‘Zien vanop afstand’ — dit schrijven ‘De 12’ deze week

De 12’ vormen samen het lezerspanel van Kerk & Leven. In een beurtrol verzorgen ze elke week vier kleine rubrieken: een column, het antwoord op drie doordenkers, een foto die ze onlangs op Otheo zagen en die hen inspireerde en een citaat dat hen dierbaar is.

Zien vanop afstand — column Mieke De Jonghe

Wat afstand nemen, is altijd goed om dingen anders te bekijken. De bemanning van de Artemis II-missie heeft dit in een uitzonderlijke context beleefd: hoe groter de afstand van hun ruimtecabine tot de aarde werd, hoe groter hun bewondering voor onze planeet. Die kleurrijke aardbol, waarop geen grenzen te zien zijn en niets de onderlinge verdeeldheid kan verklaren, heeft hen sterk ontroerd. Ze herinnerden ons aan wat we in die dagen in de paaswake zongen: ‘Leer ons het wonder van de schepping zien’. Die ontroering en hun bezorgdheid over hoe de mens omgaat met ‘de aarde, ons gemeenschappelijke huis’ – zoals paus Franciscus het ons op het hart drukte – hebben ze eerlijk met ons gedeeld, midden in alle zakelijke communicatie met het vluchtleidingscentrum. Die communicatie was trouwens twee keer – weliswaar voorzien – een tijdlang onmogelijk. Het bleef akelig stil, maar verder bleef alles perfect lopen. Toch vermoed ik dat het een vreemd gevoel geeft te beseffen dat je in geval van nood met niemand verbonden bent. Dat de aarde ook ver buiten haar zwaartekrachtveld een grote aantrekkingskracht heeft, bleek uit de wijze woorden van commandant Wiseman: ‘We zetten onze reis nog voort in de ruimte, tot moeder aarde ons terugtrekt naar alles wat we liefhebben.’ Ik kreeg zowaar in die tien dagen een groeiende sympathie voor het viertal: gewichtloos zwevend, gaven ze de indruk mensen te zijn met beide voeten op de grond. Een jarenlange intense training en minutieuze voorbereiding voor alle experimenten hebben hen niet belet om met de bewondering van een kind te blijven kijken. Ze zegden zelf dat er geen woorden te vinden waren om hun beleving precies weer te geven. En misschien maakte net dat duidelijk wat ze wilden zeggen.

Doordenkers: Joris Billen beantwoordt 3 vragen

Welk religieus object koester je?

‘De kelk van mijn vader. Hij heeft ze na een tijd wel aan zich voorbij laten gaan. Uit grote liefde voor mijn moeder. Ik kan hem geen ongelijk geven, aangezien ik er anders niet was geweest. Hij was nochtans, heb ik uiteraard van horen zeggen, een goede kapelaan. Maar de combinatie die hij wilde, kan nu eenmaal niet in de Kerk met grote K. Nu is hij overleden, maar ik blijf de kelk als een herinnering aan en een innerlijke oproep tot zijn grote engagement koesteren. Bisschop Bonny nam onlangs de vlucht voorwaarts door te stellen dat hij gehuwde mannen tot priester wil laten wijden. Misschien is het inderdaad tijd om een consensus te vinden tussen alle Belgische bisschoppen en daarmee naar Rome te trekken. Er staan wel wat viri probati klaar, denk ik.'

Wat kunnen kinderen ons leren?

‘Veel. En ik kan het weten, want ik heb er vier. Allemaal zonen. Buiten het feit dat het tussen hen vaker oog om oog is dan dat ze de andere wang tonen, leer ik heel veel van hen. Conflicten worden direct vergeven, de absolutie bestaat uit terug verder spelen en lachen, zonder rancune. Maar vooral de verwondering die kinderen hebben is ongezien. Het maakt me zelfs emotioneel. Waarom zien wij, volwassenen, God niet vaker in alle schoonheid van de dagelijkse dingen, het spelen en de natuur?’

Met welk elfde gebod kunnen de 10 geboden worden aangevuld?

‘Gij zult zorg dragen voor de aarde. In het licht van de klimaatcrisis krijgt rentmeesterschap een nieuwe urgentie. Dit gebod legt de nadruk op onze verantwoordelijkheid voor de schepping. Paus Franciscus benadrukte dit in Laudato si’. Het verbindt geloof met concrete actie.’

Ine Pauwels kiest een foto die haar bijbleef

Als pastor zie ik de mensen achter de keuzes voor euthanasie en abortus. Ouders die na prenatale diagnose in hun hart overwegen wat ze moeten doen en uiteindelijk de keuze maken de zwangerschap af te breken. Ouders die de vraag stellen om hun kindje te zegenen, of om samen een warm afscheidsritueel te houden, zodat hun kindje een plaats krijgt binnen hun gezin en familie. Ik volg terminaal zieke mensen wekenlang op, waarbij de ongemakken telkens toenemen, blijf aanwezig als patiënten leven tussen hoop en wanhoop, en zie uiteindelijk soms ook hoe de vraag naar euthanasie rijpt. Ik blijf erbij op het moment van de uitvoering van de euthanasie en vang nadien hun familie op.

Ik hoop dat we luisteren naar elkaars verhaal. Niemand kan ooit gedwongen worden te kiezen voor abortus of euthanasie. Wel kunnen we nabij blijven wanneer een mens aangeeft dat zijn of haar grens bereikt is.

Lucette Verboven over dit citaat

Nikos Kazantzakis, in een hospitaalbed in Parijs, met meer dan 40 graden koorts, vraagt om pen en papier. De dokters vrezen voor de dood van de beroemde schrijver. Hij wil iets opschrijven, maar kan het niet. Iemand probeert zijn stamelende woorden over God te ontcijferen.

Jaren geleden verbleef een wanhopige Kazantzakis veertig dagen op de Heilige Berg Athos, zoekend naar de zin van het bestaan. Hij vond niets. Totdat hij van de berg afdaalde tijdens die koude, ellendige winter en plots in een kleine, miezerige boomgaard oog in oog stond met het levende antwoord. Hij, getormenteerd door vragen, werd nu bevrijd en stond sprakeloos voor dit wonder. God toonde zich in de boom en Nikos zág:

De amandelboom, midden in de winter, stond plots in volle bloei!