‘In de kerk gebeuren ook mooie dingen, soms onopvallend en in stilte, en gaat het er geregeld vrolijk aan toe. Ik ben blij en dankbaar dat ik een katholiek mag zijn. De Kerk is geroepen om te getuigen van een Boodschap die, wat mij – en zovelen overal ter wereld – betreft, mooier is dan de mooiste parel, één die mensen wil oprichten in plaats van hen naar beneden te drukken.’

Dat de Kerk voor belangrijke uitdagingen staat, steekt Wim Corbeel niet onder stoelen of banken. ‘In Brussel zeiden we wel eens dat de kerkelijke evoluties en uitdagingen waarmee Vlamingen in de hoofdstad te maken krijgen, twintig jaar later ook in de rest van Vlaanderen voorkomen. Dat was grappig bedoeld, maar is ook deels realiteit. De uitdagingen rond het uitbouwen van ‘de nieuwe parochie’, het dalende aantal voorgangers en gelovigen, stel ik ook in Dendermonde vast. We proberen ‘de nieuwe parochie’ voor te stellen als een positief project, maar veel mensen bevinden zich in een rouwproces. Daar écht naar luisteren, is ook voor mij een leerproces. Ik moet een evenwicht vinden tussen de verzuchtingen van mensen en de toekomst die nu voorbereid moet worden.’

‘Behalve luisteren is het ook belangrijk om zelf te durven getuigen van je gelovige leven’, meent Wim. ‘Ook het persoonlijke gebed is voor mij, net als het ontmoeten van mensen en met hen uitwisselen over geloof, essentieel op mijn gelovige weg. Mijn echtgenote is daarbij een unieke gids. Ze verdiept mijn geloof en mijn ervaringen van wat liefde is.’

‘Het dolle dagboek’ van Wim Corbeel is uitgegeven bij Het Punt. Info: wim@elisabethparochie.be