Scheutist Jan Reynebeau hongerde voor rechtvaardigheid in Gaza. Dag 1: Druk programma en doktersraad
10 uur. De grote deur van de Begijnhofkerk in Brussel, House of Compassion – Huis voor Mededogen en Rechtvaardigheid, staat open. In mijn valiesje heb ik een laken, een hoofdkussen, een handdoek en mijn laptop gestopt. In mijn rugzak wat reservegoed, een pull, schrijfgerief, en een beetje lectuur. Goed voor vijf dagen vasten. Vijf dagen solidair zijn met de Gazanen. Zij vasten al veel langer. Verplicht.
We zijn met tien. Dertig anderen hebben zich aangesloten en vasten onder een andere vorm.
Er is veel leven en kleur in de kerk. Een dertigtal mensen legt de laatste hand aan het opstellen van panelen met beelden van de ellende in Gaza, dood en verwoesting. Hier en daar tafels met foto’s, affiches, folders, krantenknipsels, getuigenissen, boekjes. Bij een van de pijlers van het gebouw een evocatie van het bloedvergieten met doeken in rode kleur gedrenkt, een pop die een kind voorstelt en aangrijpende foto’s.
In het koor, helemaal vooraan, ligt een uitgerolde spandoek, 15 meter lang, met honderden namen van slachtoffers, veel vrouwen en kinderen. Er is veel rood te zien. Een rode lijn is overschreden. Stilzwijgen kan niet meer.
Er is veel rood te zien. Er is een rode lijn overschreden. Stilzwijgen kan niet meer.
Om 10 uur wordt de pers verwacht. Camera’s worden opgesteld, micro’s bovengehaald, mensen geïnterviewd. Voor een klein podium met scherm staan een 50-tal stoelen. Daniel, Geneviève en Omar zijn de initiatiefnemers en geven duiding bij de actie. Persmensen lopen vooral rond om beelden te nemen. Duiding vinden ze in folders. Het moet vlug gaan, want om 11h worden ze elders verwacht. 'Kan je in enkele woordjes zeggen waarom je dit doet?'
Lees ook
Rond en na de middag is het wat rustiger. Een dokter is langs gekomen om raad te geven over het vasten. Ze komt voortaan dagelijks. Helemaal achteraan de kerk is de slaaphoek verzien. We installeren de 10 veldbedden die we van Artsen zonder Grenzen hebben gekregen. Het doet me denken aan heel veel jaren terug, de jeugdjaren. En aan enkele jaren later, de overnachten in de hutten van de dorpen. Afwachten wat dat slapen hier wordt.
Het programma voorziet een ontmoeting met de ‘Marcheurs de Gaza’, een groepje mensen die van hieruit naar Caïro vliegen en van daaruit Gaza willen binnenkomen. Het is weinigen gelukt. Bij enkelen begon de boycot reeds op de luchthaven van Caïro, bij anderen bij aankomst in het hotel. Hun verhalen zijn aangrijpend. Netanyahu’s arm gaat tot ver in Egypte.
Brigitte Herremans, gekend in Broederlijk Delen en Pax Christi, komt duiding geven over het conflict in Gaza. Naarmate het inzicht in de situatie groeit, vermindert mijn hoop op een duurzame en vlugge oplossing. Niet om verheugd over te zijn.
Mijn hoofd is vol en mijn maag leeg.
Het is al laat op de avond. Er is nog een korte dagsluiting . Mijn hoofd is vol en mijn maag leeg. Honger heb ik niet gevoeld. Ik neem nog vlug wat warme thé en kruip in de slaapzak. Het is een drukke en intense dag geweest. Ik ben moe. De eerste dag zit erop. Benieuwd wat het morgen wordt.
