Sociale (afbraak)media — dit schrijven ‘De 12’ deze week

De 12’ vormen samen het lezerspanel van Kerk & Leven. In een beurtrol verzorgen ze elke week vier kleine rubrieken: een column, het antwoord op drie doordenkers, een foto die ze onlangs op Otheo zagen en die hen inspireerde en een citaat dat hen dierbaar is.

Sociale (afbraak)media — column Luc Smeets

Onder de noemer ‘sociale media’ zijn er de afgelopen tijd talrijke digitale kanalen bijgekomen om virtueel met elkaar verbonden te zijn: videobellen, het uitwisselen van foto’s en video’s, afspraken maken, snel je mening geven … Facebook, WhatsApp, Tinder en zo veel meer. Maar deze vooruitgang heeft ook een schaduwzijde: valse profielen, hacken en vaak een verharding in taalgebruik en omgangsvormen. Sociale media worden dan ‘sociale afbraakmedia’, door het eenzijdig negatieve gebruik ervan.

Soms maakt het me moedeloos om te zien dat de nuance plaatsmaakt voor zwart-wituitspraken, die niet verbinden, maar eerder scheiden. De mogelijkheid om meer te connecteren komt dan in de schaduw te staan door de destructieve manier waarop deze nieuwe communicatiemogelijkheden worden gebruikt.

Een andere schaduwzijde is het overmatige gebruik van deze media, waardoor overprikkeling en verslaving reëel en authentiek contact in de weg staan. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de nood aan deconnecteren en nieuwe afspraken over het gebruik van sociale media de kop opsteekt, zowel op school als daarbuiten.

Een uitsluitend evenwichtig gebruik gericht op positieve communicatie is misschien een naïef droombeeld. Zelf kies ik voor een positieve benadering en gebruik ik sociale media om positieve boodschappen te delen en mensen samen te brengen en te inspireren. En ik geef toe… volgens mijn huisgenote nemen die sociale media ook bij mij telkens weer meer tijd in beslag dan ik had gedacht.

Doordenkers: Xenia Geysemans beantwoordt 3 vragen

Wat mag de laatste muziek zijn die je hoort?

Rammstein. Hard, luid en intens. Als ik dan toch moet gaan, liefst niet op een kabbelend pianodeuntje. Gewoon nog één keer voluit. Het lijkt me eigenlijk een mooie soundtrack voor het leven dat ik heb mogen hebben: soms behoorlijk luidruchtig en chaotisch, maar vooral heel intens en schoon.

Welke slechte eigenschap van jezelf kun je moeilijk bedwingen?

Ik ben een dramaqueen. Geef mij een mug en ik lever u binnen de kortste keren een olifant. Een klein probleem kan in mijn hoofd soms uitgroeien tot een complete Netflix-miniserie, liefst met meerdere seizoenen. Gelukkig heb ik meestal achteraf genoeg zelfkennis om er ook mee te kunnen lachen.

Met welk 11de gebod zouden de Tien Geboden kunnen worden aangevuld?

Gij zult niet blindelings geloven wat uw algoritme u voorschotelt. Of iets korter: Gij zult uw gezond verstand niet uitbesteden aan AI. Digitalisering kan ons ongelooflijk veel brengen, maar misschien hebben we vandaag vooral een gebod nodig dat ons eraan herinnert dat technologie een hulpmiddel is en geen vervanging voor ons eigen denken, geweten en oordeel. Amen.

Jana Wuyts kiest een foto die haar bijbleef

Zeggen dat mijn echtgenoot een trappistenliefhebber is, is een understatement. Wie ons vanuit België met de wagen bezoekt in de Catalaanse bergen, krijgt steevast het verzoek er enkele mee te nemen. Tot zijn vreugde had onze vriendin Kris laatst zes flesjes Westvleteren bij. Zeldzaam maakt begeerd, en op 1.200 kilometer van de bron is het voor hem het nec plus ultra. Zo blij als ik ben wanneer ik een bergnachtorchis vind in ons bos, zo verguld is hij met die flesjes.

Nu abt Manu wordt opgevolgd, herinneren we ons weer hoe tijdens zijn abtsperiode Westvleteren werd uitgeroepen tot het beste bier ter wereld. Zo’n erkenning is natuurlijk bijzonder, maar wat mij is bijgebleven is hoe de broeders ermee omgingen: trouw aan hun principes. Wat een voorbeeld in een wereld die gedomineerd wordt door groei, overvloed en ongebreideldheid.

Daar drinken we er straks eentje op.

Broeder Daniël over dit citaat

Mensen van wie gevaar uitgaat en die kwaad aanrichten – zijn die wel gelukkig? Van een gelukkig iemand, stel ik me voor, valt weinig te vrezen. Voelt een gelukkig mens zich misschien meer (immaterieel) voldaan in plaats van gefrustreerd? Meer vredig dan querulant? Eerder gul dan hebberig? ‘Denk aan wat de Heer Jezus zei: je wordt gelukkiger van geven dan van krijgen’ (Hand. 20, 28-38). Een slogan die wel minder verkoopt in onze huidige westerse cultuur. Geluk is niet hetzelfde als alles hebben, als doen waar jij zin in hebt. Geluk wordt gegenereerd uit doen wat zin sticht, uit deugden oefenen, uit werk dat ertoe doet, met jouw talenten bijdragen en bouwen aan elkaar. Jezus zegt dat je er een gelukkig, voldaan, tevreden mens van wordt. Valt van zo’n mens gevaar te verwachten?