Diane Foley, moeder van door IS vermoorde journalist, getuigt op Jubileum van de Troost

Maandagavond 15 september verzamelden zich ongeveer 9.000 pelgrims in de Sint-Pietersbasiliek om deel te nemen aan een gebedswake voor het Jubileum van de Troost. De bijzondere viering werd opgedragen aan iedereen die een verlies, trauma of tegenslag te verwerken heeft.

Paus Leo XIV ging voor in de woorddienst en luisterde onder andere naar twee getuigenissen van vrouwen die een traumatisch verlies van een dierbare hebben meegemaakt.

‘God gaf mij de genade hem te zien als een medezondaar’

Diane Foley deelde haar strijd om niet verbitterd te raken nadat leden van IS in 2014 haar zoon vermoordden. James Foley werd in Syrië ontvoerd, uitgehongerd, gemarteld en publiekelijk onthoofd, omdat hij Amerikaan, journalist en christen was.

Ondanks haar woede wendde Foley zich tot God, gesteund door Maria, die ook een onschuldige zoon verloor.

Nadat twee jihadisten werden gearresteerd en in de Verenigde Staten voor de rechter werden gebracht, vroeg Foley om een ​​ontmoeting met Alexanda Kotey, een van de mannen die haar zoon hadden vermoord. Tijdens hun ontmoeting toonde Kotey 'veel spijt', aldus Foley. 'God gaf mij de genade om hem te zien als een medezondaar die genade nodig heeft, net als ik,' zei ze.

‘Het enige wat ik kon doen, was een lange omhelzing’

Lucia Di Mauro Montanino vertelde over de pijn die zij en haar dochter doormaakten nadat haar man, een bewaker, werd vermoord door een groep jongemannen in de Italiaanse stad Napels.

Enkele jaren nadat de jongste van de groep, de 17-jarige Antonio, tot 22 jaar gevangenisstraf was veroordeeld, wilde hij Lucia Di Mauro Montanino ontmoeten en haar om vergeving vragen.

'Voor mij zag ik een jongen die trilde, die huilde, die om vergeving vroeg, en het enige wat ik kon doen was een lange omhelzing,' zei ze. 'Daar voelde ik in mij het verlangen en de mogelijkheid om pijn om te zetten in iets nieuws.'

'Verzoening vereist een actieve ontmoeting,' besloot ze. 'Dat is wat Antonio de kans gaf een nieuw leven op te bouwen en mij de kans om de dood van mijn man te begrijpen.'

'Soms zijn tranen de enige troost die we vinden'

Paus Leo stond in zijn toespraak stil bij de behoefte van de mensheid aan troost en verlichting te midden van de vele oorlogen en persoonlijke verliezen die mensen dagelijks ondergaan.

'In tijden van duisternis, zelfs als alle uiterlijke schijn anders doet vermoeden, verlaat God ons niet,' zei hij. 'Integendeel, juist in deze momenten worden we meer dan ooit uitgenodigd om onze hoop te vestigen op de nabijheid van de Redder die ons nooit in de steek laat.'

De paus merkte op dat mensen die lijden om zich heen kijken naar iemand die troost kan bieden, maar dat ze vaak niemand vinden. 'Soms zijn tranen de enige troost die we vinden.' Hij zei dat we ons daarvoor nooit hoeven te schamen, omdat ze de stille kreet van onze zwakke en beproefde menselijkheid uitdrukken.

'Pijn mag geen aanleiding geven tot geweld'

De paus merkte op dat de getuigenissen van Diane Foley en Lucia Di Mauro Montanino de waarheid onthullen dat 'pijn geen aanleiding mag geven tot geweld', omdat liefde haat kan overwinnen.

De paus verwees ook naar de overlevers van geweld en misbruik in de Kerk. 'De Kerk, waarvan sommige leden u helaas pijn hebben gedaan, knielt vandaag met u voor onze Moeder,' zei hij. 'Mogen we allemaal van haar leren om de meest kwetsbaren met tederheid te beschermen!'

Tot slot riep de paus op om een ​​einde te maken aan het verpletterende geweld, de honger en de oorlog, die enorm lijden veroorzaken bij hele bevolkingsgroepen.

'Zelfs te midden van zoveel arrogantie,' zei paus Leo, 'zijn we er zeker van dat God harten en handen zal inspireren om hulp en troost te bieden: vredestichters die degenen die pijn en verdriet lijden, kunnen troosten.'

Bronnen: Vatican News (Engels) - La Croix (Frans)