Meegemaakt: het Festival van de Hoop in Genk

WAT: Festival van de Hoop
WANNEER: vrijdag 19 september 2025
WAAR: Atlas College Genk
WIE: bisdom Hasselt
HOEVEEL: 800 pelgrims van de hoop
DUUR: van 17.30 tot 22 uur
VOOR OTHEO TER PLAATSE: freelance journalist Philippe Ghysens

Het Atlascollege in Genk is gigantisch groot, 14 hectare om precies te zijn. De katholieke school ontvangt op een schooldag niet minder dan 3.400 leerlingen en 700 leerkrachten in negen gebouwen. Er is meer dan plaats genoeg om de 800 Pelgrims van de Hoop comfortabel te ontvangen. Ze vinden er voor elk wat wils, voedsel voor geest en lichaam, op een zilveren dienblad aangeboden door het bisdom Hasselt en het Katholiek Onderwijs Vlaanderen.

Het Festival van de Hoop is het - uitverkocht - hoogtepunt van het jubeljaar. ‘Allen samen willen we werkelijk jubelen’, staat op de uitnodiging. Het programma oogt indrukwekkend. Twee A4-pagina’s volgedrukt met een schier eindeloze reeks activiteiten. Zeker 40 workshops, verscheidene optredens, een resem infostandjes, getuigenissen en een viering, kortom een overvloedig menu waarmee een mens een hele avond zoet is. Ik pik er een paar gerechten uit.

De Taizéruimte: een zee van rust

Mijn eerste stop is lokaal 008 in de Hall of Hope: dit is de Taizéruimte. De klas is verduisterd. Kaarsjes - geen echte - staan opgesteld rond een christuskruis. Er liggen her en der kussens met zangboekjes. Best wel gezellig en sfeervol en vooral zeer uitnodigend. Twee muzikanten spelen op keyboard en contrabas, enkele aanwezigen bezingen de lof van Christus. Taizé is geen oosterse meditatievorm, zoals de naam zou kunnen doen vermoeden bij de niet-ingewijde.

Een van de aanwezigen, Guy uit Zonhoven, praat mij — niet-ingewijde — bij. ‘Taizé is een christelijke gemeenschap in Frankrijk. Mensen komen er samen om te bidden en te zingen en verbinding te zoeken. Het zijn eenvoudige gezangen. Ook in ons land zijn Taizé-groepen actief.’  

Guy zou in Zonhoven ook een groep willen beginnen en wisselt telefoonnummers uit met Gitte, die in Lummen al Taizé-gebeden organiseert. Dit is verbinding, in zijn meest concrete vorm. 

Aan de overkant van de speelplaats ligt de Stage of Hope. Op het grote podium staat Lisa Del Bo te repeteren. De Limburgse zangeres is vandaag gastvrouw van het festival. Ze praat de sprekers aan elkaar en brengt ook enkele liedjes. ‘Jullie zijn tekens van hoop’, zingt ze, terwijl negen dames naast haar op het podium hun beste dansmoves tonen. 

Lees ook

Meegemaakt: de herdenkingsviering voor Carlo Acutis in Zonhoven

Lees het volledige artikel

Een reünie van K3, maar dan maal drie? ‘Neen’, lacht de zangeres die intussen al 50 Lisa Gelooft-concerten op haar naam heeft. ‘Een dansgroep van de Virga Jessefeesten vorig jaar. De dames begeleiden mij vandaag.’ Op die feesten voerde Lisa het kerkconcert Tekens van Hoop op.

Lisa twijfelde niet toen ze werd gevraagd om gastvrouw te zijn. ‘Ik ging er héél graag op in. En nu ben ik met verstomming geslagen door wat ze hier hebben klaargespeeld. Op de eerste vergadering waren we met vier. En kijk nu eens: 800 mensen, volledig uitverkocht. Dat bewijst toch dat er nood is aan dit soort dingen. Mensen zoeken naar zingeving. Dit is een perfecte avond. Er is zoveel te doen. Ik vind dit een van de beste initiatieven van de laatste jaren voor mensen die gelovig zijn of die zingeving zoeken.’  

