Post-it — dit schrijven ‘De 12’ deze week

De 12’ vormen samen het lezerspanel van Kerk & Leven. In een beurtrol verzorgen ze elke week vier kleine rubrieken: een column, het antwoord op drie doordenkers, een foto die ze onlangs op Otheo zagen en die hen inspireerde en een citaat dat hen dierbaar is.

Post-it  — column Dirk Aerts

Ik besteed sinds lang een groot gedeelte van mijn vrije tijd aan de begeleiding van pelgrims naar Santiago de Compostela. Het feit dat vorig jaar meer dan een half miljoen mensen de stad bezochten, wijst erop dat er voorlopig geen maat staat op het succes van de Jakobsweg. Het waarom van deze heropleving heeft me altijd verbaasd.

Enkele jaren geleden toonde een Santiagoganger me een foto van een Christusbeeld in een kerkje langs de Camino Francés. Het betrof een levensgrote Christus aan het kruis. Het beeld op zich was weinig bijzonder, maar wel gevat in een lijst die bovenaan fraai was afgewerkt. Dergelijke beelden tref je vanzelfsprekend in veel kerken aan. Ooit waren ze voorwerp van verering, maar nu zijn ze doorgaans verworden tot meubilair. Maar hier had het beeld een nieuwe betekenis gekregen. De pelgrims die hier dagelijks voorbijtrekken, hebben de lijst helemaal volgehangen met post-its vol wensen en gebedjes.

Wat in dat kerkje met dat beeld gebeurt, lijkt me symbolisch voor de hedendaagse camino. Men kan meewarig doen over de wijze waarop de hedendaagse pelgrims hun tocht beleven. Dit Christusbeeld bewijst voor mij dat het om meer gaat dan een meerdaagse trektocht. Technisch gesproken gaat het hier over religieus erfgoed, maar hier krijgt het merkwaardig genoeg een tweede leven. Net zoals de inwoners uit dit dorp zich ooit aangesproken voelden door deze lijdende Christus, gebeurt nu hetzelfde met de pelgrims. Ook voor hen verwijst dit beeld op een bepaalde manier naar iets hogers dat ze niet kunnen vatten. Zo leggen ze zonder veel gêne op een oude laag van humus een nieuwe laag.

Doordenkers: Alexander Vandaele beantwoordt 3 vragen

Ik weet nog waar ik was toen ik hoorde dat…

… paus Benedictus XVI op 11 februari 2013 zijn ontslag aankondigde. Het was een rustige maandagochtend tijdens de krokusvakantie. Ik woonde toen in een appartement in Brakel en dacht: ‘Is dit een vervroegde aprilgrap?’ Ik ging meteen naar deken Luc om te horen of ik het wel goed begrepen had. De paus-professor gaf zijn strafste les: zelfs het hoogste ambt in de kerk is een dienst, geen bezit. Zelfs de - hopelijk - comfortabele bisschopszetel van Rome blijft uiteindelijk een stoel, geen troon.

Met welk elfde gebod zouden de Tien Geboden kunnen worden aangevuld?

‘Gij zult God niet voor uw eigen kar spannen.’ Anno 2026 zijn nogal wat mensen specialist om hun overtuigingen en belangen op alles te laten primeren. Soms maken we van onze eigen wil zelfs de wil van God. Geloven betekent voor mij niet dat God altijd aan mijn kant staat. Het betekent dat ik mij best afvraag of ik wel aan Gods kant sta…

Wat is de mooiste menselijke eigenschap?

Trouw. Liefde en geloof zijn moeilijk te bewijzen, maar trouw maakt ze zichtbaar. Trouw is blijven wanneer het moeilijk wordt, blijven geloven in iemand wanneer die het zelf niet meer kan en blijven liefhebben wanneer er niets tegenover staat. Trouw heeft ook iets van barmhartigheid: ze schrijft mensen niet af om hun kwetsbaarheid. Liefde kan beginnen met een vonk, maar trouw bewijst dat het vuur blijft branden. Het is het mooiste wat een mens kan schenken: ‘Op mij mag je blijven rekenen.’

Mats De Cubber kiest een foto die hem bijbleef

Bij het surfen door het archief van Otheo kwam ik deze foto tegen. De abstracte voorstelling van de Heilige Drie-eenheid verwijst naar het goddelijke mysterie dat niet vast te leggen is in één beeld. Het doet mij denken aan de masterclass van Elijah Fox, een gevestigde naam in de muziekwereld. Hij had een authentieke kijk op muziek. Muziek was als meubilair, vond hij. Klanken kunnen een ruimte vullen. Hij gebruikte de metafoor van de kleine kamer. Stel dat die helemaal leeg is, behalve een platenspeler die Bob Marley speelt. Dan zal er een zeer relaxte sfeer hangen. En als je Metallica draait, krijgt de kamer een andere sfeer. Niet beter, maar anders. Dat past perfect bij het beeld van dit glasraam en de abstractheid ervan. We weten op het eerste gezicht niet wat het precies zegt, maar het spreekt. Aan ons om te luisteren. 

Romy Kersten over dit citaat

Dit citaat kwam ik zes jaar geleden voor het eerst tegen en het heeft mijn kijk op het leven blijvend veranderd. Ik ben de eerste om toe te geven dat ik altijd maar meer wil. Het lijkt nooit goed genoeg en er is altijd ruimte voor verbetering. Toch nemen we zoveel moois in ons leven elke dag als vanzelfsprekend aan. De maand oktober stond voor mij dan ook volledig in het teken van dankbaarheid. Samen met acht anderen ben ik in Leuven aan de slag gegaan met het boek Dankretraite. Elke week deelden we met elkaar onze lichtpuntjes van dankbaarheid, de moeilijkheden die we tegenkwamen en de manieren waarop God tot ons spreekt doorheen het dagelijkse leven. Danken doet deugd. Daarom stel ik je graag deze vraag: waar kan jij God op dit moment voor danken?