Simon ging op jongerenretraite in Orval: ‘Daar sta je dan, te dansen met bijna 80-jarige monniken’

Midden in de zomer nodigen de broeders van de abdij van Orval jongeren uit om enkele dagen de stilte op te zoeken en samen met hen in te stappen in de leerschool van het gebed. Het programma van OJP, Orval Jeunes en Prière, biedt Bijbelse inleidingen, uitwisseling in kleine deelgroepjes, keuze-activiteiten van schilderen en wandelen tot werken in het bos. Het thema dit jaar was: bidden met heel je wezen.  Simon* was erbij en vertelt over zijn ervaring.

Begin augustus vertrok ik net als 46 andere jongeren richting abdij van Orval voor OJP, Orval Jeunes en Prière. Een belevenis die je op alle vlakken uitdaagt. Je zou denken dat de muren van een klooster je vrijheid ontnemen, maar het zijn diezelfde muren die juist je innerlijke vrijheid beschermen. Hoe? Dat kan je eigenlijk enkel beleven.

Orval is een plaats waar het oorverdovend stil is. In eerste instantie zou je zo'n plek opzoeken om te vluchten voor het alledaagse, maar al snel leer je dat er meer confrontatie is dan ontsnapping. Het is een plek die je met open armen ontvangt én je opvangt bij onvermijdelijk moeilijkere momenten. 

OJP is een totaalpakket van hartelijkheid. Doorheen de week hoor je de broeders aan het woord en kom je tot het besef hoe onwaarschijnlijk inspirerend zij zijn. Ze beseffen dat het geloof voor jongeren een moeilijk gegeven is en gaan samen met jou op weg. Zo leerden wij doorheen de week hoe de monniken naar ‘het gebed’ kijken. Wat is bidden? Waar bid je? Hoe doe je dat zelfs? Vragen die je je als zoekende jongere en als jonge christen stelt.

Vooral de authenticiteit en intensiteit waarmee de broeders spreken, verwonderden mij. De broeders zijn niet bezig met ons de les te spellen. Ze willen ons motiveren en inspireren. OJP is een handreiking die je zelf moet vastpakken. Mág vastpakken. De broeders zullen je nooit verplichten om mee te gaan in hun verhaal, maar dat houdt hen niet tegen om met volle overgave over hun roeping te spreken.

Ik vind het dan ook buitengewoon hoeveel menselijkheid OJP met zich meebrengt. Hoewel we allemaal verschillen, focusten we de hele week op wat ons als mens verbindt. Het sleutelwoord dat Orval en OJP voor mij beschrijft, is dan ook verbondenheid.

Want plots sta je op de laatste avond te dansen met bijna 80-jarige monniken. Niet nadenken, maar eerst beleven. Dat was het devies dat de broeders ons zelf meegaven. Een wankel ritmegevoel of niet, er was die avond geen ruimte voor oordeel. Waar het op aankwam, was het samen dansen. Doorheen de week was de aandacht komen te liggen op het spel dat we in het gebed ervaren. Die laatste avond werd duidelijk dat we allemaal hetzelfde spel spelen, elk op onze eigen manier. De muziek sprak evenveel als de dansbewegingen en de poëzie was even ontroerend als de stilte. 

OJP is een week die ik doorheen het jaar zal koesteren. Je ziet en voelt dat iedereen zoekende is en onderweg. Ook de monniken! Je beseft dat je niet alleen bent. Die ervaring draag je mee, ook in de momenten na OJP. Wie meegaat naar OJP, leert zichzelf – en het leven – beter kennen. En dat motiveert en inspireert alleen maar om verder op weg en op zoek te gaan.

Ik schrijf dit niet neer om reclame te maken voor OJP, want net als de broeders wil ik mensen niet overtuigen. Ik schrijf omdat de abdij mij riep. Niet om in te treden weliswaar, maar om stil te staan. Er is een stem diep in ons die ons laat weten dat we een moment van stilte nodig hebben. Daarom heeft Orval volgens mij geen reclame nodig. Het verlangen en het besef er in Orval en OJP gewoon te mogen ‘zijn’, is meer dan genoeg. 

• Simon is niet de echte naam van de auteur

Wil je volgend jaar deelnemen? Lees hier alvast meer info