Evangelie: Johannes 1, 29-34— ‘Zie het Lam Gods dat de zonde van de wereld wegneemt’
In die tijd zag Johannes de Doper Jezus naar zich toekomen en zei: ‘Zie, het Lam Gods dat de zonde van de wereld wegneemt. Deze is het van wie ik zei: Achter mij komt een man die vóór mij is, want Hij was eerder dan ik. Ook ik kende Hem niet maar opdat Hij aan Israël geopenbaard zou worden, daarom kwam ik met water dopen.’ Verder getuigde Johannes: ‘Ik heb de Geest als een duif uit de hemel zien neerdalen en Hij bleef op Hem rusten. Ook ik kende Hem niet, maar die mij gezonden had om met water te dopen, Hij had tot mij gesproken: Op wie gij de Geest zult zien neerdalen en blijven rusten, Hij is het die doopt met de heilige Geest. Ik heb het zelf gezien en ik heb getuigd: Deze is de Zoon van God.’
Commentaar Saskia Van den Kieboom: ‘Wat we kunnen leren van Johannes de Doper’
We treffen deze week een uiterst enthousiaste Johannes de Doper aan. Want de man die voor hem kwam, die groter zou zijn dan hij, is er nu. En Johannes kondigt hem aan met de woorden: ‘Zie, het Lam Gods dat wegneemt de zonden der wereld.’ Deze woorden klinken elke week in de eucharistieviering, hetzij gesproken of gezongen.
Je moet niet meer bij mij zijn, maar wel bij Hem!
Met deze woorden wilde Johannes de mensen naar Jezus leiden: ‘Je moet niet meer bij mij zijn, maar wel bij Hem!’ Hij doopt immers niet alleen met water, maar met de Heilige Geest. Johannes had al gehoord dat Jezus zou komen en dat Hij groter zou zijn, maar nu was Hij er echt. In plaats van jaloers of ongemakkelijk te zijn, was Johannes dankbaar dat hij de weg mocht wijzen. Dankbaar dat hij zijn rol in het grotere verhaal mocht opnemen. Johannes herkende Jezus en kon niet anders dan over Hem getuigen. Hij zag daarin zijn roeping. Dat is wat een ontmoeting met Christus doet: het plaatst je op de juiste plek om te doen wat je moet doen. In het geval van Johannes is dat getuigen en de weg wijzen.
Het klinkt zo vanzelfsprekend, maar dat is het niet. We leven in een wereld waarin veel mensen altijd maar de grootste willen zijn en de belangrijkste positie willen innemen. Heel menselijk, maar het gaat tegen Gods plan in. Johannes had even goed jaloers kunnen worden, en kwaad omdat hij niet langer de ‘belangrijkste’ doper was. Het tegendeel gebeurde: Johannes werd juist enthousiast over zijn nieuwe taak: mensen naar Christus brengen. Daartoe was hij geroepen. En zijn we niet allemaal daartoe geroepen? Om mensen te vertellen over Christus? Over wie Hij voor ons is? Over wie Hij kan zijn? Wanneer we werkelijk met Christus bezig zijn, dan is er geen competitie meer over wie de grootste is. Wanneer we werkelijk met Christus bezig zijn is er geen jaloezie, dan hoeven we niet te wedijveren, we ‘zijn’ gewoon, bij Hem, met elkaar. Het is geen vanzelfsprekend gegeven, maar we kunnen elkaar daar misschien een beetje in oefenen: getuigen over Jezus en mensen naar Hem toe wijzen. Samen.
Saskia Van den Kieboom is stafmedewerker gezinspastoraal en aanspreekpunt voor geloof en homoseksualiteit.
