Is het jou ook opgevallen? Een komisch toeval wilde dat Wereld Obesitasdag samenviel met Vette Dinsdag, de dag voor het begin van de vasten op Aswoensdag. De hele dag ging het in het nieuws over de ‘epidemie’ van overgewicht, die wereldwijd drastisch toeneemt en onze gezondheid bedreigt. En ondertussen vulden ze in Aalst en omstreken nog eens hun glas en streken over een beginnend of vorderend bierbuikje. Op de gezondheid! Nu, Vette Dinsdag leert ons tegelijk dat er een tijd is voor genieten … en een tijd voor soberheid.
Evolutiegewijs zou het logischer zijn dat we geneigd zijn om voeding te kiezen die onze soort sterker maakt, toch?
Dat laatste lijkt toch wat moeilijker ingang te vinden. Wat is het met de mens dat we liever kiezen voor wat eigenlijk slecht voor ons is? Evolutiegewijs zou het logischer zijn dat we geneigd zijn om voeding te kiezen die onze soort sterker maakt, toch? Maar blijkbaar functioneert het menselijk ras niet zo logisch. (Tiens, dat denk ik ook steeds vaker als ik naar het nieuws kijk…) Het doet me denken aan wat Paulus schrijft: ‘Ik begrijp mijn eigen daden niet. Ik doe niet het goede dat ik wil, maar het kwade dat ik niet wil.’ (Romeinen 7:15 en 19) Ver van een verse croissant of een fris glas Westmalle ‘het kwade’ te noemen, daar niet van. Maar ook hij stelde al vast dat de mens niet naar de rede luistert wanneer het aankomt op concrete keuzes.
Hoe kunnen we die negatieve wetmatigheid doorbreken? Dat is een goede vraag om te stellen in de veertigdagentijd. Meer dan over het ene of het andere goede voornemen of eetpatroon is deze sterke tijd immers een uitnodiging om mijn eigen wil en verlangens opnieuw meer af te stemmen op die van God. Lees: op de Liefde, de bron van alle leven op aarde. Als ik zelfs maar even de ogen sluit en op die frequentie afstem, dan voel ik me al vollopen met heerlijkheden die verder gaan dan de smaakpapillen. De inkeer die in de vasten centraal staat, maakt me sterker om ‘nee’ te zeggen tegen wat het leven afbreekt en ‘ja’ aan wat het opbouwt.
Dat menig vastenpuntje al gesneuveld is, moet niet onze grootste zorg zijn. Ook de vasten die mijn kinderen voor mij in petto hadden (minder koffie drinken, mama) is er al aan voor de moeite. (Het is dan ook altijd veel gemakkelijker om vastenpuntjes te vinden voor iemand anders dan voor jezelf.) Belangrijk is wel om vol te houden in het zoeken naar Gods verlangen voor de wereld. Terwijl we misschien wat minder zout moeten eten, kunnen we het dan wel wat meer zíjn.
