Commentaar bijbellezing 25/5: ‘De dubbele belofte van Jezus’ - Nikolaas Sintobin

Evangelie: Johannes 14, 23-29 – ‘Mijn vrede geef Ik u’

In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: ‘als iemand Mij liefheeft, zal hij mijn woord onderhouden; mijn Vader zal hem liefhebben en Wij zullen tot hem komen en verblijf bij hem nemen. Wie Mij niet liefheeft, onderhoudt mijn woorden niet; en het woord dat gij hoort, is niet van Mij maar van de Vader die Mij gezonden heeft. Dit zeg Ik u terwijl Ik nog bij u ben, maar de Helper, de heilige Geest die de Vader in mijn Naam zal zenden, Hij zal u alles leren en u alles in herinnering brengen wat Ik u gezegd heb. Vrede laat Ik u na; mijn vrede geef Ik u. Niet zoals de wereld die geeft, geef Ik hem u. Laat uw hart niet verontrust of kleinmoedig worden. Gij hebt Mij horen zeggen: Ik ga heen maar Ik keer tot u terug. Als gij Mij zoudt liefhebben, zoudt gij er blij om zijn dat Ik naar de Vader ga want de Vader is groter dan Ik. Nu, eer het gebeurt, zeg Ik het u, opdat gij, wanneer het gebeurt, zult geloven’.

Commentaar Nikolaas Sintobin: ‘De dubbele belofte van Jezus’

Wat Jezus ons vandaag aanzegt is niet min.  Als iemand Mij liefheeft zal hij mijn woord onderhouden; mijn Vader zal hem liefhebben en Wij zullen tot hem komen en verblijf bij hem nemen. Wat betekent dit? 

In deze verzen noemt Jezus de startvoorwaarde om daadwerkelijk te leven volgens zijn Evangelie. Het begint met Hem lief te hebben. Neen, Jezus vraagt niet meteen grote heldendaden. Hij nodigt ons eenvoudigweg uit om met Hem in relatie te treden. Dat is wat Zacheüs deed. De tollenaar aanvaarde het voorstel van Jezus om in zijn huis binnen te komen. Hield Zacheüs van Jezus? Er was zeker een begin van sympathie en nieuwsgierigheid. Dat volstond. We weten tot welke grandioze ommekeer dat leidde in Zacheüs’ leven. Niet enkel in woorden. Ook en vooral in daden. Dat is de eerste belofte die Jezus ons hier doet. Toelaten dat zijn liefde ons leven evangeliseert.

Jezus doet vervolgens een tweede belofte. Die is zo mogelijk nog spectaculairder. Wij zullen tot hem komen en verblijf bij hem nemen.  Jezus zegt dat Vader en Zoon verlangen om duurzaam aanwezig te zijn in het diepste van de mens. In de theologie noemt men dit de inwoning: God die ons zo nabij wil zijn dat Hij als het ware in elk van ons zijn intrek neemt. Het is bijna niet te geloven: God die ons tot zijn tabernakel wil maken. Katholieke christenen geloven dat we dit mysterie van die ontmoeting mogen beleven in de eucharistische communie.

Jezus beperkt het goddelijke bezoek niet tot die uitzonderlijke momenten. Op elk moment van ons leven verlangen Vader en Zoon te wonen in de intimiteit van ons hart. Soms kunnen we Hen voelen en horen. Vaak is die aanwezigheid discreet en weten we God enkel maar in geloof aanwezig.

Als mensen kunnen  wij ons heel alleen en geïsoleerd voelen. Jezus belooft ons dat wij nooit eenzaam hoeven te zijn. Ons gebed kan ontmoetingsplaats worden met de levende Heer. Dat geldt niet alleen voor ons gebed. Al ons doen en laten kan ontmoeting worden met de levende God. De enige voorwaarde, zo leert Jezus, is dat we bereid zijn om onze deur te openen voor Hem. Dat we actief toelaten dat God in ons diepste zelf verblijft en ons van daaruit geleidelijk aan bevrijdt van alles in ons dat zich verzet tegen zijn liefde.

Nikolaas Sintobin is jezuïet. Hij is internetpastor en schrijver.