De uitingen van hoop zitten overal op het ‘festivalterrein’, in grote woorden maar in ook kleine en fijne hoekjes. De treden naar de bovenverdiepingen van het schoolgebouw zijn bekleed met inspirerende spreuken. ‘Alles wat goed is, komt voort uit hoop’, lees ik als ik naar boven stap. Elke trap biedt een wijsheid aan. 

In een lokaal op de verdieping worden de papieren ‘schakels van hoop’ verzameld. De voorbije tijd werden ze door parochies en scholen gemaakt. 

‘Mensen hebben met elkaar gesproken over de vraag waar ze een teken van hoop gezien hebben en waar ze zelf een teken van hoop geweest zijn. Dat hebben ze op de schakels geschreven en die worden nu gebruikt in de viering’, vertelt Ria Ombelets, een van de initiatiefnemers, me. De papieren linten worden door jongeren naar de viering met de bisschop van Hasselt gebracht. 

Een schaterlach weergalmt plots luid door de gang. Het is die van priester Emmanuel Kalomba uit Dilsen-Stokkem. Hij maakt grapjes met de omstaanders, deelt plaagstootjes uit. Ik vraag hem wat zijn interpretatie van hoop is. De priester legt zijn hand op mijn schouder en grijnst breed: ‘Lachen! Lachen biedt hoop’, waarna hij schaterlachend verder stapt.

Op de eerste verdieping worden de handen uit de mouwen gestoken. Letterlijk, want zo heet ook de workshop van beeldend kunstenaar Koen Lemmens. Samen met bezoekers gaat hij in zee. De bestemming:  een kunstwerk dat ze samen creëren. ‘We hebben een boot maar nog geen zeil. Iedereen die hier passeert, vraag ik: wat is voor u hoop? Ze mogen dat op een stukje zeil schrijven. Op het einde naaien we die stukken aan elkaar. Dat gebeurt natuurlijk met haken en ogen maar zo zit het leven zelf ook in elkaar: met haken en ogen.’

Ik vraag Koen welke uitspraak hij de beste vindt. ‘Hoop is als innerlijk zout. Dat vind ik heel mooi. En ook: hoop is de zon die altijd schijnt en de wolken doet verdwijnen. Er stonden hier zojuist twee dames. Ze hebben een kwartiertje nagedacht. En dan komen ze tot dit: tHuis - Optimisme - vertrOuwen - Positief. Waarbij vier letters uit de woorden HOOP vormen. Het zijn allemaal kleine verhalen met grote betekenis. En dat is heel knap’, besluit Koen, terwijl hij een nieuw stukje zeil met een vers opschrift in ontvangst neemt. 

De duisternis is intussen gevallen over het Festival van de Hoop. Het licht is verdwenen, maar de animo niet. Op de speelplaats bestellen festivalgangers aan foodtrucks pasta of frieten om de fysieke honger te stillen. De geesten hebben al voldoende brandstof gekregen. Ik kaart na met Bart Coenegrachts, vicaris van de parochies en een beetje de supervisor van het festival. Het woord dat ons allebei op de lippen ligt, is creativiteit. Die was overal aanwezig: in het programma, in de workshops, in de standjes, in de lezingen.

‘We hebben er ruimte aan gegeven, aan de creativiteit. Ik heb mensen zien groeien, zich ontplooien in hoop, maar ook in geloof. Dat is voor mij een groot geschenk. Ik ben vooral blij met de opbouw en de hele weg die we afgelegd hebben. Zowel met mensen uit het onderwijs als mensen die werken voor het bisdom. De samenwerking die er geweest is, het enthousiasme dat gegroeid is. De bekwaamheid van vele jonge mensen en medewerkers die het ter harte genomen hebben. Heel mooi allemaal.’

Hoop doet leven

We sluiten af met het thema van de dag, het woord van het jaar in een tijd dat er nood aan is: hoop. Als ik Bart vraag of het festival voor herhaling vatbaar is, antwoordt hij: ‘We hopen het. Eerst een evaluatie, dan kijken of het haalbaar is.’ Hoop doet andermaal leven.

Philippe Ghysens